MATRI, PATRI, RE, SCOTT ET PATRICK

MENSis SEPTEMBRIs

Die Martis

Iam primum omnium, aliquid clarandum est: Hic
libellus “commentarIus” est, non
“diarius”! Quamvis mater voluerit ut “libellus diarius”

vocaretur, vobis affirmo me OMNINO matrem meam
vetuisse ne libellus eo titulo vocaretur.

Me miserum! Timeo ne nescio quae vappa, si conspexerit
me “libellum diarium” gestantem, me derideat.

Adde quod non ego ipse sed MATER MEA voluit
me in hoc libello scribere.

Sed Mamma insanit si exspectat me “affectus mei
animi” in eo scripturum. Ergo noli exspectare me
scribere blanditias tamquam “care libelle” cum
sententias refero in hoc libello.

Mollis!

PUGNUS

1

Ut verum dicam, unum tantum suasit me ut scribam
hic intus: cum equidem dives et celebratus ero, res
maioris momenti habebo faciendas quam hominum

rogatiunculas universum diem respondere. Qua de
re hic libellus haud inutilis erit.

Aliquando certissime celebrabor, ut dixi, sed nunc
circumdatus sum turba caudicum.

GREGORI,
NARRA
NOBIS DE
PUERITIA
TUA!

FUISTINE
SEMPER
TAM CALLIDUS
ET
BELLUS?

ECCE
COMMENTARIUS
MEUS. NUNC
ABEATIS,
QUAESO.

FULGUR

CAUDICES

2

Nihil stultius, mea quidem sententia, umquam
excogitatum est quam schola media. Nam scholam
huiusmodi frequentant et pueri qui primam

adolescentiam nondum attingunt et gorillae pilosae
quae bis in dies debent barbam radere.

Quibus in condicionibus, minime investigandum est
a peritis quare fortiores procaciter lacessant
debiliores in schola media.

Si ego hac de re rogabor, dicam alumnos dispertiendos
esse iuxta staturam magis quam aetatem. Ex
altera vero parte, si hoc factum sit, pueri sicut
Chiragus Gupta etiamnunc primum gradum agerent.

AMOVETE VOS,
PUMILIONES!

3

Hodie est primus dies novi anni scholaris, et nunc
praestolamur magistram donec tabulam dispositionis
sedium componat. Ideo constitui me tempus
consumere hoc in libello scribendo.

Obiter bonum consilium dicam: primo die scholae,
praecave ne sedem malam seligas. Si conclave
scholare intras et res tuas in qualibet mensa
scriptoria deponis, confestim magistra dicet:

Ideo hoc in scholae spatio factum est ut
Christopherus Hosey ante me sedeat et Leoninus
James pone me.

SPERO SEDES QUAS modo
SELEGISTIS PLACERE
VOBIS QUONIAM HAE SEDES
MANSURAE SUNT VESTRAE.

EHEU!

4

Iason Brill sero venit et sessurus erat ad dexteram
meam, sed in ipso articulo temporis feliciter impedivi
ne illud fieret.

Proxima in lectione, statim ut in aulam ingredior,
oportebit mihi sedere inter puellas pulchellas. Si
autem illud facio, ostendo me anno praeterito nihil
didicisse.

ESTNE
OCCUPATUM HOC
SUBSELLIUM?

ITA!
ITA!

Gregori,
tradas, te
amabo, hanc
epistolam
Shelleae.

Libentissime!
Heh, heh.

Gregorius
est stultus.

5

Nescio pol quomodo puellae se habeant his diebus.
Facilius erat eas intelligere cum eramus in schola
primaria. Si enim cursor velocissimus eras in classe,
omnes puellae te adamaverunt.

Etenim in quinto gradu, Ronaldus McCoy
velocissimus erat cursor.

Nunc autem res difficilior est. Nam maximi refert
quibus vestibus induaris et quam dives sis et quam
belluli sint clunes tui et ita porro. Et pueri sicut

Ronaldus McCoy scabunt capita admirantes quid,
malum, factum sit.

Nomen pueri praedilecti in classe mea est Bricius
Anderson. Multum maereo quod puellae SEMPER
mihi placuerunt, sed pueri sicut Bricius in gratiam
puellarum nuperrime venerunt.

6

Recordor bene quomodo Bricius se gesserit in
schola elementaria.

Nunc autem nihil accipio pro defensione puellarum
quam illo tempore praebui illis.

Bricius, ut dixi, praedilectus est puer in classe
mea, ita ut ceteri alios ordines quaerant.

Ego, ut ferme existimavi, vel quinquagesimum
tertium vel quinquagesimum quartum ordinem teneo
hoc anno. Sed gaudio me promotum iri quoniam

hebdomade insequente Carolus Davies uncinos
dentales accipiet in os suum.

Puellae
foetent!

Sane!

Equidem EGO
non opinor
puellas foetere!

7

Haec omnia semper explicare conor amico meo
Rolando (qui, ut obiter dicam, probabiliter ordinem
centesimum quinquagesimum nunc tenet), sed sonus

vocis meae, nisi fallor, in alteram et ex altera
avolat aure.

Hodie in schola exercitum gymnicum habuimus,
quamobrem ante omnia clanculum abivi ut viderem
num Caseus etiamnunc staret. Et re vera adfuit.

Die Mercurii

PIKTA

8

Istud segmentum Casei in tegimine bituminoso
stetit usque a verno tempore exacto. Cecidit forte
de pane farto alicuius. Nescio. Sed aliquos dies

post, is Caseus incepit foetere et corrumpi. Nemo
corbifolle voluit ludere in campo in quo Caseus
iacebat, quamvis ille corbis unicus esset qui reti fuit
praeditus.

Quodam die, puer nomine Darren tetigit Caesum
digito suo, quo facto inditus est horridus lusus
“Tactus Casei”. Iste lusus haud diversus est a

lusu “Cooties” vulgo dicto. Nempe si tu Tactum
Casei contraxisti, eum retinebis donec alicui alii
trades.

Nullo modo, nisi digitis intertextis, te protegere
potes a contagione Tactus Casei.

ULULATUS!

9

Sed haud facile est recordari digitos tuos
intertexere omnibus et singulis minutis temporis.
Quapropter digitos meos taenia adhaesiva

circumdedi ut numquam disiungerentur. Postea, licet
notam “D” in arte scribendi tulerim, operae
pretium erat.

Quidam puer nomine Abraham Hall, Tactu Casei
mense Aprili contracto, ab omnibus intactus mansit
totum per annum scholare. Aestivo autem tempore

Abraham in Californiam migravit, auferens secum
Tactum Casei, et lusus desit.

Vereor autem ne aliquis Tactum Casei renovet, quia
minime indigeo hac contentione enervante.

Haud possum ferias aestivas relinquere et summo
mane e lecto surgere et ad scholam quotidie
adire!

Ut verum dicam, gratia fratris mei maioris natu,
Roderigi nomine, ferias aestivas male incohavi.

Die Iovis

10

Paucis enim diebus post initium feriarum, media
nocte, Roderigus excitavit me e somno. Dixit me
totum per tempus aestivum dormisse, feliciter

tamen experrectum esse ad ipsum tempus novi anni
scholaris incohandi.

Ne vero me censeas stultissimum fuisse, qui id meo
fratri crederem, scito Roderigum non solum vestibus
scholaribus indutum esse, sed etiam horologium

excitatorium meum post horam rectam ordinavisse et
meas fenestras curtinis operuisse ne viderem tenebras
foras neu summam noctem re vera esse intelligerem.

Ergo expergefactus, me vestivi et culinam petivi ut
ientaculum pararem sicut mos est meus omnibus et
singulis diebus scholaribus.

EDEPOL!

11

Haec autem faciens, tantum strepitum feci
ut pater meus in culinam inruperit et me
increpuerit quod cerealem manducabam hora tertia
matutina.

Parumper valde perplexus eram.

Cum primum intellexerim quid factum esset, dixi
patri meo Roderigum mihi dolum fecisse et ILLUM
reaspe increpandum esse.

Ideo pater meus, me sequente, in cellam descendit
ut Roderigum obiurgaret. Quam avide exspectabam
illam obiurgationem!

12

Sed Roderigus tam perfecte vestigia sua cooperuit
ut non dubitem quin etiamnunc pater meus opinetur
me somniavisse.

Hodie in schola divisi sumus in greges lectionis.

Cum nemo tibi dicat quem ad gregem pertineas,
nescis an adnumeratus sis inter lectores callidiores
vel tardiores. Facile tamen id enodabis si bene
inspicies tegmen libri tibi commissi.

ZZZZZ

NARRATIO DE
PUERITIA

ALBERTI
EINSTEIN

David
DICIT
DA

DA

Die Veneris

13

Doleo vero quod inter callidiores lectores
adnumeratus sum, quandoquidem, eo facto, sequitur
ut studiosius laborare debeam.

Cum probationem in facultatem legendi sustinuerim
anno praeterito, omnes nervos in eam contendi ut
inter tardiores lectores adnumerarer.

Mater mea amica est rectori scholae meae, ideo
suspicor eam se interposuisse ut inter callidiores
lectores hoc anno adnumerarer.

Mamma semper memorat me intelligentem esse, sed
admonet me ut industriam maiorem in lectiones collocem.

FEDERICUS
ATTULIT
LI… LA… LU…

HUI! GRATIAS
TIBI AGO.

LIBRUM.

14

Ac proinde si unum tantum didici a fratre meo
Roderigo: quo minus laboras, eo minus alii a te
exspectant.

Jubeo te, Roderige,
amove subligar tuum
a mensa antequam
ab officina revertar.

Eu!

Postea…

15

Die Saturni

Ut verum dicam, laetor aliquantulum quod non
adnumeratus sum inter lectores callidiores.

Nam vidi nonnullos pueros tardiores qui librum sursum
deorsum tenebant, atque non puto id fecisse iocose.

Prima hebdomade scholae peracta, ego diutius
dormivi.

Licet plerique pueri die Saturni bene mane
expergiscantur ut imagines ridiculas pictas
animatasque televisifice spectent, ego nihilominus

perdormisco. Mea quidem sententia, nulla causa
est ut expergiscar nisi ne nimis sentiam
foetorem oris.

QUAM
FOETIDUM!

16

Accidit autem infeliciter ut omnibus et singulis
diebus pater meus hora sexta expergiscatur et id
non facit flocci quod ego volo frui requie diei
Sabbati sicut sanus homo.

Quoniam nihil faciundum fuit mihi hodie, adivi
domum amici mei Rolandi.

Preasenti tempore, ne quid mentiar, Rolandus est
amicissimus mihi, sed potest semper fieri ut alium in
locum eius substituam.

Revera ipse aliquid tam molestum mihi fecit ut ego
eum evitarem usque ab initio anni scholaris.

VROOM

17

Quodam die scholari expleto, dum res nostras ex
loculamentis excipiebamus, Rolandus mihi accessit
dicens:

Iam sescenties exhortatus sum Rolando ut diceret
“morari” potius quam “ludere”, quia studentes in
schola media non “ludunt” sed “morantur”. Sed

quamvis pluries eum commonuerim de re, numquam
in animo tenet.

Inde ab initio scholae mediae, multum curo
famam meam. Rolando tamen me circumstante,
haud facile est.

VISNE LuDere
DOMI MEAE?

18

Rolandum vero primum conveni abhinc paucos annos
cum familia eius migravit in nostram viciniam.

Mater eius emit ei enchiridion inscriptum “De Amicitia:
Pro pueris molestis,” et venit domum meam ut ista
artificia novis amicis sibi coniungendis probaret.

Dolebam igitur vicem Rolandi et constitui eum in
tutelam meam asciscere.

Gaudeo quidem me ascivisse eum, quia omnibus dolis
quibus Roderigus ME fallit, Rolandum fallere possum.

FORES PULSO!

in mari!

in mari meri
miri mori mus!

QUIDNAM?

QUID QUAeSO?

QUID? REPETAS,
TE AMABO.

19

SI MANUS TUA MAIOR EST

FACIE TUA, SIGNUM EST

STULTITIAE, SCIVISTINE?

ITANE?

HEM!

ALAPA!

SUMNE AUTEM
STULTUS?

NESCIO. FAC
UT ITERUM
ID PROBEM!

20

Die Lunae

Recordarisne me dixisse quod multis dolis fallo
Rolandum? Equidem habeo fraterculum nomine
Emmanuelem quem NUMQUAM in fraudem inducere
possum quinimmo parentes me obiurgent.

Mamma et Tata Emmanuelem protegunt tamquam
si princeps esset vel aliquis huiusmodi. Insuper
etiam numquam, quamvis meritum, obiurgant eum
parentes mei.

Heri, exempli gratia, ille atramento diuturno pinxit
effigiem sui in ianua cubiculi mei. Ego exspectabam
magnam obiurgationem a parentibus meis, sed nihil
fecerunt ei.

EHEM!

21

Quod molestius est, ille imposuit agnomen mihi quod
odio habeo. Cum parvulus esset, Emmanuel nequivit
verbum “frater” pronuntiare, quamobrem “fatti”

proferebat. Et hoc nomine ETIAMNUNC me
appellat, etiamsi continenter adhorter matrem meam
patremque meum ne ille id faciat.

Feliciter accidit ut nemo ex amicis meis compererit istud
agnomen, sed credas mihi, interdum quasi compertum
est.

FELIX DIES NATALIS TIBI!

EHO! HOC
DESTINATUM EST
AD “FATTI”!

ALiQUIS, UT
VIDETUR, MENDUM
FECIT.

EICIT

22

Mater iubet me quotidie Emmanuelem adiuvare ut
se ad scholam praeparet. Acetabulo cereali a me
impleto, ille exit in sessorium, sedet super matella
euplastica et televisorium spectat.

Et cum tempus est ei exeundi ad hortum infantium,
Emmanuel surgit, in balneum init et omnia quae
nondum edit in latrinam deponit.

Immo mater mea indesinenter exhortatur me ne
unam micam ientaculi relinquam. Sed tamen si deberet
MAMMA assulas cerealis ex orbe latrinae detergere,
etiam EI deesset ciborum appetentia.

“C” STAT PRO
“CRUSTULO”
ET CRUSTULUM
EST MIHI!

eu!

ABIECIT

23

Die Martis

Nescio an id iam notaverim, sed CALlIDISSIMUS
sum lusor videolusuum visificorum. Vos reapse
sponsione provoco neminem in classe mea callidiorem
esse.

Tata, proh dolor, haudquaquam recte aestimat
meam sollertiam. Semper adhortatur ut foris ludam.

Qua de re hodie vesperi, cena sumpta, cum primum
ille commonefaceret me de hac re, conatus sum ei
explanare quod ego, videolusibus adiutus, pedifolle,

more tam Americano quam Europaeo, ludere possum
sine sudore.

Sed, ut semper fit, quoad logicam attinet, tata
nihil intellexit.

24

Ne fallaris, ipse tamen plerumque intellegens mihi
videtur, sed nonnumquam miror quod cor omnino
non habet.

Non dubito quin, si systema lusorium meum enodare
posset, id disiungeret. Sed fabricatores horum
apparatuum tam callide eos construxerunt ut adulti
nesciant quomodo disiungere eos.

TUXTAX

VAH! HAec
nova supervacua
DI PERDUINT!

25

Quotiescumque Tata me eicit e domo, domum Rolandi
adeo quo tranquillius videolusibus ludere possim.

Infeliciter autem fit ut, domi Rolandi, nullis
videolusibus nisi iis sine violentia possimus ludere,
tamquam certamine curruli autocinetorum.

Quoniam quandocumque affero videolusum ad domum
Rolandi, pater eius aliquem in situm interretialem se
refert ut certiorem se faciat an lusus nimis violentus

sit. Et cum semper violenti sint videolusus mei,
vetat ne iis ludamus.

Ut verum dicam, taedit me iam videolusuum Rolandi,
quia Rolandus non tam serio de videolusibus agit
quam ego. Quandocumque enim ludimus certamine

curruli autocinetorum, facillime vinco si nomen iocosum
autocineto meo impono.

ATTATAE!

26

Deinde Rolandus totiens ridet quotiens nomen
autocineti in quadro televisifico apparet.

Rolando in videolusibus ludendis a me trudicato,
domum meam petivi. Sed priusquam domum adveni,
bis vel ter caespitis spargilla vicinorum transcurri

ut, cum Tata videret me madidum, crederet me
sudasse ob cursum continuum.

CAVE
“PEDITUM”!

HA!

HUI!

27

Frustra autem id feci, quia cum primum vidit me
Mamma, iussit me balneo pensili uti.

Tata, ut mihi videtur, gavisus est quod heri me
foras compulerat, quia me compulit foras etiam
hodie.

Moleste fero quod domum Rolandi petere debeo
quotiescumque videolusu ludere volo. Nam prope
domum Rolandi habitat quidam puer ineptus,

nomine Federicus, qui, cum semper in area ante
domum suam moretur, difficile evitatur.

Die Mercurii

VISNE VIDERE
LENTICULAM MEAM
OCCULTAM?

BENIGNE.

28

Federicus, qui condiscipulus est meus in exercitu
gymnico, loquitur lingua ficta. Quandocumque,
exempli gratia, necesse est ei in latrinam ire, dicit:

Nos discipuli iam enodavimus hanc linguam, sed
magistri nondum solverunt eam.

Hodie, etsi nollem, adirem utique ad domum Rolandi,
quia grex musicorum, ad quem frater meus pertinet,
exercitationem in cella nostra faciebat.

SUCUS!
SUUUUUUCUS!!!

PRO IUPITER,
PUER, ECCE
BIBENDUM!

Hi-C

29

Iste grex magno cum STREPITU sonat ut,
quandocumque exercitationes domi facit, domi
prorsus manere non possim.

Hic musicorum grex vocatur “Subligar Infantile
Spurcatum”, quamquam Rodericus depinxit “Subligar
Infantile Spurkatum” in autocineto onerario suo.

Fortasse censes Rodericum ita scripsisse ut nomen
gregis eius formidulosius pareret, sed si rogavero
eum quomodo recte scribatur, dubito quin sciat.

Tata adversatus est Roderigo cum vellet gregem
musicorum convocare, sed Mamma omnino ei favit.

Mamma quidem fuit prima quae apparatum
tympanorum donavit Roderigo.

SUBLIGAR
INFANTILE

SPURKATUM

30

Illa, ut credo, vult gregem musicorum constituere
ex familia nostra, similem illis gregibus cognatis quos
in spectaculis televisificis vides.

Tata re vera in odio habet musicam metallicam
gravem, sed hoc sonat Roderigus cum grege suo.
Mamma, nisi fallor, haud curat genus musicae quod
grex Roderigi vel sonet vel auscultet, quia, iudicio

eius, omnia genera sunt aequa. Cum quidem
Roderigus discum compactum auscultaret mane in
exedra, Mamma advenit et coepit saltare.

31

Quo facto Roderigus, valde exercitatus, in tabernam
radiophonicam exivit et conchas auditorias emit;
quibus in auribus impositis tranquilliore animo musica
sua fruebatur.

Heri Roderigus accepit novum discum compactum
musicae metallicae gravis in quo affixum erat
pittacium “Monitum ad Parentes” inscriptum.

Equidem nullam occasionem hucusque sum nanctus his
discis auscultandis, quia Mamma et Tata non
concedunt ut eos emam. Qua re clare patet me

numquam auditurum nisi discum compactum Roderigi
clanculum e domo auferam.

Hac ideo mane Rolandum vocavi eumque rogavi ut
discophonum suum afferret in scholam.

Die Iovis

32

Deinde in cubiculum Roderigi ivi ad discum
compactum a pluteo excipiendum.

Cum nefas sit discophona in scholam portare,
oportuit nobis exspectare donec, prandio sumpto
et magistris intus manentibus, foras exiremus. Cum

primum latitare potuimus, discum in discophono
imponimus.

Frustra autem, quia Roderigus oblitus erat
discophonum pilis electricis instruere.

Ego vero lusum iocosum confestim effinxi. Obiectum
lusus fuit, conchis auditoriis in auribus impositis
manibusque in sinibus immissis, caput quatere donec
conchae de capite caderent.

33

Qui celerius conchis se liberavit, vicit.

Inter nos duos, ego celerrime liberavi me
conchis. Equidem id feci intra septem temporis
minuta, quamvis nonnullis impletionibus dentium fere
excussis.

Magistra Craig statim nobis ludentibus occurrit
deprehenditque nos flagranti delicto. Discophonum
eripuit et nos incepit increpare.

34

Male autem intellexit quid faceremus illic. Etenim
obiurgavit nos de malo musicae metallicae gravis
monuitque nos ne cerebra nostra corrumperemus
illam auscultando.

Ideo eam certiorem facturus eram discophonum pilis
electricis re vera carere, sed palam noluit
interpellari. Itaque exspectavi donec finem sermoni
faceret. Quo facto, “fiat, Domina mea”, dixi.

Sed ipso temporis momento cum nos relictura esset,
Rolandus interrumpit clamans se “cerebra sua” nolle
corrumpere de musica metallica gravi.

Ut verum dicam, iste puer hebes interdum
obstupefacit me.

35

Die Veneris

Vae mihi! Malum grave feci.

Proxima nocte, ceteris dormientibus, clanculum in
exedram ivi ad discum compactum Roderigi auscultandum.

Disco compacto in instrumento stereophonico inserto
sonoque MAXIME aucto, conchas auditorias Roderigi
auribus imposui et malleolum ad id sonandum tetigi.

Ante omnia, liceat mihi dicere rationem planissime
patere qua id pittacium “Monitum ad Parentes” in
disco affixerunt.

Sed solummodo brevi tempore auscultavi discum
antequam interrumptus sum.

36

Accidit ut conchas auditorias ad instrumentum
sterephonicum non adnexerim. Ideo musica per
ECHEA sonabatur, non per conchas auditorias.

Tata coegit me ad cubiculum meum, ianuam claudit
et dixit:

DEBEMUS
COLLOQUI, MI

AMICE.

37

Quandocumque Tata appellat me “amicum”, scio me
nimirum discrimini commisisse. Sed cum primum Tata
vocavit me “amicum” isto modo, nesciebam id
mordaciter dixisse. Ideo animum relaxavi.

Posthac istuc mendum numquam feci.

Hac nocte Tata, nil nisi bracis interioribus indutus, me
diu increpavit antequam cubitum revertit, quandoquidem
ipse voluit, nisi fallor, magis in lecto quam in cubiculo

meo stare. Prohibuit me denique lusibus visificis per duas
hebdomades ludere. Confiteor vero me gaudere quod
ille poenam peiorem non iniunxit mihi.

Gaudeo insuper quod, quotienscumque Tata irascitur,
furor animi cito resedit, et brevi confectum est.

AMICUS = BONUS

38

Si malum facio in conspectu eius, Tata morem
servat coniciendi ad me quicquid in manu habet.

Mamma e converso servat aliud modum castigandi.
Nam si malum facio et Mamma deprehendit me,
paucos dies supplicium prorogat donec poenam
excogitet mihi iniungendam.

TEMpESTIVE MALUM FACERE

ICTUS

INTEMPESTIVE MALUM FACERE

ICTUS

39

Quapropter multa bona interim facio ut illa poenam
molliorem iniungat mihi.

Post aliquot dies, cum primum de memoria
mea excidit me peccavisse, Mamma iniungit mihi
poenam.

MODO
TRICLINIUM
DETERSI!

QUAM
BENEFICIUM!

OBLECTASNE TE?

NE LUDAS
VIDEOLUSU
UNAM PER
HEBDOMADAM!

SANE!

40

Die Lunae

Difficilius est quam putavi persistere sine videolusibus
per unam hebdomadam. Attamen non solus sum qui
domi poenam patior.

Etenim Roderigus magnum malum fecit. Nam
fraterculus Emmanuel reperit quandam ephemeridem
de musica metallica gravi, in qua imago invenitur

mulieris vesticulam balnearem gerentis et super
ploxenum autocineti cursorii iacentis. Atque Emmanuel
hanc in scholam attulit demonstrandam.

Mammae, ut opinior, haud placuit telephonema quo
certior facta est de re.

Ego quidem eandem ephemeridem vidi, et imaginem
tam molestam esse non puto. Sed ephemerides
huiusmodi non admittit mater mea in domum.

41

Ut Roderigus recte puniretur, Mater mea iussit
eum ad rogata respondere.

Reddiditne haec ephemeris

te hominem meliorem?

Non.

Fecitne ut gratiam inires

ab amicis in schola?

Non.

Hac ephemeride a te empta,

quomodo munc te habes?

Me paenitet.

Visne aliquid dicere

mulieribus quas hac

ephemeride offendisti?

Veniam a vobis

peto, mulieres.

42

Die Mercurii

Quia non licet mihi videolusibus ludere, his diebus
Emmanuel utitur instrumento lusorio meo. Etenim
mater mea emit ei multos ludos didascalicos quorum,
quandocumque ludit, multum me taedet.

Sed gaudeo quod nonnullos discos meos ad domum
Rolandi afferre possum si eos includo in thecis

discorum Emmanuelis, sicut, exempli gratia, illius
nomine “Disce litterarum ordinem”.

QUI NUMERUS
SEQUITUR “DUO”
ET CONSONAT
VERBO “SPES”?

HMM…

TRES!
TRES!

EU!
BONUM EST!

43

Die Iovis

Nuntiatum est in schola hodie quod comitia ad
concilium discipulorum eligendum mox habebuntur. Ut
verum dicam, parvi mea refert hucusque concilium

discipulorum. Sed omnibus perpensis, puto me
gratiam apud multos multasque studentes initurum
iri si arcarius electus ero.

NOS CLAMORUM
INSTIGATRICES FESSAE SUmus
QUOD IN EADEM AUTORAEDA
LONGA VEHIMUR CUM INEPTO
GREGE MUSICORUM.

HMM …
FACIAM
QUOD
POTERO.

44

Die Veneris

Vel melius ...

Nemo, ut videtur, officium arcarii cupit, quia omnes
petunt officia maiora tamquam Praesidis vel
Propraesidis. Puto quidem quod facillime vincam si
officium petam arcarii.

Hodie nomen meum adscripsi in tabulam
canditatorum qui officium arcarii petunt. Aliqui puer
nomine Martinus Porter idem officium praeter spem

petit. Quapropter petitio non erit tam facile quam
putavi.

OPUS EST NOBIS
ATHLETIS SOLUMMODO
ANTLiA QUA PEDIFOLLEM
INFLARE POSSIMUS.

O! IGNOSCATIS
MIHI, QUAESO,
SED IN ISTA RE
ADIUMENTUM
VOBIS ADFERRE
NEQUEO.

45

Cum patrem meum certiorem fecerim de petitione
mea, multum, ut opinor, est gavisus. Accidit ut ipse
officium petiverit in consilio discipulorum cum aetatem
meam agebat, et id re vera adeptus est.

Tata deinde eruit de rebus suis folium murale quo
usus est dum ambiebat.

Dixi ei usum folii muralis, meo iudicio, bonum esse, et
rogavi eum ut me ad tabernam chartariam autocineto
duceret ut res necessarias emerem ad folia similia

delineanda. Multis foliis et peniculis ornatus, vesperi
incubui ut perficerem multa folia muralia, itaque spero
fore ut adiumento sint mihi in officio adipiscendo.

INTEGRITAS
HONESTAS
INGENIUM

SUFFRAGIUM
FERTE

Francisco Heffley

SECRETARIO

46

Die Lunae

Hodie mane folia muralia in scholam attuli et, ut
verum dicam, haud mala sunt facta.

Visne fore ut

MARTINUS PORTER

ARCARIUS

sit tuus?

DARR…

HEUS! EXCIDIT
TIBI, INEPTE,
OMNIS PECUNIA
NOSTRA!

Recordarisne Martinum in gradu

secundo pediculos in coma

sua habuisse?

PRURIT
PRURIT

Num vis eum pecuniam
TUAM tangere?

47

Folia muralia in parietibus scholae suspendi. Sed
postea aliquanto Propraeses Roy ea conspexit.

Ipse dixit mihi quod non licet candidatis
“commenta” propogare de aliis candidatis. Ideo ei
respondi Martinum reapse habuisse pediculos in coma
sua, ita ut schola fere clauderetur.

Ille tamen abstulit omnia mea folia muralia. Quo
pacto, foliis muralibus in excipulo purgamentario
Propraesidis iacentibus, Martinus Porter dulcia

distribuebat ut summum numerum suffragiorum
acciperet. Sic factus est cursus honorum meus in
re publica.

48

MENSIS OCTOBrIS

Die Lunae

Mensis Octobris iam advenit, et trigesimus dies est
ante vigiliam Omnium Sanctorum. Etenim inter omnes
dies festos, haec vigilia MAXIME mihi placet,

etiamsi, sententia matris mea, non decet pueris meae
aetatis ostiatim ambire ad dulcia colligenda.

Tatae quoque maxime placet vigilia Omnium Sanctorum,
sed aliam ob causam. Noctu enim illius festi, aliis
parentibus dulcia et cuppedia pueris porrigentibus,

Tata abscondit se in fruticibus et, situla aquae
armatus, adulescentes exspectat quibus insidari possit.

Quispiam adulescens aditum nostrum transiens valde
madefactus erit.

EUHOE!

49

Immo nescio an Tata intellexerit rationem vigiliae
Omnium Sanctorum. Sed absit a me istud
oblectamentum ab eo deripere!

Hac vesperi inaugurata est “domus spiritibus vexata”
apud Lyceum Quadrivii, et Mammae persuasi ut
Rolandum et me eo comitaretur.

Rolandus advenit indutus vestitu Superhominis, quem
anno proximo etiam gessit, tametsi admonerem eum ut
vestitu solito uteretur. Minime vero me exaudivit.

AUT FRAUS
AUT FRUSTUM!
HEH, HEH.

50

Id autem aequo animo tuli. Etenim numquam antea
licuit mihi “domum spiritibus vexatam” Quadrivii
visitare, ideo nullo modo facere volui ut Rolandus

me frustraretur. Roderigus enim omnia narravit
mihi de ea domo, quam iam tres annos exspecto
visitare.

Sed cum ad introitum pervenimus, recogitavi
propositum nostrum.

SAAALVEEEEEEE!

Sed Mamma, ut opinor, properare volebat ideoque
nos introrsus urgebat. Ab introitu, seriatim undique
terrebamur. Fuerunt enim cadavera et vampyri et
vespertiliones et homines sine capite.

51

Formidolosissimus autem fuit “Angiportus Serrarum
Automatarum”. Gigans quidem inerat in eo armatus
serra automata. Roderigus mihi dixit hanc serram

laminis cummeis instructam esse, sed periculum adire
haud volui.

RRRRRRRRRRRRR!

In ipso articulo temporis, Mamma advenit ut nos
salvaret.

NON
BENE
FACIS!

IGNOSCE Mihi,
DOMINA!

52

Mamma rogavit hunc hominem serram gestantem ut
exitum nobis indicaret, et visitatio ad domum
spiritibus vexatam subito confecta est. Erubui
tamen cum Mamma hoc fecerit, etsi tunc non mihi
omnimodo displicuit.

Die Saturni

Haec visitatio ad domum spiritibus vexatam meam
valde excitavit mentem. Tesserae enim constiterunt
quinque dollaris, et magna turba eam frequentavit.

Ideo constitui domum spiritibus vexatam ordinare.
Adiutorio Rolandi usus sum, quia Mamma minime mihi
dedit potestatem domus nostrae in aedes spiritibus
vexatas mutandae.

Scio tamen neque patrem Rolandi licentiam nobis
daturum esse, quamobrem hypogaeum domus eius
constituimus illum locum quem, nihil parentibus eius
dicentes, rebus formidolosis instrueremus.

Deinde Rolandus et ego totum fere diem egimus
domum spiritibus vexatae describentes.

53

Haec est descriptio quam excogitavimus:

ANDRON
ULULATUUM

LACUS
SANGUINIS

CAVEA
INFINITA

ANGIPORTUS
SICULARUM

LABYRINTHOS
MILLE
CRANIORUM

ANDRON
MANUUM

CUNICULUS
MURIUM

TRACTUS
MORTIFER
LUBRICUS

LACUS
ACIDUS

EXITUS

Ne me iactem, sed, crede mihi, id quod nos
excogitavimus multum praecelluit domui spiritibus
vexatae Lycei Quadrivii.

Permagni interfuit nos consilium nostrum
divulgare, ideo chartam sumpsimus ac multos
confecimus libellos.

54

Confiteor nos rem amplificavisse, sed contendendum
erat ut multitudo hominum adveniret.

Cum omnes libellos per vicum suspenderimus et ad
hypogaeum Rolandi reverterimus, iam erat hora
secunda et semihora atque nondum domum nostram
incohavimus instruere.

Quare oportuit id quam citissime facere
simplicioreque modo.

DOMUS

SPIRITIBUS

VEXATA

EI!

CUM

PISTRICIBUS

VIVIS!

32 VIA SURREY

TESSERA ADITIALIS:

L NUMMIS CENTENIONALIBUS

Hora tertia

post meridiem

55

Hora tertia, foras inspeximus ut videremus an aliqui
advenerint. Et quidem viginti iam exspectabant
extra ianuam hypogaei.

Quamvis scripsissemus tesseras aditiales nummis
centenionalibus constare, confestim certior fui plus
mereri potuimus.

Ideo dixi pueris tesseras re vera duobus dollaris
constare et id “nummis centenionalibus” mendum
typothetae fuisse.

Ioannes Snella fuit primus qui duo dollaros solvit.
Pretio soluto, ille introivit ac Rolandus et ego in
androne ululatuum delituimus.

56

Ut verum dicam, andron ululatuum erat nihil nisi
lectum de cuius extremis partibus ego et Rolandus
pendebamus et fremebamus.

Andro, ut videtur, nimis horribile erat, quia
Ioannes se involvit sub lecto atque noluit se
movere. Quamvis blanditiis hortaremur eum ut ex
eo loco reperet, rigidus tamen mansit.

Aliis pueris extra ianuam expectantibus, in animum
venit quot dollaros perdidissemus si eum non
amoveremus.

Pater Rolandi denique in hypogeum devenit nosque
invenit. Ego equidem primum laetus sum quod aliquis
erat qui opus inferret ad Ioannem movendum.

RAH!

STRIDET!

RAH!

57

Ille autem haudququam adiuvare voluit.

Immo vero scire voluit quid faceremus et quare
Ioannes sub lecto iaceret.

Diximus ei nos hypogaeum in domum spiritibus
vexatam commutavisse atque Ioannes reapse
PECUNIAM solvisse ut hoc ei faceremus. Ille
autem haud credidit.

Enimvero fatendum est quod, si circumspiceres,
domum spiritibus vexatam haud videres. Satis
enim temporis fuerat nobis ut tantum andronem

ululatuum et lacum sanguinis instruxerimus. Lacus
sanguinis fuit tantummodo piscinula aliquo ketsupo
impleta.

FODIT
FODIT

58

Demonstravi patri Rolandi descriptionem nostram
ut crederet nos extra iocum id fecisse, sed vixdum
credidit.

Ut brevi dicam, domus spiritibus vexata ilico
delapsa est.

Sed laetus sum quod, quoniam pater Rolandi non
credidit, minime nos iussit pecuniam Ioanni
restituere. Idcirco duo dollaros meruimus hodie.

59

Die Solis

Accidit ut Rolandus a parentibus suis domi
detineretur ob domum spiritibus vexatam. Supplicium
enim ei tulerunt non solum ne televisorium spectet

unam per hebdomadam, sed etiam ne me hospitem
domi eius accipiat.

Quod supplicium, ut puto, valde iniustum est, quia
sic punit ME IPSUM, qui nihil mali feci. Si non
domi eius, insuper, ubi gentium ludam lusibus visificis
meis?

Sed utcumque res se habent, me miseret eius.
Ideo hac vesperi, ut animum eius erigerem, seriem
televisificam ei praedilectam spectavi eamque
telephonice narravi.

ECCE! INSPICE QUAM MAGNUM
FLAMMIGATRUM ILLUD!

O,
IGNOSCE
MIHI.

60

Feci pro virili parte ut Rolandus sequeretur quod
in albo televisifico ageretur, sed, ut verum dicam,
dubito quin omnia capere posset.

Mandatum supplicii Rolandi exactum est, ita ut
liberetur paulum ante Vigiliam Omnium Sanctorum.
Ideo ivi ad eum visitandum ut vestitum eius
inspicerem et fateor ei aliquantulum me invidere.

Mater eius emit ei vestitum equitis qui valde
pulchrior est vestitu anni praeteriti.

SUSPICOR
HANC PARTEM
HILAREM
FUTURAM
ESSE.

HA HA! RECTE
PRAEDIXI!
FUIT RE VERA
HILARIS.

Die Martis

61

Enimvero hic equitis habitus instructus est gladio
et casside OMNIBUSQUE aliis ornamentis.

Ego numquam vestitum ex taberna emptum habui.
Neque vestitum cras induendum excogitavi. Ideo
nescio quibus quisquilibus me induam ipso in ictu

temporis. Forsitan me Cadaver Charta Hygienica
Medicatum, ut iam feci, faciam.

Sed cras vesperi, nisi fallor, pluet, ideo hoc
consilium non probum est.

62

Annis recentioribus, adulti in vico meo dedignati
sunt quod piger sum in vestitibus meis induendis,
quo pacto minus minusque crustula ad domum attuli.

Oportet igitur me ingeniosorem esse in iis
seligendis.

Haud vero tempus est mihi vestitus elegantioris
componendi, quia mihi est certissimum iter
designandum hoc anno, quo copiosissime cuppedia
laterculosque colligamus.

Et quidem iter optimum denique excogitavi, quo
duplicem cuppediorum copiam colligamus.

QUIDNAM
VOLUISTI
HOC
VESTITU?

ARMENTARIUS.

DUO PETASI
LUSORIS PILAE

63

In Vigilia Omnium Sanctorum

Intra horam debebamus incipere circumire vicum ad
cuppedia colligenda atque nullus vestitus erat mihi.
Constituturus igitur eram me armentarium iterum
vestire.

Sed deinde mamma pulsavit ianuam, cubiculum
introivit deditque mihi piratae habitum, panniculo et
unco omnibusque ornamentis instructum.

Rolandus advenit domum meam hora sexta et semihora
vestitu equitis indutus, sed ille vestitus NULLO
MODO apparebat tamquam apparuit hesterno die.

Ut tutiorem Rolandum protegeret, Mater eius
vestitum tam adaptavit ut ipse non prorsus eques
videretur.

64

Nam foramen ex casside exsecavit ex quo melius
spectaret atque taeniam nitidam ad vestitum adfixit
quo facilius conspiceretur. Superindumento quoque sub
vestitu amicuit eum gladioque ramulum ardentem
substituit.

Tegumentum pulvini meum arripui et vix profecti
sumus, sed Mamma repente stitit nos antequam
ianuam transiremus.

VOLO EMMANUELEM
EXIRE VOBISCUM!

65

Quomodo potuit accidere ut nescirem rationem qua
ipsa vestitum piratae mihi dedit!

Ideo Mammae dixi nos NULLO MODO
Emmanuelem comitari posse, quia visitaturi eramus
centum quinquaginta duo domus necnon ambulaturi

per Viam Serpentis, quae maximum periculum est
puerculo sicut ei.

Quam extremam partem nequaquam dicendum fuit
mihi, quia subito Mamma imperavit Tatae ut nos
comitaretur ne extra vicum nostrum erraremus.

Tata conatus est recusare, sed Mamma id
insistebat, et cum Mamma insistit nemo est qui
animum eius immutare possit.

TUXTAX

66

Antequam aditum nostrum exiremus, vicino nostro Domino
Mitchell filioloque eius Ieremiae occurrimus, qui nos quoque
comitari voluerunt. Ideo IPSI nobiscum venerunt.

Cum Emmanuel et Ieremia domus ornamentis
formidolosis instructas appropinquare metuerent, fere
nulla fuit domum ad quam appropinquare potuimus ad
cuppedia expetenda.

Pater et Dominus Mitchell inceperunt colloqui de
pediludio, et quotiescumque disserebant de aliquo
maioris momenti, ilico constiterunt.

Non plus quam unam domum omni tertia horae parte
visitabamus.

GARRIT GARRIT
GARRIT GARRIT
GARRIT GARRIT

GARRIT GARRIT
GARRIT GARRIT
GARRIT GARRIT

67

Duas post horas, pater et Dominus Mitchell domum
petiverunt cum puerculis.

Tunc demum ego et Rolandus citius circumire potuimus.
Etenim meum pulvini tegumentum fere vacuum erat,
ideo tempus nullo modo perdendum erat.

Postea aliquanto Rolandus dixit se in locum secretum
ire debere. Sed ego prohibui quin fieret. Tunc,
dodrante horae peracto, cum advenimus ad domum

aviae meae, clare patebat illum diutius se retinere
non posse. Ideo permisi ei ut in latrinam iret.

Dixi autem ei, si non intra unum momentum temporis
revertitur, cuppedia eius libentissime sumo.

68

Postea, cum ad viam revertimus, iam hora decima et
semihora erat; qua hora, ut videtur, adulti finem
imponunt Vigiliae Omnium Sanctorum.

Non vero difficile est id animadvertere, quia post
illam horam, synthesi dormitoria induti ac frontem
contrahentes, ianuam invite accedunt.

Constituimus domum ire. Patre Emmenueleque
absentibus, multa cuppedia collegimus, quo facto
valde gavisus sum.

Dum vero domum petebamus, quoddam autocinetum
onerarium apparuit, iuvenibus scholae superioris
impletum.

69

Iuvenis in receptaculo autocineti extinctorium
tenebat, et cum nos transibat, materiam chemicam
in nos emisit.

Gratiam meritus est Rolandus, quod omnem fere
materiam chemicam parma sua impedivit. Et si non
ita fecisset, omnia cuppedia madida fuissent.

Cum vero autocinetum onerarium abscedebat, protuli
aliqua verba quorum extemplo me paenituit.

FWOOSH

VIGILES
VOCABIMUS!

70

Deinde gubernator vehiculi subito rotas sufflaminavit
et autocinetum convertit. Ego et Rolandus currimus
sed isti propinque nos sequebantur.

Unicum refugium quod in animo meo venit fuit domus
aviae meae, ideo eam petivimus nonnullas areas
posticas transeuntes. Avia mea iam cubitum iverat,

sed memor eram clavis quam ea sub peditergio
abdidit.

Cum primum domum inivimus, spectavi ex fenestra
ut viderem an iuvenes nos secuti essent, et re vera
secuti sunt. Conabar fallere eos ut abirent, sed
firmi steterunt.

TUTI, UT VIDETIS,
DOMI SUMUS, QUARE
MINIME POTESTIS
NOS APPREHENDERE!

71

Posthac eramus certiores istos non abscessuros
esse, quamobrem constituimus nobis domi aviae
meae totam noctem esse agendam. Ideo
incepimus nos iactare, sonus simiorum imitantes.

Immo vero ego sonus simii imitabar, sed
Rolandus sonus bubonis—vel nescio quid—imitabatur.
Eadem tamen causa, ut censeo, id faciebat.

Vocavi matrem meam ut certiorem facerem nos
domi aviae mansuros, sed vehementer irata est.

Dixit nobis crastino die ad scholam eundum esse et
iussit ut confestim domum peteremus. Ideo,
iuvenibus foras vigilantibus, oportuit nos clam ex
domo aviae meae effugere.

STRIDET!
STRIDET!

BUBILAT!
BUBILAT!

72

Ex fenestra spectavi et autocinetum onerarium
non vidi. Certissimus autem fui quod iuvenes se
celaverunt nosque exspectabant.

Ergo ex ostio postico exivimus, saeptum
transilivimus et velociter cucurrimus usque ad Viam
Serpentis. Putavi illam viam meliorem esse quia
caret lanternis.

Via Serpentis, quae iam metuenda est, tanto
formidulosior videtur si autocinetum onerarium vilibus
iuvenibus impletum fugis. Quotiescumque vehiculum

conspeximus, in rubos irrupimus. Trecentos pedes
non minus quam semihora transivimus.

73

Sed, ut credas mihi, domum advenimus sine ulla
difficultate. Nec enim umquam desiimus insidias
praecavere donec ad aditum meum pervenimus.

Sed repente factus est terribilis ululatus ac
improviso submersi sumus ingenti unda aquae.

HUI!

UNDA

74

Heu! Patris mei omnino oblitus sum, cui neglegentiae
maximas poenas dedimus.

Cum ego et Rolandus domum introivimus, cuppedia
in mensa culinae exponimus.

Nihil re vera fuit quod redemimus nisi nonnullas
menthas piperitidis et peniculos dentarios a
Doctore Garrison nobis datos.

Anno insequenti, ne omnia haec molesta mihi iterum
accidant, forsitan domi manebo et nonnullos
laterculos mulsos deripiam de summo frigidarii,
ubi Mamma eos abdit.

PAPAE!
IGNOSCITE MIHI!

75

MENSIS NOVEMBRIS

Die Iovis

Ex fenestra autoraedae longae, qua ad scholam
vehimur, vidimus hac mane domum areamque aviae
meae chartula hygienica conturbatas. Nec mirum.

Huius facinoris piget me aliquatenus, quia videbatur
mihi haud facile futurum esse ut avia mea has
munditias celeriter faciat, sed illa iam otio fruitur,
qua re alia negotia haud habet facienda hodie.

Die Mercurii

Tertio in spatio hodie, Dominus Underwood,
magister noster exercitus gymnici, nuntiavit nos
luctationem sex per hebdomades facturos esse.

76

Si quid est quod maxime adamant pueri, est luctatio
perita. Itaque Dominus Underwood idem chaos
commovisset si pyrobolum in schola displodisset.

Prandium sumitur statim post exercitum gymnicum,
qua de re calamitas maxima orta est in mensa.

Nescio quo pacto magistri constituerint seriem
exercitationum luctationis dandam esse.

Sed clare patet mihi necessitas luctationis
perdiscendae ne ego in spiram pistoriam quotidie
per sex hebdomades torquear.

77

Quapropter nonnullos videolusus conduxi ad artem
luctationis discendam. Et quid factumst? Postea
aliquanto corpori adversarii defigendo iam adsuefeci!

Re quidem vera, cavendum erit aliis pueris in classe
mea quia, si usum luctationis perfecero, omnes in
periculum vocabo.

BENE FACIO?

ITA! NON!
ADIUVA!

78

E converso, si usum luctationis NIMIS perfecero,
alii difficultati occurram. Nam olim fuit quidem puer
nomine Yurin Alymus cui, cum lusum corbifollis

calleret, honorem tribuerunt “Optimus Athleta
Mensis” cuiusque effigiem in androne affixerunt.

In brevi tempore, omnibus innotuerunt facetiae
nominis eius, quamobrem continenter illudebant
illum.

Yurin Alymus

Optimus Athleta
Mensis

“URINA
LIMUS!”

“URINA
LIMUS!”

79

Die Iovis

Vah! Hodie didici luctationem quam in animo habebat
Dominus Underwood OMNINO diversam esse a
luctatione quam in televisorio spectamus.

Primum omnium, vestem distinctam induimus,
“unicam” vocatam, quae similis est vesti balneari
quam homines saeculo duodevicesimo gerebant.

Neque sunt “fistucae” neque huiusmodi neque sellulae
plicatiles quibus luctatores capita invicem
percutiunt.

Deest etiam suggestus luctationis quadratus.
Adest solummodo teges mollis quae foetet tamquam
si numquam mundata esset.

80

Dominus Underwood quaerebat voluntarium ut
monstraret gestus quibus alter alterum teneat. Ego
nequaquam voluntarius volui esse.

Ideo Rolandus et ego in posteriore gymnasio prope
velum morabamur, sed illic puellae fuerunt quae
exercitationes in arte gymnastica faciebant.

Quam ob rem eum locum brevi fugimus aliosque ad
pueros redivimus.

Me equidem Dominus Underwood selegit utpote
progymnastem ne, nisi fallor, cum levissimus in classe
sim, ipse iniuriam in se ferret. Itaque, me

adiuvante, aliis pueris demonstravit gestus
luctationis videlicet “cervicem bracchio defigere” et
“evertere” et “obsidere” et alia huiusmodi.

CACHINNANT!

81

Cum ille agebat motum qui “syphonarii gestus”
appellatur, ego auram sensi in partibus inferioribus
corporis mei, ideo statim scivi vestem meam “unicam”
male me cooperire.

Quocirca dis gratias egi quod puellae in altera
parte gymnasii fuere.

Divisi sumus in partes iuxta pondus corporis. Gavisus
sum quia sic non oportebat mihi luctari cum
Beniamino Wells, qui pondus ducentarum et
quinquginta librarum super pectus sublevare potest.

82

Sed postea dedici me oportere cum Federico luctari,
cui libentissime, si potuissem, Beniaminum
substituissem.

Nemo aequalis pondere fuit mecum nisi Federicus.
Atque, ut videtur mihi, ipse attentius auscultavit
meliusque didicit omnes gestus quos docuit nobis
Dominus Underwood, quia omnimodis defixit me in

tegem. Ideo septimum scholae spatium egi nimirum
familiariter cum Federico, cum quo numquam nimis
familiaris volui esse.

GREGORI,
TU LUCTABERIS
CUM FEDERICO.

PIPAT!

83

Die Martis

His exercitationibus luctationis praebitis, schola nostra
omnino eversa est. Nam alter cum altero continuo
luctatur in andronibus, aulis et cunctis aedium

partibus. Saevissimae vero luctationes post prandium
oriuntur, quandoquidem foras eximus quadrante hora.

Quinque pedes vix perambulare potes antequam
duobus pueris luctantibus pedem opponas. Hac de
causa ego solus e longinquo hanc calamitatem specto.

Edepol ne aliquis in Caseum se volvat; alioquin ille
Tactus Casei telam retexet!

84

Alia res quae turbat me est luctatio cum Federico
quotidiana. Sed hac mane innotuit mihi aliquid. Si
ponderosior fiam, non neccesse erit mihi luctari cum
Federico.

Quapropter vestes meas farsi impiliis subuculisque
ut in partem luctatorum maioris ponderis
adsciscerer.

Nondum tamen satis ponderis habui.

Aperte innotuit mihi necessitas corporis mei
augescendi. Primum censui id facere assulis e patatis
devorandis, sed postea in melius consilium ivi quam
ingurgitandi.

85

Etenim constitui me MUSCULOSIOREM fieri,
non pinguiorem.

Usque adhuc studium corporis exercendi non multum
me tenuit, sed, luctatione probata, recogitavi rem.

Puto quidem si fortior fuero, multis aliis callebo.

Verno tempore insequente, quando exercitationes
pediludii more americano faciemus, duas in turmas
dividemur, altera camisiis instructa, altera pectore
nudo. Hucusque ego pectore nudo SEMPER sum.

Non dubito quin magistri nos pueros sic dividant in
turmas ut pudeat flaccos corporis.

EHEU!

86

Si autem musculos augebo, figuram corporis
libentissime mense Aprili ostentabo.

Hac vespere, post cenam parentibus meis narravi
consilium meum. Dixi eis mihi habendos esse bonos
apparatus ad corpus exercendum necnon pulverem
alimentarium ad corpus ampliandum.

Ephemerides porro eis ostendi de corpore alendo ut
imagines inspicerent corporum virorum quibus
assimulare debeo.

GREGORI HEFFLEY,
CAMISIAM EXUE!

SSCINDITT

87

Mamma paucissima respondit, sed Tata studiosior in
rem mihi videbatur. Animadvertit, nisi fallor, me
omnino mutavisse animum de bono corporis

exercendi, quia quando iunior eram, exercitium
corporis odio habui.

Sed, iudicio matris meae, priusquam apparatum
libramentorum habeam, demonstrandum est mihi
omnibus et singulis diebus exercere velle. Hoc, dixit,

potero demonstrare si saltus aliaque exercitia sine
libramentis quotidie per duas hebdomades fecero.

Explicavi ei non ita fieri posse si optimis
apparatibus ad corpus exercendum caream. Ea
autem prorsus dissensit a me.

SI QUOTIDIE
TE EXERCES,
MUSCULOS MAIORES
HABEBIS!

SED
MUSCULI
ODIOSI
SUNT!

88

Deinde pater attulit mihi spem dicens Sanctum
Nicolaum natalicia munuscula serius ocius allaturum
esse.

Dies Festus Natalis Domini autem citius
appropinquat. Interea, si Federicus defigit me
iterum in tegem, prostratio nervosa certo erit
mihi.

Qua de re, parentibus haud adiuvantibus, rem, ut
fieri solet, curabo egomet ipse.

Valde expectatum erat hodie programma
exercitationis corporis inchoandae. Etiamsi Mamma
vetuit me apparatus habere, nullo modo hoc me
deterruit quominus inciperem.

Die Saturni

89

Ex frigidario itaque excepi lactis et suci aurantini
lagoenas quas, potionibus vacuefactas, implevi
harenis. His ad virgam scoparum affixis, perticam
ponderatam bellulam feci.

Deinde scamnum libramentis sublevandis disposui ex
tabula vestimentis premendis et cistis. His
compositis, paratus eram ad gravia libramenta
tollenda.

Cum vero eguerim sodali qui me libramenta tollentem
observare posset, Rolandum ad domum meam vocavi.
Me autem paenituit illius invitationis cum vidi eum
vestimentis perridiculis indutum.

LAC

90

Iussi Rolandum scamno primum uti, praesertim quod
certior volui fieri de firmitudine ne delaberetur.

Postquam Rolandus perticam ponderatam quinquies
sublevavit, ipse iam desinere voluit, sed ego prohibui
ne desineret. Hoc re vera facit quispiam bonus

sodalis in libramentis tollendis, ut progrediaris
ultra facultates tuas.

Scivi Rolandum de libramentis tollendis non satis
serio agere, ideoque constitui probare studium eius.

Dum libramenta diligenter sublevabat, ego attuli
personam, naso mystaceque ornatam, quam
Roderigus in loculo suo conservat.

QUINDECIES!
AGE!

91

Et in ipso articulo temporis cum Rolandus perticam
ponderatam super pectus tenebat, me inclinavi
eumque in faciem inspexi.

Ipse facultatem cogitationes dirigendi
PROTINUS amisit ut perticam ponderatam ab
pectore sublevare nequiret. Ego quidem ei

succursurus eram, sed, si id fecissem, numquam se
facultati meae exaequavisset.

Opem tamen ei ad postremum tuli, quoniam ille
incepit mordere lagoenam ut harena ex ea deflueret.

HEI!

ANHELAT

SINGULTAT

92

Cum primum Rolandus surrexit e scamno, ego
invicem libramenta volui sublevare, sed Rolandus
dixit se id non diutius facere velle.

Haud vero exspectandum est quod omnes tam
studiosi sunt quam ego.

Hodie quaestiuncula data est nobis in schola de
geographia. Ut verum dicam, iamdudum exspectavi
hanc quaestiunculam.

Nam haec quaestiuncula fuit de capitibus civitatum.
Sedes mea in posteriore aulae parte stat, ubi
charta geographica ingens de pariete dependit, in

qua omnia capita civitatum scripta sunt maioribus
litteris rubris. Idcirco hanc quaestiunculam facillime
evicturus eram.

Die Mercurii

93

Sed priusquam magister nobis quaestiunculas dedit,
Patricia Farrell vocem attulit ex parte priore aulae.

Patricia admonuit Dominum Ira ut chartam
geographicam Civitatum Foederatarum Americae
Septentrionalis cooperiret antequam quaestiunculas
dispertiret.

Ego, Patriciae gratia, quaestiuncula cecidi: quo pro
facinore eam, tibi polliceor, aliquando ulciscar.

MAGISTER!
MAGISTER!

MACTE
VIRTUTE,
PATRICIA!

94

Die Iovis

Hac vespere Mamma mihi accessit folium plicatile in
manu tenens; quod folium cum primum vidi, scivi
certissime quid esset.

Fuit enim nuntium de fabula scaenica tempore
hiemali edenda, cuius personae mox seligentur.
Eheu! Istud nuntium in excipulum purgamentarium
abicere debui cum primum id in mensa culinae viderim!

Vehementer DEPRECATUS SUM Mammam ne
iuberet me ad probationem actorum partium adire.
Illae enim scaenicae semper dramata musica sunt,
et vae mihi si canticum solitarius canere debeam!

Quo vero ferventius eam depbrecabar ne id
facerem, eo firmius ipsa me urgebat ut facerem.

95

Immo admonuit me ut homo “integer” fierem, qui
numquam, eius iudicio, fiam si varietatem rerum non
experiar.

Tata deinde intravit cubiculum meum ut sciret
quid ageretur. Ego ei dixi Mammam me urgere ut
partem in fabula scaenica scholae gererem, sed, si id

fecissem, nullum tempus futurum esse mihi libramenta
tollendi.

Scio Tatam ab me staturum esse sed, disputatione
brevi cum ea orta, sententiam Mammae non praevaluit.

Quo pacto cras ad probationem actorum partium
adibo.

Fabula scaenica huius anni “De Mago Oziensi”
appellatur. Multi discipuli se induerunt vestimentis
scaenicis partium actorum quas petebant.

Die Veneris

96

Equidem pelliculam cinematographicam huius fabulae
numquam vidi. Ideo, his vestimentis conspectis,
theatrum mihi videbatur dementium valetudinarium esse.

Domina Norton, praefecta musicae, omnes iussit
“Patria Mea De Te Cano” canere ut voces audirentur.
Probationem feci cum aliis pueris quos parentes

coegerunt ad probationem. Conatus sum tacite canere
ne audirer, tamen auditus sum.

SCRIPTUM

QUAM
CANORAM
VOCEM ACUTAM
HABES!

97

Haud scio quid significet “vocem acutam habere,” sed,
de submissa puellarum cachinnatione quam audivi, scio
certissime me non eam velle habere.

In perpetuum, ut mihi videbatur, probatio duravit.
Exitus huius probationis factus est cum puellae partem
Dorotheae petierunt quae, ut puto, pars principalis est.

Et quis alius hanc partem voluit quam Patricia Farrell!

Ideo me partem Veneficae volui petere quoniam, ut
audivi, multa mala Dorotheae facit.

Sed deinde aliquis mihi dixit partes immo et Veneficae
Bonae et Veneficae Malae esse, et, cum res mihi fere
semper male vertant, reor me electum iri ad partem
Veneficae Bonae agendam.

CREPITUS
CREPITUS
CREPITUS

CREPITUS
CREPITUS
CREPITUS

98

Die Lunae

Quamquam sperabam Dominam Norton me integre
exscissuram ex fabula scaenica, hodie dixit nobis
omnes qui probationem partium participaverunt
aliquam partem habituros. Vae mihi!

Quo omnes melius sciremus fabulam “De Mago
Oziensi”, Domina Norton praebuit nobis pelliculam
fabulae. Quam intuens, conabar constituere quam
partem agere vellem, sed omnes, serius aut citius,

vel canere vel saltare debent. Sed inter mediam
partem pelliculae, constitui me acturum partes
“arboris”, quia arbores (I) non canunt, et (II)
iaciunt poma ad Dorotheam.

99

Nihil maius mihi placebit quam, turba spectante, me
poma iacere ad Patriciam Farrell. Quod si ita fit,
gratiae mihi omnino erunt agendae matri meae, eo
quod iussit me partem huius fabulae scaenicae probare.

Pellicula spectata, continuo constitui partem arboris
agere. Sed multi pueri, proh dolor, eandem partem
in animo habuerunt, quia multi, ut suspicor,
Patriciam Farrell ulcisci voluerunt.

Die Mercurii

Ut Mamma semper dicit, cave quod optas, quoniam
forte id habebis. Ego partem arboris accepi, et
dubito quin bonum sit. Non sunt foramina in habitu

arborum, ideo dubito quin poma ad Dorotheam iacere
possimus.

100

Ut verum dicam, felicem me considerare debeo quod
partem alicuius loquentis accepi. Enimvero cum tot
pueri partes petissent, alias personas in fabula
excogitare debuerunt.

Rodney James, exempli gratia, tametsi partem
Lignatoris Stannei petivit, partem Fruticis accepit.

Recordarisne me dixisse feliciter accepisse partem
loquentis? Ego, mehercle, unum solum versum tota
in fabula eloquar! Quem versum dico cum Dorothea
pomum carpit de ramo meo.

Die Veneris

EHEU!

CARPIT

101

Ideo quotidie oportet me ad meditationem
conferam ut unum solum dicam verbum.

Quo pacto censeo Rodney James, qui Fruticem
agit, meliorem partem accepisse, quia videolusum in
sinu habitus abscondere potest, ita ut certissime ei
tempus celerius volet.

Ideo omni studio conor ut eiciar ex ista fabula
scaenica. Sed cum unum solum versum dicam, difficile
est eum male dicere.

BEEP
BOOP
BEEP
BOOP

EHHHHEEUUU?

CARPIT

102

MENSIS DECEMBRIS

Die Iovis

Mox fabula efferetur, et nescio hercle quomodo
fit, quandoquidem haud parati sumus ad eam
efferendam.

In primis, nemo versus suos memoria tenet, quod
problema Dominae Norton omnimodo attribuendum est.

Cum meditionem fabulae facimus, illa omnes versus ex
orchestra susurrat.

SCINDAM TE
PULCHRAM!

SCIO TE
PULCHRAM!

Etenim mirabor si Domina Norton idem facere
poterit cum ante clavicymbalum triginta pedibus
distans considet.

103

Aliud quod turbat est additio scaenarum et
personarum a Domina Norton facta.

Heri, exempli gratia, quemdam puerum introduxit
ex schola prima qui partem canis Totonis ageret,
sed hodie mater eius accessit ad eam rogavitque ut

filius potius duobus cruribus ambulet quam super
terram repat, quia repere haud dignum est
filio eius.

Nunc igitur canem habemus qui posteriobus artibus
deambulat totam per fabulam scaenicam.

Magis autem dolendum est quod Domina Norton
composuit carmen quod nos ARBORES debemus
canere. Etenim nobis dicit omnes histriones carmen
canendum meruisse.

104

Hodie igitur pessimum carmen omnium temporum
didicimus.

Gratias Deo ago quod Roderigus aberit a theatro
et non videbit me humillimum factum. Etenim Domina
Norton dixit quod, cum fabula scaenica sit

caeremonia formalis, spectatores vestes apparatas
induent, et scio Roderigum numquam focale induere.

Feliciter insuper accidit hodie ut, ad finem
meditationis, Archie Kelly, opponens pedem pedi
Rodney James, ceciderit fregeritque dentem quia

non potuit bracchia ante se extendere ad casum
mitigandum.

adeste arbores...

105

Ideo gaudeo quod habitus arborum perfodere possumus
ut foramina habeamus per quae bracchia extendamus.

Omnibus adstantibus, hac vespere fabula scaenica
“De Mago Oziensi” tandem elata est.

Omen iam ab initio habui
quod res male versurae
erant quod, cum aulaeum
aliquantum amovi ut

frequentiam spectatorum
viderem, certior factus
sum Roderigum, focali

cum fibula indutum, in
primo ordine consedisse.

EI!

Die Martis

106

Comperit, nisi fallor, me canturum esse, et non
facere potuit quin me humillimum derideret.

Fabula scaenica incohanda fuit hora octava, sed Rodney
James, terrore proscaenii affectus, moram initio fecit.

Etenim miror quod persona quae nihil facit nisi in
proscaenio tacitus moratur nimis timere potuit. Ille
tamen movere se noluit, quo pacto mater eius venit
ad eum de proscaenio demovendum.

Fabula tandem inchoata est hora octava et
semihora. Etsi nemo fuit, ut praedixi, qui versus
suos recordari possit, Domina Norton fabulam
tamen promovit clavicymbalo canendo.

107

Puer qui partem Totonis agit in proscaenium attulit
scamnum cumulumque libellorum pictographicorum, quo
facto fabula haud credibilis fuit.

Cum tempus erat scaenae silvestris agendae, ego
aliique arbores in loca nostra subsaltavimus. Deinde,
aulaeo sublato, vocem Emmanuelis audivi.

FATTI!

108

Heia! Quinque annis hoc nomen nulli umquam
patefeci, sed omnes habitantes in oppido meo
extemplo deprehenderunt. Sescentos enim oculos me
intuentes sensi.

Ad libitum ideo addidi versum quo aerumnam de me
deflecterem inque Archie Kelly imponerem.

Sed aerumnae maiores iam futurae erant. Cum
tempus esset carminis “Adeste arbores” canendi,
stomachus meus, Domina Norton clavicymbalum
canente, vehementer subversus est.

Etenim caveam attentius spectans, vidi Roderigum
machinulam cinematographicam tenentem.

CECIDIT,
NI FALLOR,
POMum EX RAMO
TUO, “FATTI.”

109

Et statim intellexi quod ipse, si illud carmen
ridiculum cecinissem, istam videotaeniam in
perpetuum conservaret ut me totam per meam
vitam dedecoraret.

Nesciebam quid mihi faciendum esset, ideoque,
carmine incepto, egomet tacui.

Primum res bene se habebat, quia, si non cecini,
Roderigus nullam causam habiturus erat me
deridendi. Paulo autem post, aliis arboribus innotuit
me tacere.

adeste
arbores…

110

Ipsi deinde opinantes, ut reor, me causam habere
non canendi, tacuerunt etiam ipsi.

Deinde omnes tres illic stabamus nullum verbum
proferentes. Ergo Domina Norton, ut mihi
videtur, putans nos verborum cantici oblitos

esse, ad proscaenium accedit et susurravit nobis
carminis verba.

VENITE
VENITE…

En grege
relicto
humiles ad
cunas…

111

Etiamsi carmen non durat plus quam tribus
temporis minutis, illa minuta videbantur tres dies.
Orabam fervens ut id finiretur et, aulaeo deposito,
de proscaenio saltare possemus.

Deinde statim vidi Patriciam Farrell ad ostium
stantem. Illa, frontem contrahens, valde irata
est. Timuit fortasse ne nos cursum suum honorum
ad Viam Latam Novoeboracensem destrueremus.

Ea conspecta, illico memineram rationis qua volui
arboris partem in primis agere.

TUNDIT

Paulo post omnes arbores inceperunt iacere poma,
Totone haud excluso.

Nescioquis nostri pomum in vitra ocularia Patriciae
iecit, sed, vitrea lenticula confracta, Domina
Norton fabulam scaenicam interrumpit,

quandoquidem Patricia, sine vitris oculariis, haud
videre potest quodcumque est ante oculos suos.

Fabula scaenica intermissa, una cum familia mea
domum petivi. Mamma habebat in manu sua fasciculum
florum quem, nisi fallor, dono mihi donare voluerat,

sed illum potius in scirpiculum purgamentarium
abiecit.

Spero autem fabulam tantum delectationis attulisse
omnibus spectatoribus quantum mihi attulit.

113

Die Mercurii

Omnibus his ponderatis, iam nomen “Fatti” non
curo quia, quintum post spatium scholae, pueros
procaces vidi Archie Kelly exagitantes.

Quocirca tandem tranquillius spirare possum
quod, illo agnomine effuso, nemo, ut spero, me
taxabit.

Ob tanta negotia, haud tempus fuit mihi
excogitandi de Die Festo Nativitatis Christi, et
tamen is adveniet decem intra dies.

Die Solis

SALVE,
“FATTI”!

TRUDIT

114

Non eius Festi appropinquantis meminissem nisi
Roderigus indicem donorum exoptatorum in
frigidario affigeret.

Equidem soleo indicem donorum exoptatorum
quotannis conscribere, sed hoc anno nihil volo nisi
videolusum nomine “Magum Corruptum.”

Hac vespere Emmanuel perlegebat catalogum
Natalicium, illustrans peniculo rubro dona a se
exoptata. Emmanuel vero cuncta ludicra

illustrabat, etiam illa quae maximo constant,
tamquam ingens exemplum autocineti automatici et
alia huiusmodi.

Roderigus dona
exoptat

1. Nova tympana
2. Novum autocinetum
onerarium
3. Caput contractum

115

Quamobrem ego interveni dixique ei consilia boni
fratris maioris, quippe qui sim.

Itaque monui hoc eum: si solummodo tam
percara dona illustrat, nihil recipiet nisi multa
vestimenta. Hortatus sum eum ut tria vel quattuor

dona minoris pretii illustret, quae proinde
recipiet.

Sed consilio meo praetermisso, Emmanuel revertit
ad omnia ludicra illustranda. Spero igitur fore ut
serius aut citius ipse consilium meum capiat.

Cum ego septimum annum vitae meae agebam, nihil
accipere volebam nisi “Barbarae Aedes Optimas,” ac

tamen non, ut dixit Roderigus, quia placuerunt
mihi ludicra puellarum.

116

Censui solummodo quod illae aedes arx optima fierent
militibus meis plasticis.

Sed, indice illius anni conspecto, magna rixa orta est
inter matrem meam et patrem meum. Ex parte sua,
Tata dixit se nullo modo comparaturum esse mihi

domum puparum. Mamma vero respondit bene mihi
futurum esse si ludicra omnium generum experirer.

Mirabile dictu, Tata illo proelio vicit. Ideo iussit me
indicem ab initio conscribere, ludicra potius puerorum
quam puellarum indicantem.

Ego autem telum clandestinum teneo in pharetra mea.
Quoque Die Festo Natali, Carolus, patruus meus, dat
mihi quodcumque cupio. Ideo dixi ei me Barbarae Aedes
Optimas velle, et promisit se eas mihi paraturum esse.

117

Sed cum Dies Festus Nativitatis Christi advenit,
quod dono dedit mihi minime fuit quod ab eo
rogaveram. Forte factum est ut, cum intrasset

quandam tabernam ludicrorum, emerit primam capsam
chartaceam in qua verbum “Barbara” scriptum erat.

Ideo si videbis aliquando imaginem photographicam
in qua ego teneo Barbaram in Acta Ludentem, scies
quid factum sit.

Tata haud felix erat cum primum videret pupam
Barbaram quam Patruus Carolus mihi donavit. Iussit
mihi eam aut abiicere aut alicui tamquam beneficium dare.

Eam tamen conservavi et, ut verum dicam, fateor
me semel vel bis ea ludisse.

118

Enimvero olim oportuit medicis extrahere minutum
Barbarae calceum quem ego in naso imposui. Roderigus
numquam Istius stulte facti oblitus est.

Hac vespere ego et Mamma emptum ivimus ut
munusculum pararemus illi viro cuius nomen de
Arbore Donorum in ecclesia nostra cepimus. Arbor

Donorum similis est “Patri Nicolao Abscondito”,
qua donum emas alicui indigenti.

Mamma paravit thoracem laneum rubrum pro viro
nostro indigenti.

Equidem monui eam ut aliquid melius emeret,
tamquam televisorium vel machinulam glaciei dulci
conficiendae vel aliquid huiusmodi.

Die Iovis

119

Finge tibi nihil Die Natali accipienti nisi thoracem
laneum rubrum!

Non est dubium quin ille vir indigens thoracem abiiciat
simul cum decem pyxides ferreas patatarum dulcium
quas dedimus illi in Die Festo Gratiarum Agendarum.

Die Festo Nativitatis Christi

Summo mane, cum primum experrectus sum, descendi
ad sessorium et mirabar quot dona sub arborem
nataliciam sint relicta. Sed cum quaerebam aliqua
dona mihi destinata, fere nullum inveni.

EUHOE

EICIT

120

Sed Emmanuel multa dona meruit. Enimvero OMNIA
ET SINGULA LUDICRA quae in catalogo
circumscripserat, ille prorsus accepit. Ideo laetus
est, ut suspicor, quod consilium meum repudiavit.

Nonnulla tamen dona mihi ipsi inveni, sed plerumque
fuerunt libri et socci et alia huiusmodi.

Aperui autem dona mea post spondam, quia semper
timeo ne Tata chartam emporeticam protinus
excipiat. Nam timet Tata ipse ne sessorium
sordidum fiat.

SCINDIT

121

Ego helicopterum Emmanueli dedi et Roderigo librum
de musica nutando et volvendo. Roderigus invicem
mihi dedit librum charta emporetica carentem. Nomen
libri est “Optimae Narrationes de Parvo Pulchello”,

quae picta historiola pessima est in nostris actis
diurnis. Neque ignorat Roderigus quam molesta
sit mihi. Iam vero quattuor annos eamdem ab
eo accipio.

Deinde dona dedi patri et matri meis. Easdem res
quotannis paro, sed istae re vera placent omnibus
parentibus.

GRATIAS
AGIMUS.

OPT.
PATER

HEM!

I
MAT

122

Alii cognati venerunt circa horam undecimam, et
Patruus Carolus meridie advenit.

Patruus Carolus portavit ingentem sacculum
plasticum donorum impletum, ex quo meum ante
omnia extulit.

Fasciculus, ut mihi videbatur, videolusum Magum
Corruptum continere potuit, ideo dubium non fuit
mihi quin Patruus Carolus gratissimum mihi fecisset.

Mamma photomachinam paravit et chartam
emporeticam scindi.

123

Sed imago photographica fuit ipsius Patrui Caroli.

Male, ut opinor, delusionem meam celavi, quia
Mamma valde irata est mihi. Sed quid est mihi
dicendum? Laetor me puerum esse quia, si adultus

essem, munuscula adultorum accipere deberem et non
credo me hoc tolerare posse.

HAEC
DOMUS

BENEDICATUR

SCIO LOCUM
OPTIMUM
ILLI!

PLACITURUM
TIBI ESSE
SUSPICABAR!

124

In cubiculum deinde ivi ut paulum requiei caperem.
Sed paulo post, Tata ostium pulsavit dixitque
donum meum in receptaculo autocineti se

conservare quia id charta emporetica non potuit
involvere.

Et, cum intravissem receptaculum autocineti, novum
apparatum libramentorum vidi.

125

Non dubium est mihi quin multi constiterit ei. Qua
re anima mihi in naso erat, quia non potui ei
confiteri mea non diutius interfuit libramentorum

tollendorum, lectionibus luctandi iam expletis. Ideo
gratias ei egi.

Tata, ut opinor, exspectabat me extemplo
apparatu libramentorum usurum esse, sed rogavi ut
me excusatum haberet intusque redivi.

Circa horam sextam cognati profecti sunt.

Exinde consedi in sponda intuens Emmanuelem
ludicris ludentem dolensque fatum meum. Accessit
mihi mater mea dicens se munusculum post

clavicordium invenisse in quo scriptum erat: “Ad
Gregorium, a Sancto Nicolao.”

126

Cum capsa esset grandis, primum non existimabam
Magum Corruptum esse. E contra Mamma interdum
magnis capsis utitur ad minora munuscula continenda,

ut fecit anno praeterito quando tesseram memoriae
pro systemate meo lusorio in capsa magna includit.

Charta emporetica avulsa, munusculum inveni. Non
hercle fuit Magus Corruptus, sed magnus thorax
laneus ruber.

Primum opinabar Mammam eum mihi per iocum dedisse,
quandoquidem eundem thoracem emimus pro viro
indigenti cuius nomen in Arbore Donorum cepimus.

Sed mater mea etiam videbatur turbata, dicens se
RE VERA videolusum mihi emisse et se valde emirari
quod iste thorax in capsa fuit.

FULGUR

127

Enodavi demum ego ipse quid factum sit. Dixi
Mammae duo munuscula conturbata esse, eo quod ego
accepi munusculum viri indigentis ipseque accepit meum.

Mamma deinde fata est utrumque munusculum eodem
genere chartae emporeticae involvisse atque pittacia
nominum forte confudisse.

Sed deinde asseruit hanc confusionem bonam esse,
quatenus potuit fieri ut homo indigens valde laetus
esset quod exoptatissimum donum accepit.

MIRACULUM
NATALICIUM
EST!

128

Explanavi autem ei quod, si quis lusum Magum
Corruptum ludere vult, necessarium est systema
lusorium necnon televisorium habere.

Quamvis in peiorem versus sit hic Dies Festus
Nativitatis Christi mihi, pessimum existimo fuisse ei
misero homini indigenti.

Ideo finem feci huic Diei Festo Natali meque
contuli ad domum Rolandi.

ATTAT!

VAPPAE.

129

Fugit me munusculum natalicium Rolando emere, ideo
fasciam super librum “Optimae Narrationes de Parvo
Pulchello” affixi et Rolando eum dedi.

Et eo dato, Rolandus satis mihi contentus videbatur.

Cum parentes Rolandi magnis opibus praediti sint,
scivi certissime me munusculum bellum ab eo
accepturum.

Sed Rolandus dixit se ipsum munusculum elegisse hoc
anno, ideo me foras perduxit ut id mihi praestaret.

Rolandus donum suum tanta quidem superbia iactabat
ut ego putarem magnum televisorium vel autobirotam
esse.

130

Sed adhuc spem meam fallit.

Rolandus dedit mihi Trirotam Magnam. Si gradum
tertium scholae agerem, forsitan hoc munusculum
mihi bellum videretur, sed quid mihi cum Trirota
Magna nunc?

Rolandus vero tam laetus erat de dono mihi dato
ut enixe equidem darem operam ut laetus etiam ego
viderer.

Deinde domum introivimus et Rolandus opulentia
natalicia quae accepit mihi demonstravit.

EHEM,
GRATIAS!

131

Ac revera ille plus accepit quam ego. Accepit adeo
Magum Corruptum, quo videolusu nunc egomet ludere
possum quandocumque domum eius visitabo; vel saltem
donec pater eius comperiat quam violentus sit.

Edepol! Numquam vidi aliquem feliciorem quam Rolandum
cum “Parvo Pulchello.” Mater eius dixit istum librum
fuisse solum donum ab eo exoptatum quod non accepit.

Eu edepol gaudeo quod ALIQUIS accepit quod voluit
hodie!

MIRACULUM
NATALICIUM
EST!

132

In pervigilio anni novi

Si quaeris qua re maneam in cubiculo meo in
Pervigilio Anni Novi, certiorem te nunc faciam.

Dum ego et Emmanuel iocose luctabamur in
hypogaeo, linum nigrum in tapeti repperi quod dixi
Emmanueli araneam esse.

Deinde, linum super faciem eius tenens, finxi me
alere eum cum ista “aranea.”

Quando Emmanuelem liberaturus eram, manum meam
percussit ceciditque linum in ore suo. Et quid
factumst? Ille, edepol, linum glutivit!

EM!

ULULAT!
STRIDET!

SINGULTUS

133

Quo facto, Emmanuel plane delirus erat. Cucurrit
sursum ad Mammam, et ego magnum malum ab ea
exspectabam.

Emmanuel dicit me iussisse se araneam edere.
Ego autem dixi Mammae araneam omnino non
esse sed linum nigrum.

Mamma vero duxit Emmanuelem ad mensam culinae.
Deinde posuit in patella semen, uvam passam et
uvam, et iubet Emmanuelem seligere qualem ex his
rebus simillimam lino quod ipse glutivit esse.

SINGULTAT

134

Emmanuel attente inspexit omnia haec tria.

Ac deinde ad frigidarium ivit tulitque ex eo
aurantium.

Hac de causa, hora septima Mamma ad cubiculum me
compulsit ne specialem exhibitionem televisificam
Novi Anni spectem.

Etenim hac de causa firme constitui per
Annun Novum numquam cum Emmanuele ludere.

135

MENSIS IANUARII

Die Mercurii

Excogitavi quomodo nos delectare possimus cum Trirota
quam Rolandus mihi dono dedit. Lusum adinveni in quo
alter Trirota vehitur per declive dum alter in alterum
pedifollem iacit ut de Trirota cadat.

Rolandus fuit primus in Trirota Magna et ego
primus pedifollem iaciebam.

Non tam facile est scopum moventem attingere
quam censui. Defuit mihi quoque exercitatio
collineandi. Insuper et quoties Rolandus cursum
finivit, diutius ad culmen Trirotam Magnam traxit.

EHEU!

CREPITUS

CREPITUS

CREPITUS

136

Rolandus continenter me rogabat ut Trirotam
Magnam gubernarem. Sed pro quo me habebat? Pro
stulto? Nam sciebam Trirotam celerrime per declive
currere. Neque fuerunt ei sufflamina.

Sed utcumque res se habent, nondum everti
Rolandum e Trirota. Ergo continenter faciam
exercitationes collineandi has per ferias Natalicias.

Die Iovis

Priusquam exire possem ad domum Rolandi ut lusu
luderemus denuo cum Trirota Magna, Mamma iussit
me epistolas scribere ad gratias agendas iis qui
dona natalicia mihi donarunt.

VELISNE PER
VICES VEHI?
(ANHELAT)

BENIGNE.
TU OPTIME
VEHERIS.

137

Primo aspectu facile mihi videbatur omnes epistulas
scribere intra dimidiam horam. Haud vero facile
erat, quia, calamo in manu sumpto, cerebrum meum
vacuum evasit.

Haud facile gratiae aguntur, crede mihi, pro
munusculis quae noluisti accipere.

Quo facilius inciperem, gratias conatus sum agere
pro omnibus donis praeter vestimenta. Sed, duabus
vel tribus epistolis scriptis, animadverti me eadem
verba in omnibus scripsisse.

Ideo dactylographavi unum exemplum in
computatro, spatiis relictis pro verbis mutandis.
Facillime deinde omnes epistolas scribere potui.

PULSAT

PULSAT

138

Hoc systema utile fuit ad primas epistolas
scribendas, sed postea minus.

Amitae Lydiae, Gregorius s.p.d.

Sescentas tibi gratias ago pro encyclopaedia !
Quomodo scivisti quale donum in Festo Natalis
Domini voluerim?

Placet mihi quomodo encyclopaedia appareat in
pluteo meo    !

Omnes amici mei invident mihi quod habeo
encyclopaediam.

Tua gratia, hic Dies Festus Nativitatis Domini
quam optimus fuit!

Vale, Gregorius

Materterae Lorettae, Gregorius s.p.d.

Sescentas tibi gratias ago pro bracis!
Quomodo scivisti quale donum in Festo Natalis Domini
voluerim?

Placet mihi quomodo bracae appareant in cruribus
meis!

Omnes amici mei invident mihi quod habeo bracas .

Tua gratia, hic Dies Festus Nativitatis Domini quam
optimus fuit!

Vale, Gregorius

139

Die Veneris

Everti demum Rolandum e Trirota Magna hodie.
Sed non factum est ut volui. Quamquam enim volui
pedifollem ad humerum eius eicere, male eieci et in
rotam anteriorem evasit.

Rolandus, bracchiis extensis, enixus est ut casum
mitigaret, sed grave nocuit sibi in manu sinistra.
Sperabam fore ut statim surgeret consideretque
iterum in Trirota, sed non ita fecit.

Exinde temptavi animum suum iocis erigere, sed,
solitis iocis quos dico dictis, ille non risit.

SUBVERSUS

140

Intellexi igitur ei reapse male fuisse.

Die Lunae

Feriis Nataliciis peractis, in scholam redivimus.
Commemorasne casum Rolandi de Trirota Magna?
Ob eum casum, edepol, manum fregit mitellamque

gerit. Quapropter omnes circumdederunt eum hodie
plaudentes collaudentesque eum tamquam heroem.

AGE! INSPICE!
PATREM TUUM
IMITOR!

(SINGULTUS)
EU.

DOLETNE TIBI
ETIAMNUNC?

ALIQUANTUM,
NI FALLOR.

TE
MISERANDE!

141

Volui equidem ego misericordia erga eum uti, sed
conatu misere cecidi.

Quo facilius Rolandus prandium sumeret, turba
puellarum ad mensam suam invitavit ut ALERET eum.

Attamen Rolandus, manu sinistra fracta, facillime
tamen cibum sibi dare potest, quandoquidem laevus
NON est. Hoc permoleste fero.

EGO IPSE
MANUM EIUS

FREGI!

TURPIS!

ECCE!
AEROPLANUM
VENIT!

SAPIT!

142

Die Martis

Optimam, ut opinor, occasionem fraudis praebuit
vulnus Rolandi, ideo constitui me quoque vulnera
subire.

Itaque pannis Gazensibus domi inventis, manum
meam iis obvolvi ut laesus aliis viderer.

Non vero intellexi quare puellae non
circumdederint me sicut Rolandum. Tunc mihi
innotuit problema.

Omnes prorsus puellae in fascia gypsia nomina sua
inscribere volunt, sed haud facile est nomen calamo
scribere in mollibus pannis Gazensibus.

SAEVISSIMA
CONTAGIONE DE SCHIDIA
ADHUC INSITA
VEHMENTER DOLEO

143

Excogitavi igitur solutionem qua omnes nomina sua
scribere possent.

In exitu autem, manu mea fascia involuta,
paucissimos miserentes mihi traxi nisi duo vel tres
qui non, ut verum dicam, tales fuerunt quales volui
ad me miserandum attrahere.

VISNE PRIMA
ESSE IN INDICE
MISERENTIUM
MEI?

POSSUMNE
CONSPICERE
CONTAGIONEM
TUAM?

ABI.

144

Die Lunae

Hebdomade proxima, tertiam partem anni accademici
incepimus, quamobrem plurimas novas lectiones habeo,
inter quas una “Studium Liberum” nominatur.

VOLUI me inscribere in cursu “Res Domesticae
II,” quia facile probatus sum in cursu “Res
Domesticae I.”

Sed facultas suendi non multum favet plebis favori
in schola media.

Utcumque est, hic cursus “Studium Liberum”
numquam antea in schola nostra praebitus est, ideo
primum probatur.

INSPICITE!
GREGORIUS
PERULAM
GERIT!

IMMO
VERO EST
SACCULUS
LIBRORUM.

utcumque VIS,
MULIEBRIS.

145

Ratio huius cursus est haec: magistro absente, omnes
studentes suas colligunt vires in unum inceptum quod
una conficere debent ante finem semestris.

Incepto autem confecto, omnes studentes puncta
paria ferunt. Cum vero Richardus Fisher in cursu
sit, omne punctum haud facile, meo iudicio, feremus.

Nam Richardus praeclarus est quod, si quinquaginta
asses solves ei, masticatorium iam mansum sub mensa
scriptoria inventum libenter mandet. Qua re minime
spero nos omne punctum in Studio Libero ferre.

Die Martis

Hodie nos certiores fecerunt de incepto quod
debemus facere hoc semestri. Robotum debemus
componere.

Ab initio omnes timuerunt ne ex nihilo deberemus
robotum componere.

146

Sed Dominus Darnell pro certo affirmavit nos minime
composituros esse verum robotum. Tantummodo
excogitandum erat nobis cuius generis robotum
futurum sit et quid facturum sit.

Tunc Dominus Darnell ex aula exivit ut inceptum
inchoaremus. Scribo equidem sententias meas in
tabula atra.

Placuerunt omnibus sententiae meae, sed facillime
eas excogitavi. Nihil scripsi nisi ea quae facienda
moleste fero.

Sed tunc nonnullae puellae in anteriore parte aulae
surrexerunt et, sententias meas delentes, suas
scripserunt.

robotum

pensum domesticum

mihi faciat

levet patinas

ientaculum mihi

paret

dentes meos purget

147

Illae enim componere voluerunt robotum quod
consilium det sibi de constitutis cum amatoribus ac
fucandi stilos pro digitis habeat.

Pueri vero uno ore consenserunt in istis puellarum
sententiis reiciendis. Ideo nos dividimus in duas
turmas: altera puellarum, altera puerorum. Pueri se

segregarunt ab una parte aulae dum puellae huc et
illuc deambulabant confabulantes.

Nos vero luculenti in uno loco congregati, naviter
opus nostrum sumpsimus. Aliquis dixit robotum
componendum esse qui, nomine tuo dicto, idem
nomen repetere possit.

SALVE
ROBERTE

Salve, ROBERTE

pergratum est

mihi te convenire

ROBERTE.

148

Tunc aliquis recte dixit impediendum esse ne quis
exsecrationes roboto dicat, ne ipsum, omnia
verba repetens, indecore exsecretur. Quapropter

indicem scripsimus omnium verborum quae nefas sit
vel nobis dicere ne robotum sermone inurbano
uteretur.

Omnibus exsecrationibus nobis notis scriptis,
Richardus Fisher viginti alias etiam dixit quae
numquam antea audivimus.

Ideo factum est ut Richardus inter optimos
adiutores hoc in incepto adnumeretur.

Paulo ante tintinnabulum sonavit, Dominus Darnell
in aulam revertit ut certior fieret de incepto
nostro. Deinde chartam in qua exsecrationes
scripsimus perlegit.

149

Ut breviter dicam, Studium Liberum huius semestris
omnino revocatum est.

Quatenus, id est, ad pueros pertinet. Ideo
si aliquando videbis robota deambulantia cum
fucandi stilis pro digitis, intelleges quomodo
factum fuerit.

Die Iovis

Hodie in schola taeniolam cinematographicam visimus
cui titulus est “Optimum me censeo,” quae taeniola
quotannis nobis exhibetur.

Haec taeniola demonstrat quam laudabile sit cuique
bene se aestimare neque quidpiam de se mutare
velle.

150

Ut verum dicam, pessimum, mea sententia,
hoc consilium est pueris qui meam frequentant
scholam.

Taeniola praebita, nuntiaverunt nobis quod
Cohors Vigilum indiget novis vigilibus, quod
nuntium excitavit cogitationes meas.

Nam si quis malum infert in Vigilem, suspensionem
ab schola subit. Atque ego indigeo maximae
tutelae.

Scio insuper me, si auctoritate in schola uteris,
optimas occasiones habiturum esse.

OPTIMUM
ME CENSEO!

HA HA
HA!

TRUDIT

151

Ivi igitur in officinam Domini Winsky et nomen meum
inscripsi. Curavi quoque ut Rolandus se inscripserit.
Arbitrabar necesse forsitan esse exercitationes

corporis facere ut demonstraremus facultatem
nostram studentes protegendi, sed Dominus Winsky
balteos insigniaque Vigilum nobis ilico dedit.

possumusne
TANDEM VIAM
TRANSIRE?

MINIME!

SED IAM DUDUM
EXSPECTAMUS!

152

Ille autem nos conlocavit in loco speciali. Schola
enim nostra proxima est scholae primariae, in qua
situs est hortus infantium, cuius alumni solummodo
dimidiam partem diei in schola agunt.

Ideo Dominus Winsky voluit nos meridie illos
alumnos domum comitari. Sed ut id faciamus, magnam
partem lectionis Mathematicae debebimus
praetermittere. Rolandus, idem intelligens, aliquid

contra dicturus erat, sed eum, antequam ille
omnem sententiam protulerit, vellicavi sub mensa
scriptoria.

Mirabile dictu! Duos parietes de eadem fidelia dealbavi.
Nam et protegar me a procacibus et praetermittam
semihoram Mathematicae. Et feci fere nihil.

SED
PRAETERMITTENDUM
ERIT NOBIS

EUGEPAE!

153

Die Martis

Hodie primum diem egimus in Cohorte Vigilum.
Cum conlocati simus in locis specialibus, non
necesse erat nobis stare foris bene mane in gelu et
frigore.

Sed hoc non impedit ne potum cacaotinum
bibamus aliis cum Vigilibus priusquam incipiat dies
scholasticus.

Insuper etiam possumus advenire ad primum spatium
scholae decem minutis post tempus.

PROPINATUM

Sal-ve!

Valde prodest mihi Vigilem esse!

Hora duodecima et quadrante, Rolandus et ego
exivimus ut alumnos domum comitaremur. Totum
iter duravit horam dodrantem. Itaque

tantummodo novissimam partem Mathematicae
participare debuimus.

Iter facillime erat. Sed factum est ut quidam
alumnus statim oboleret quia, mea sententia, alvum
in bracis interioribus exoneravit.

Conatus est me certiorem facere de re, sed ego
nec stiti nec erravi a cursu. Etenim libenter puellos
puellulasque domum comitor, sed crede mihi,
subligaria infantilia minime mutabo.

TRAHIT

TRAHIT

155

MENSIS FEBRUARIi

Die Mercurii

Hodie factus est primus casus nivis hoc tempore
hiemali. Examen in Mathematicae dandum nobis
erat hodie, ideo gaudeo me id non obiturum esse,

quia, Vigil factus, minus vires intendo nunc in
doctrinam mathematicam.

Vocavi Rolandum et monui eum domum meam
venire. Iamdudum loquimur de maximo viro nivali
faciendo.

Et cum maximum virum nivalem dico, ioco remoto
dico, quippe qui in “Indice Guinness Culminum
Mundanorum” nomina nostra referre velim.

156

Sed quoties virum nivalem incepimus facere, toties
nix statim liquit, ita ut pilae non bene conservari
possent ac rem reliquimus. Itaque hoc anno
incipere volui quam primum.

Cum primum venit Rolandus, primam pilam nivis
inchoavimus fundamento iacendo. Summatim equidem
computavi pilam circuitu octo pedes necessariam esse

si culmen mundanum superare volumus. Sed hoc modo
pilam maximi ponderis fecimus, ita ut requiescere
nobis oporteret quo melius respiraremus.

FULGUR

157

Intervallo imposito, Mamma voluit exire
obsonandi causa et, cum pila nivis autocinetum
praeclusit, ipsa, nobis requiem capientibus, eam
demovit.

Post intervallum, Rolandus et ego istam pilam
propulimus donec ultra non possemus. Sed cum a
tergo inspeximus, eu edepol, res turbulentas!

GRUNNITUS!
ANHELITUS!

GRUNNITUS!
ANHELITUS!

158

Tam gravis erat pila ut totum pratulum, quod
tempore autumnali Tata stravit, pila ipsa
retraxit.

Sperabam fore ut continuo ningeret ut vestigia
nostra obtegerentur, sed statim cessavit.

Consilium nostrum maximi viri nivalis faciendi
confestim delabebatur. Ideo alium scopum pilae
nostrae excogitavi.

Quandocumque ningit, pueri de Via Whirley
invadunt in vicum nostrum ut de colle nostro
traheis labantur.

EI!

159

Ideo cras mane, cum pueri de Via Whirley
ascendunt collem nostrum, Rolandus et ego pilam
de fastigio collis missam faciemus.

Die Iovis

Experrectus hac mane, animadverti nivem iam
liquescere. Ideo vocavi Rolandum iussique eum ad
domum meam venire.

Me in area domus Rolandum exspectante, Emmanuel
parvum pupulum nivalem conatus est facere ex micis
nivis quae relicta sunt de pila nostra.

MURMUR

MURMUR

160

Ut verum dicam, visus lamentabilis fuit.

Ideo nullo modo resistere potui quin facerem quod
deinde feci. Attamen eo ipso tempore Tata ex
fenestra nos intuebatur.

PLAGA

LEVIS

EHO!

PULSAT

161

Tata iam iratus erat quod pratulum retraxi, ideo certo
sciebam illum graviter me puniturum esse. Audivi ianuam
receptaculi autocineti se pandentem vidique ipsum,

palam portantem, ad me gradatim appropinquantem,
itaque paratus iam eram ad eum fugiendum.

Non vero me, sed pilam meam adivit, ac brevi
tempore illam prorsus delevit.

162

Paulo post Rolandus venit. Sperabam eum pilam
nostram perditam iocaturum esse.

Sed videtur Rolandum valde cupivisse pilam de
colle volvere, quia vehementer iratus est. Sed cave
ne male intelligas: Rolandus succensuit potius

MIHI quam PATRI, licet PATER deleverit pilam,
non EGO.

Dixi Rolando eum gerere tamquam infantem atque
rixari incepimus. Cum a verbis ad verbera
versaretur, aliqui nobis extemplo insidiati sunt.

EU!

BAP

BAP

BAP

BAP

BAP

163

Has insidias paraverunt nobis nulli nisi pueri de Via
Whirley.

Et si adfuisset ibi Domina Levine, magistra mea
Linguae Anglicae, dixisset hanc rerum conditionem
“ironicam” esse.

Die Mercurii

In schola hac mane nuntiatum est novo gryllorum
descriptore indigere officinam actis diurnis edendis.
Enimvero adhuc unus tantum est descriptor, Brennus
Little, qui iam diu locum tenuit.

164

Brennus describit gryllos quibus nomen est
“Canus Insanus” qui antehac valde ioculares fuerunt.

Nuper autem Brennus his gryllis usus est ut
inimicos ulciscatur. Qua re, ut videtur, dimissus est.

Canus Insanus

Brennus Little

Eho!
Canis
Insane!
Dic nobis
FACETA!

Immo
vero
habeo
graviora
dicenda
hodie.

Susanna Lim, si hoc legis:
Brennum paenitet amicissimam
tuam Rachaelam post
loculamenta basiavisse.
Sperat fore ut
miserearis ei.

P.S. Barrie Palmer,
Brenno adhuc debes
quinque dollaros,
INEPTE!

Nuntio audito, constitui equidem me probationem
facere. Praeclarus fuit Brennus suos ob gryllos, et
ego quoque praeclarus fieri volui.

Famam aliquantulum iam attigi cum victori proximus
fui in certamine quo proscriptionem contra fistulas
nicotianas describere debui.

165

Feci solummodo exemplar cuiusdam imaginis quam in
ephemeride fratris mei inveni. Feliciter accidit ut
nemo sciverit me fraudem fecisse.

SI FUMUM SUGES
ASSIMILABERIS MIHI!

Victor in certamine fuit puer nomine Christophorus
Carney. Equidem moleste fero quod Christophorus
duas capsellas fistularum quotidie consumit.

Si Fumum

Sugis Caudex

Fies.

166

Die Iovis

Ego et Rolandus statuimus coniunctim gryllos
describere. Post scholam ille venit apud me et
sedulo dedimus operam rei.

Multas personas citius descripsimus, sed hoc facilius
fuit. Nam cum animum vertimus ad iocos fingendos,
difficilius erat et compressis manibus sedebamus
frustra eos excogitantes.

Demum solutionem proposui.

Excogitavi gryllum cuius acumen est semper
“Zeu-Hic Mama! ”

Hoc modo, calliditate relicta, operam impendimus
magis in imagunculas describendas quam in iocos
novellos inveniendos.

167

Ab initio ego descripsi imagunculas et sententias
dum Rolandus describit tantummodo capsellas
quadratas circum imagunculas.

Rimam
ingrederis Mammam
detrudis!

Minime.

GRADUS

Heu, Timothee, mater

tua delapsa est ob

cutem arienae et

P.S. mortua est.

ZEU - HIC

MAMA!

Rolandus de suo parvo labore questus est. Itaque
permisi ei ut nonnullos gryllos sua vice describeret.

168

Sed, fatendum est enim, doleo quod grylli ab eo
descripti peiores fuerunt et minus ingeniosi quam illi
a me descripti.

Tres merhercle
hores expectavi ut
bubulam concisam
ordinem.

Nunc demum!
Da mihi, quaeso,
bubulam concisam!

Ignosce mihi,
sed omnis
bubula concisa
divendita est.

ZEU - HIC
MAMA!

COLLAPSUS

Ad postremum taeduit me istius notionis “Zeu-Hic
Mama” et ideo tradidi totam rem Rolando ut ille
posset scribere quodcumque voluit.

169

Et, crede me, minus callet imaginibus delineandis
quam fabulis excogitandis.

Heu! In stagnum
ingressus sum.

Feliciter non
stagnum acidum
est.

Vae mihi!
Est reapse
stagnum acidum!

ZEU - HIC

MAMA!

sss

Monui ut alias personas et narrationes
describeremus, sed ille voluit continenter scribere
gryllos “Zeu-Hic Mama.” Ideo, collectis libellis

pictographicis suis, domum petiit. Quod tamen ego
bene habui quoniam socium qui nasos non delineat
haud tolerare possum.

170

Die Veneris

Rolando profecto, incubui ut alios gryllos
describerem. Effinxi personam nomine Claudium
Caudicem, et prorsus laboravi.

CLAUDIUS CAUDEX

Gregorio Heffley auctore

SALVE!
NOMEN MEUM
EST CLAUDIUS.

MINIME! NOMEN
TUUM EST
“mentecaptus.”

EIA. SALVE!
NOMEN MEUM EST
mente captus.

EUGE!

171

Scripsi citissime viginti narrationes circa, neque sudavi.

Maxime gaudeo quod, quotiescumque novos iocos
quaero ad hos gryllos de Claudio Caudice
describendos, TOTIES caudices qui frequentant
scholam meam inspirabunt.

QUIDNAM EST
IN HAC BELLULA
CAPSELLA?

ISTUD NON CAPSELLA EST,
TRUNCE, IMMO VERO LATER!

EIA. IAM CONATUS SUM ID
APERIRE TOTUM PER DIEM.

POSSUMNE, MEDICE,
NOVAS NATES
HABERE? ENIM IN
MEIS EST RIMA.

CLAUDIUS, SESCENTIES
TIBI DIXI OMNES NATES
RIMAM HABERE!

ATTAT!
OBLITUS SUM.

172

Cum ad scholam adveni hac mane, gryllos meos
attuli ad officinam Domini Ira, moderatoris
actorum diurnorum.

Animadverti autem multos alios studentes suos
gryllos iam ei tradidisse.

Quorum maior pars feliciter malas fuisse, ideo non
multum timendum est mihi.

POTESTAS
Puellarum!

auctoribus
tabitha cutter
et aloisa russel

noli appropinquare
ad mensam nostram
tyler green!

itaque! nam
minime es
bellulus!

euhoe!

CASUS

POTESTAS
Puellarum!

PLAUSUS

173

Gryllus quidam vocatur “Magistri Stulti”, cuius
auctor est puer nomine Villelmus Tritt.

Villelmus semper in custodia post scholam est, ideo
reor eum omnes fere magistros indignari, Dominum
Ira inclusum.

Patinatores

extremi

Severum

suggestum

faciam.

Noli

timere!

Eho!

Cave

electriductum!

Ago

MALE

SECAT

SALTUS

PAPAE.

Dis

gratias

cassidem

gero.

FINIS

174

Itaque non timeo ne Villelmus victoriam reportet
in certamine.

Duo vel tres grylli tamen haud mali fuerunt quos,
ne facile conspicerentur, intra acervum chartarum
super mensam Domini Ira abscondi.

Spero fore ut ille non reperiat illos antequam ego
scholam superiorem incipiam.

Eho!
Domine Ira!
Spurcasti denuo
bracas tuas.

Sane
immo!

Minime!

Lineae

foetidae

(ex excremento.)

OCCULTAT

175

Die Iovis

Hodie, inter nuntia per echea prolata, nuntium
valde exspectatum audivi.

Deinde acta diurna edita sunt sub prandium et
omnes legebant ea.

Etsi vehementer desiderabam acta diurna afferre
et legere, censui tamen melius esse me aliquantulum
defervescere et exspectare.

ET NOVUS
GRYLLORUM DESCRIPTOR
PRO ACTIS DIURNIS EST…
GREGORIUS HEFFLEY!

176

Ad extremem partem mensae pransoriae consedi
ut spatium esset fautoribus meis qui cupiebant
autographum meum. Sed nemo accedit ad me
laudandi causa. Quid erat negotii?

Eripui acta diurna et, absconditus in balneo, ea
legi. Edepol! Inspecto gryllo, quasi impetu
cardiaco temptatus, obstupefactus sum.

Dominus Ira mihi dixit se gryllum meum
“aliquantulum emendavisse.” Ex hoc putavi equidem
eum orthographiam vel huiusmodi correxisse, sed re
vera gryllum omnino laniavisse.

Praeterea gryllum quem mutilavit ego praedilexi.
Nam in pristino gryllo quem scripseram, Claudius
Caudex examen in mathematica facit illudque per

accidens edit. Deinde magister increpat eum
tamquam ineptum.

177

Sed post emendationes Domini Ira, gryllus videtur
plane alius.

Quare dubito quin aliquis fautor autographum mea
manu scriptum quaerat.

Claudius Studens Curiosus

a Gregorio Heffley auctore

Magister, si
“A” + XLIII = LXXXIX,
quid significat “A”?

Claudi, “A” significat XLVI!

Gratias tibi ago, Magister! Iuvenes,
si doctrinam mathematicam
perdiscere vultis, venite ad officinam
Domini Humphrey quandocumque
ille studentes accipit, vel ad
bibliothecam ut inspiciatis novos
libros mathematicos et scientificos.

DULCICULE!

IMPULSUS

178

MENSIS MARTIi

Die Mercurii

Nobis Vigilibus potum cacaotinum in refectorio
sorbillantibus hac mane nuntium per echea prolatum
est.

Rolandus exivit ad officinam Domini Winsky
redivitque paulo post vehementer territus et
tremulus.

Factum est ut aliquis telephonaret Dominum Winsky
querendi causa, quod Rolandus, ut apparet, dum
ducit infantes ex horto infantium ad domos, eos

“terroristice” vexavit. Quocirca Dominus Winsky
vehementer iratus est.

ROLANDE JEFFERSON,
VENITO DIRECTIM IN
OFFICINAM DOMINI
WINSKY!

179

Rolandus dixit Dominum Winsky decem minuta
increpuisse in se atque obiurgasse se de “insolentia
tua erga insigne Vigilis.”

Scio equidem, ni fallor, quid factum sit. Nam
hebdomade proxima, cum Rolandus quaestiunculam in
quarto spatio sustinere debuerit, egomet infantes
domum duxi.

Mane pluerat, quocirca multi lumbrici in crepidine
fuerunt. Qua re aliquantulum taxare infantes
constitui.

ULULATUS!!!

180

Sed nescioquam mulier vidit me infantes taxantem
atque increpuit in me ex pergula sua.

Fuit, fatendum est enim, re vera Domina Irvine,
amica matris Rolandi, quae perperam censuit me
Rolandum esse, quia eo die amiculum Rolandi
mutuatus sum. Haud vero volui corrigere errorem.

Cuius facinoris omnino oblitus sum ante hodiernum
diem.

Utcumque res se habeant, Dominus Winsky iussit
Rolandum se infantibus excusare atque sustentationem
ab officio vigilandi imposuit ei unam per hebdomadem.

ROLANDUS JEFFERSON,
NE DUBITES QUIN
RECTOR SCHOLAE
AUDIAT DE HOC!

ITA,
DOMINA.

181

Scivi mihi confitendum esse quod egomet hoc
scelus commisi, sed nondum paratus eram ad id
confitendum. Intellego enim quod, si scelus

confiterer, privilegium potus cacaotini bibendi
perderem. Et quidem ob hoc solum nolui confiteri
neque volo nunc confiteri.

Inter cenam, Mamma animadvertit me aliquo
negotio vexari. Ideo venit ad cubiculum meum
colloquendi causa.

Dixi me in angustiis esse nec scire quid mihi
faciendum.

Laudo Mammam quia benigne me tractavit. Non
nimis curiosa erat neque conata est omnia ex animo
meo vi extrahere. Hortata est tantummodo ut

maxime dem operam ut “iustum” faciam quia, ut illa
dixit, “quod eligimus, sumus.”

182

Hoc, mea sententia, consilium est bonum.Tamen in
medio relictum est quid facturus sim.

Totam noctem pervigilavi animo volutans quid
faciendum sit mihi. Deinde mentem tandem
constitui. Decrevi culpam, amicitiae nostrae gratia,

hac vice a Rolando accipiendam esse. Forsitan idem
aliquando pro eo faciam.

Post scholam aperte dixi Rolando quid factum sit.
Confessus sum ei me ipsum infantes lumbricis
terruisse et Dominum Winsky perperam eum
accusavisse.

Die Iovis

IGNOSCITE MIHI
QUOD TERRUI VOS
INFANTES.

183

Deinde dixi ei utrumque nostrum aliquid didicisse de
hoc negotio. Ego didici me cautiorem necesse esse
ante domum et prae oculis Dominae Irvine, et ille

didicit optimam doctrinam: scilicet, cave ne ad
quempiam amiculum des.

Ut verum dicam, Rolandum haud didicisse quicquam
mihi videtur.

Habebamus enim constitutum post scholam hodie,
sed ille mihi dixit se defatigatum nimis esse
domumque potius ire.

Atque ei haud improperare potui. Quia si ego
potum cacaotinum mane non bibissem, vix vires mihi
ad lusus ludendos suppetivissent.

REOR EQUIDEM
UTRUMQUE
NOSTRUM ALIQUID
DIDICISSE!

184

Cum ex schola redierim, Mamma stabat ad ianuam
praestolans mihi.

Exinde, ut me praemio afficeret, duxit me ad
gelidam sorbitionem edendam. Ergo hoc est quod
maxime didici ex omnibus his difficultatibus: operae
pretium est nonnumquam exaudire matrem tuam.

FECISTINE
IUSTUM?

ITA!

SORBILLAT

185

Die Martis

Aliud nuntium factum est per echea hac mane et,
ut verum dicam, haud inexpectatum erat, quia
sciebam me poenam meritus esse.

Sciebam me serius ocius discrimen aditurum esse
quandoquidem facinus nondum confessus sum.

Statim intellexi Dominum Winsky vehementer iratum
esse. Dixit mihi se certiorem factum esse a “quodam
relatore anonymo” quod ego verus fui reus qui
infantes lumbricis exagitavit.

Deinde dixit me a Cohorte Vigilum dimissum esse
“eo ipso tempore.”

GREGORI HEFFLEY,
VENITO AD OFFICINAM
DOMINI WINSKY.

SORBILLAT...

186

Haud, mehercle, me exploratorem oportet fuisse ut
scirem relatorem anonymum Rolandum fuisse.

Vix credere possum Rolandum me confodere in
tergo potuisse. Dum auscultabam Dominum Winsky
me obiurgantem, recordabar me oportere

sermonem cum Rolando habere de fidelitate
amicorum.

Paulo post, insigne Vigilum restitutum est Rolando
quem, edepol, Dominus Winsky etiam PROMOVIT,
dicens Rolandum, “iniuste in suspicionem vocatum,
dignitatem exhibuisse.”

187

Ab initio in animo habui Rolandum pulchre percopolare,
sed quando rem recogitavi, consilium mutavi.

Enimvero mense Iunio omnes praefecti Cohortis
Vigilum iter faciunt ad consaeptum recreatorium “Sex
Vexilli” nominatum, ad quod iter quisque potest amicum

invitare. Itaque omnes vires intendere debeo ut eam
invitationem ab eo accipiam.

Ut iam dixi, pessime est dimitti a Cohorte Vigilum
quia privilegium potus cacaotini bibendi perdidi.

Quotidie adeo bene mane ad ostium posticum
refectorii, sperans Rolandum mihi praebiturum esse
poculum.

Die Martis

LICEAT MIHI HOC
TIBI RECUPERARE,
“CAPITANE”!

188

Sed ille aut surdus est aut nimis versatus in amorem
aliorum vigilum alliciendum, quia nihil mihi curat.

Rolandus, ut opinor, re vera semper minus curat
mea. Admodum ille quasi INIMICUM me habet.
Hoc vero molestissime fero, quia, si bene memini,
IPSE prodidit amicitiam MEAM, non ego eius.

Quamvis Rolandus omnino sit larva his diebus, ego
tamen pacem conciliare temptavi cum eo, sed neque
istud bene evasit.

sst!
sssT!

leviter
ferit

SALVE,
AMICE!

CREPAT

189

MENSIS APRILIS

Die Veneris

Usque a tempore fraudis lumbricorum, Rolandus
quotidie aedes frequentat cum Collin Lee post
scholam. Quod peius est, ego habeo Collin tamquam
amicum “succedaneum” MEUM.

Etenim hi duo ridiculossisime se gerunt. Hodie
easdem tuniculuas sunt induti, quo pacto ego volui
quasi vomere.

Hac vespere post cenam, ego vidi Rolandum et Collin
una ambulantes atque hilariter inter se colloquentes.

OPTIMI

AMICI

190

Collin habebat saccum dormitorium, qua re certo
sciebam eum noctem acturum esse apud domum Rolandi.

Quamobrem equidem EGO totam noctem apud
domum alicuius amici agere firmiter constitui.
Gravissima quidem ultio est amicum pro amico

substituere. Male autem accidit ut primus qui in
mentem meam venit fuit Federicus.

Qua de causa saccum dormitorium attuli domum
Federici ut Rolandus animadverteret me alios amicos
praeter se habere.

Sed cum viderim Federicum ante domum suam stantem
draconemque volantem fuste fodientem, agnovi
consilium meum apud eum dormiendi forsitan non
optimum esse.

ANHELAT
ANHELAT
ANHELAT

191

Sed Rolandus fuit in area sua atque intuebatur me.
Ideo consilium meum nullo modo potui mutare.

Cum denique domum Federici introivi, mater eius
laeta est quod Federicus habebat “conlusorem,”
quam appellationem aliquantulum odiosam habui.

Federicus et ego per scalas ascendimus ad cubiculum
eius. Cum ille cuperet ludere Ludum Corporibus
Torquendis, longinquum ab eo me continenter
tenebam.

Censui quidem me in pessimum consilium inisse mihique
domum revertendum esse. Sed quotiescumque ex
fenestra inspexi, Rolandum et Collin ludentes ante
aedes vidi.

192

Ideo non volui proficisci priusquam isti intus irent.
Deinde autem res in peius versata est, quia, me ex
fenestra spectante, Federicus manticam meam

aperuit omnesque pillulas dulcoratas, quas in ea
conservabam, manducavit.

Scias Federicum esse inter eos pueros quibus non
licet saccharum edere. Paulo post itaque Federicus
vehementer excitatus delirusque erat.

Sane insaniebat meque persequebatur omne per
superius tabulatum.

Sperabam fore ut serius ocius defervesceret, sed
numquam deferbuit. Qua re ego tunc in balneo suo
me occlusi ut praestolarer refrigerationi animi eius.

193

Hora undecima fere et semihora, silentium denique
in ambulacro factum est. Eo ipso tempore,
Federicus epistolam mihi sub ianuam misit.

Quam epistolam sustuli et legi.

TRADIT

Gregorio Federicus sal.

Doleo quod, muco

in digito meo, te

persecutus sum.

Ecce. Mucum meum

in hac pagina affixi

ut quod feci

ulciscaris.

194

Hoc lecto mucoque tecto, statim collapsus sum et
nihil quod exinde factum est recordor.

Paucis horis actis, demum resipui. Experrectus,
ianuam balnei caute aperui et Federicum audivi in
cubiculo stertentem. Itaque constitui ex ea domo
ad meam ilico fugere.

Quod Mammam et Tatam e somno excitavi media
nocte, ipsi moleste tulerunt. Sed terroribus apud
domum Federici fugitis, id non facio flocci quod
succensuerunt mihi.

crepitus

195

Die Lunae

Iam unus mensis actus est ex tempore
renuntiationis amicitiae inter Rolandum et me.
Ut verum dicam, valeo prorsus sine Rolando.

Gaudeo me quodlibet facere posse sine ea molestia
quam ille olim in vitam meam attulit.

His diebus, multum tempus in cubiculo Roderigi
ago resque eius interdum inspicio. Nuper repperi
quoddam Album Commemorativum e tempore quo
Roderigus scholam mediam agebat.

Roderigus scripsit nomina deminutiva super omnes
imagines studentium, ita ut facile scirem quid de eis
censuisset.

196

Nonnumquam occurro condiscipulis Roderigi
atque iocose revoco in animum ea nomina
deminutiva, etiam cum ecclesiam adeo.

Sed quod maxime attentionem animi attraxit in illo
Albo est pagina Studentium Praedilectorum.

Nam ea in pagina imagines videntur illorum
studentium qui ex comitiis condiscipulorum evadunt
Amatissimi et Ingeniosissimi et ita porro.

Bucco

Bucco

Placet

bucco.

197

Atque Roderigus scripsit nomina deminutiva super
has quoque imagines.

His imaginibus conspectis, incepi rem valde ponderare.

Si relatus eris in paginam Studentium Praedilectorum,
quasi immortalis fies. Nam etiamsi postea non
attigeris famam quam condiscipuli tui exspectant,
nomen tamen tuum numquam de Albo Commemorativo
delebitur.

Vilellmus Watson ab omnibus humanissime etiamnunc
tractatur, quamvis scholam superiorem numquam
expleverit.

PROXIMUS TRIUMPHO

Inconcinnus

Vilellmus Watson

Catherina Nguyen

198

Subinde enim occurrimus ei apud macellum in quo
laborat.

Ideo hoc ipsum reor: Hoc anno aliquantulum erravi,
sed si nomen meum inter Studentes Praedilectos
referre possum, errores mei delentur.

Itaque pondero categorias studentium in quas
nomen meum referre possum. Neque athleta
neque gratiosus sum, ideo de aliis categoriis
cogitare debeo.

Ab initio censui me vestibus elegantissimis induturum
esse ut “Elegantissime Indutus” eligerer.

VISNE SACCULUM
CHARTACEUM VEL
PLASTICUM?

199

Die Mercurii

Si autem ita faciam, imago mei erit proxima imagini
Iennae Stewart, quippe quae vestes “Vestalium
Maximae” induat.

Proxima nocte in lectulo iacebam, et repente in animum
venit quam categoriam petere debeo: Scurra Maximus.

Quamvis notissimus ioculator in schola nondum sim,
satis est mihi unum solum iocum valde ridendum
facere et certo vincam.

EEEIIII!

cuspidiola

MENSIS MAI

Die Iovis

GREGORI HEFFLEY,
DES, TE AMABO,
RESPONSUM.

REPETAS, QUAESO?

IGNOSCE
MIHI, SED...

QUIDNAM HOC
SIT NEGOTI?

NATES MOLLES
HABES.

SENEX
INSANE!

Hodie constitui, lectione Historiae durante,
cuspidiolam ponere super sellam Domini Worth, sed
deinde ipse dixit verba quae me ad consilium meum
recogitandum excitaverunt.

Ille dixit nobis se constitutum cum medico dentario
habere itaque nos Vicarium Magistrum habituros.
Atque Vicarii Magistri mitissimi sunt! Quidquam
potes eis dicere sine poena.

201

Die Veneris

Cum primum in aulam lectionis Historiae veni,
paratus eram ad ioca mea proferre, sed, mirabile
dictu, Vicaria Magistra fuit mea mater ipsa!

Inter omnes ubicumque gentium homines qui
potuerunt Domino Worth substitui, nemo, ut
videtur, potuit esse nisi mater mea. Et ego
censebam equidem Mammam in otium venisse.

Nam ea fuit quondam illa quae opem ferebat
magistris nostris. Sed reliquit opus post iter ad
vivarium quod fecimus dum ego tertium gradum
scholae ago.

SALVUS
SIS DULCISSIMA
RERUM!

202

Mamma multa adiumenta scripta attulerat ut
bene disceremus genera animalium, sed nihil
voluimus facere nisi omnia animalia inspicere
cacantia.

Utcumque factum sit, Mamma omnino perdidit
consilium meum ad Scurram Maximum adipiscendum.
Gratias tamen Deo ago quod nulla est categoria

ad Filiolum Praedilectum eligendum, quia si esset, iam
vicissem.

RIDENT!

elephanti

OBLITUS
ES PRANDII,
MI FILIOLE!

203

Die Mercurii

Acta diurna edita sunt hodie. Ego, “Claudii
Claudicis” causa, decessi de loco gryllorum
descriptoris, et non curo quis mihi successerit.

Tempore autem prandii, omnes risum effundebant
ob paginam gryllorum, ideo sustuli acta diurna et
vix credidi quod vidi.

Fuit mehercle “Zeu-Hic Mama.” Et nullum oppido
verbum mutavit Dominus Ira hac in narratione a
Rolando depicta.

Zeu-Hic Mama

Rolando Jefferson auctore

Salve,
puella pulchra!
Visne mecum in
theatrum
ire?

Non sum
puella sed canis
pilosus, sed gratias
pro invitatione
tua.

ZEU-HIC
MAMA!

204

Itaque Rolandus famam attigit quam ego studiose
petiveram.

Etiam magistri ipsi adamaverunt Rolandum. Vomere
equidem volui quando Dominus Worth cretam demisit
in lectione Historiae.

POSSUMUSNE
APPARERE IN
GRYLLO TUO?

EUGE!
SANE!

Zeu-hic
MAMA!

EUHOE!

EUHOE!

205

Die Lunae

Rolando famam ob successum fabulae nubeculatae
“Zeu-Hic Mama” adepto, confiteor me spe deiectus
esse. Rolandus solus laudatur ob narrationem pictam

quam nos duo excogitavimus. Rolandus, meo iudicio,
saltem potuit nomen meum includere utpote
“Auctoris Adiutorem.”

Post scholam igitur occurri Rolando iussique eum me
auctoris adiutorem agnoscere. Ille autem respondit
narrationem pictam totam SUAM esse neque illam
ullo modo ad me pertinere.

Magna voce, ut videtur, altercabamur, quoniam ilico
circumdati sumus a multis studentibus nos spectantibus.

PUGNATE! PUGNATE!
PUGNATE!

PUGNATE! PUGNATE!
PUGNATE!

206

Pueri in schola mea SEMPER cupiunt rixas
spectandas. Rolandus et ego abituri sumus, sed
nemo ex eis discedere voluit donec pugnis
decertaremus.

Numquam antea pugnum cuiquam duxi, qua de re
prorsus nescivi quomodo oporteret pedibus stare et
digitos contrahere et alia huiusmodi. Rolandus

quoque nescivit quid faciendum esset, quia incepit
saltare huc et illuc tamquam pumilio.

Fere pro certo putabam me Rolandum evincere posse,
sed timebam Rolandum oppugnationem inermem
Iaponicam callentem, quia exercitationes hac in arte

facit. Nescio hercle quas captiones magistri docent in
his exercitationibus, sed, omnibus spectantibus, minime
volui scire an Rolandus me evincere posset.

207

Sed priusquam possemus pugnare, magnus
strepitus sufflaminum auditus est in area stativa.
Deinde iuvenes de autocineto onerario egressi
sunt.

Ab initio gavisus sum quod oculi omnium conversi
erant in hos iuvenes potiusquam in me et
Rolandum. Sed deinde omnes pueri repente
fugerunt.

Eo ipso tempore, agnovi hos notissimos iuvenes.

Atque statim intellexi. Hi erant qui me et Rolandum
persecuti sunt in Vigilia Omnium Sanctorum. Tunc
demum, quos iamdudum exspetabant capere, in fine
ceperunt.

208

Sed antequam fugere potuerimus, brachia nostra
firmiter tenuerunt.

Hi iuvenes vehementer desiderabant verba mea, illa
nocte prolata, ulcisci, et inter se disserebant
quomodo puniendi essemus.

Ut verum dicam, unum tantum verebar. Nam Caseus
proximus erat nobis, et numquam foetidior fuerat.
Timendum erat ne taetrum Caseum etiam procaces
iuvenes, nos minaciter retinentes, conspicerent.

209

Procacior iuvenis vidit me Caseum contemplantem
atque eum contemplabatur etiam ille. Ilico in
animum venit ei quid in nos faciendum esset.

Elegerunt Rolandum primum. Procacior rapuit eum
traxitque eum ad Caseum.

Ne dicam quid exinde factum sit, quia, si id dicam,
Rolandus, si voluerit, Praeses nationis nullo modo
eligi poterit, quandoquidem omnes sciverint quomodo

hi iuvenes eum humiliaverint. Numquam erit ei locus
vincendi.

Ideo hoc solum dicam: Iusserunt eum _ _ _ _ _
Caseum.

VORAT

ANHELAT

SINGULTAT

210

Certissime scio eos idem facturos mihi. Vehementer
tremebam, quia nullo modo potui pugnare contra
tot iuvenes fortiores.

Ideo contuli me ad excusationes proferendas.

Atque, mirabile dictu, me reliquerunt.

Id facerem SI
LACTICINIIS ALLERGICUS
NON ESSEM.

FORTUNATUS
ES, INEPTE!

SCIO,
SCIO!

211

Hi iuvenes, ut opinor, censuerunt se nos satis
terruisse, quia, Caeso a Rolando eso, ilico nos
liberaverunt et profecti sunt. Autocinetum
onerarium ingressi, effugerunt.

Exinde Rolandus et ego domum ivimus. Nihil autem
dictum est, neque a me neque ab eo. His terrificis
factis adflicti, non facere potuimus quin maesti
ambularemus meditantes et tacentes.

Primum volui dicere ei quod debuit facultate sua in
oppugnatione inermi Iaponica uti, sed, ut opinabar,
momentum omnino inopportunum erat id dicendi.

TREMULUS
TREMULUS

212

Die Martis

Inter pausam hodie, studentes exierunt foras
ludendi causa.

In brevi spatio, quidam notavit Caseum, qui iam
diu in campo lusorio iacuit, de pavimento atro
deesse.

Omnes congregati sunt ut mirarentur locum in
quo Caseus quondam fuerat. Sed nemo fuit qui
crediderit eum e conspectu re vera ablatum esse.

Quidam excogitaverunt explanationes quibus
explanaretur quomodo Caseus ereptus sit. Fuit
qui dixit eum pedibus abisse.

ECCE! INSPIcite!

213

Maxime dedi operam ut os meum obserarem ne
secretum omnibus adstantibus patefacerem. Immo
vero si Rolandus non adfuisset, tacere vix
potuissem.

Nonnulli qui argumentabantur de causis absentiae
Casei adfuerunt in campo lusorio hesterno die cum
ego et Rolandus pugnos fere duximus. Timebam

igitur ne isti rem comperirent et Rolandus et ego
suspecti fieremus. Sane facillime potuit fieri.

Itaque Rolandus incepit tremere, et ei non
improperare de eo potui. Nam si veritas de
absentia Casei omnibus nota erit, Rolandus haud

dubie peribit, et egomet migrare debebo ex civitate
mea, si non ex natione ipsa.

MMF!

214

Enimvero eo ipso temporis momento, statui aliquid
dicere.

Omnibus palam dixi me scire quid factum sit de
Caseo. Dixi me taedere Casei, et ergo constituisse
illum auferre semel et in perpetuum.

Paucis momentis, omnes firmi steterunt, ita ut
censuerim omnes mihi gratias agere velle. Sed
omnino erravi.

Aliis autem verbis profiteri debui quam ob causam
Caseus abesset, quia, haud mire, omnes extemplo
putaverunt me Tactum Casei contraxisse.

ululat!

ululat!

215

MENSIS IUNIi

Die Veneris

Si Rolandus beneficium meum erga se tuetur, nondum
certiorem me fecit. Ludimus tamen interdum post
scholam tamquam quondam ludebamus.

Ut verum dicam, parvum mali intulit mihi Tactus
Casei.

Enimvero Tactus Casei gratia, me excusavi ab
exercitationibus saltandi in Exercitu Gymnico, quia
nulla puella saltare voluit mecum. Interea quotidie
una tota mensa est mihi soli in refectorio.

Hodie postremus dies scholae fuit, et Album
Commemorativum cuique datum est.

CAVE
“EXANTHEMA
DE SUBLIGARI
INFANTILI”!

HA!

216

Magno studio ardebam videre paginam ad Studentes
Praedilectos dicatam, et hanc imaginem vidi.

Dicam solummodo quod, si quis voluerit Album
Commemorativum, unum reperiet in excipulo
purgamentario in posteriore refectorio.

Prorsus non multum curo quod Rolandus Scurra
Maximus electus est. Quia si nimis se iactet, satis
mihi erit ei memorare quod ille ipse est qui edit
_ _ _ _ _ _.

SCURRA MAXIMUS

ZEU-
hic
mama!

Rolandus Jefferson

217

COMMENTARIUM DE

COMMENT

ARIUM DE

COMMENTARII DE INEPTO PUERO

LA

TINE LOQUENTE

Gregorius Heffley, etsi iuvenis, perplurimas linguas, ut videtur, iam

perdidicit. Iam vero suos “commentarios” bis et quadragies edidit variis

in vulgaribus sermonibus per totum orbem terrarum! Si autem quis

rogaverit Gregorium utrum versio Latina iucundissimi eius libelli

exaranda sit, nihil agat quin ad Ciceronem ipsum referat, qui dicit: “Non

enim tam praeclarum est scire Latine quam turpe nescire.”

Nonnulli tamen opinabuntur hunc libellum, sermone Romano

versum, nemini nisi litterarum cultis utilem futurum esse. Nequaquam.

Erunt enim qui omnia intellegent, qui multa, qui pauca, nemo autem

nullum. Enimvero lingua Latina est omnibus ubique, nova et vetus,

hodierna et aeterna. Omnia non solum Latine dici possunt, sed debent.

Ac vero non perfecte. Immo vero errando, ut Gregorius didicit,

discitur. Haec porro tam perennis regula viget tam in facultate legendi

quam in arte loquendi necnon scribendi. Ideo si menda vel dubia vel

difficiliora reperies in Gregorii tabulis, loquere de iis cum aliis eaque,

super omnia, si doces, tuis cum alumnis delibera et discute. Hic quidem

libellus tamquam specimen Latinitatis vivum proponitur, quo iocosius

mentes acuantur, linguae solvantur et cerebra exerceantur. Hic

destinatur tam tironibus quam peritis, tam navis quam pigris, tam adultis

quam pueris. Lingua enim Latina non est tantummodo nobis servanda,

sed cognoscenda, atque bene cognoscetur tantum ex iisdem libris ex

quibus antiquitus discebant qui eam callere cuperent. Attamen nihil

impedit ne, verborum novationis usu, qui ab optimis scriptoribus

antiquis semper laudatus est, recentissimi libri etiam scribantur. Si igitur,

hoc libro edito, nihil evadet nisi maius diffusiusque Latinitatis fovendae

studium, bene actum neque totum perisse et Gregorius et ego

arbitrabimur.

Sed cave: sermo quem intus legis eum Ciceronianum potius supplet

quam mutat, magis sequitur quam aemulatur, magis admiratur quam

imitatur. Varia quidem genera dicendi exstiterunt atque adhuc exstant.

Stilus ad genus semper est adaptandus. Quamobrem multa vocabula ac

interiectiones quibus Gregorius utitur exoriuntur ex operibus Plauti et

Terentii. Syntaxis, periodi et collocatio verborum sensui motuique animi

Gregorii accomodantur. Ille interdum lentius scribit, interdum celerius.

Afficitur saepenumero opinionibus ac arbitriis parentum et amicorum

quibus ipse, plerumque fallaciter, magno conatu nititur persuadere.

Interea hoc in libello saepe fit ut plurima verba ad unicam rem

referantur. “Album televisificum”, “quadrum visificum”, “album

televisicum”: omnia superficiem televisorii denotant ac omnia, iudicio

huius interpretis, sunt usurpanda. Ideo unicam vocem ad rem unicam

denominandam raro hoc in libro invenies.

Pauca sunt dicenda de sic dictis neologismis. Non solum nobis, sed

etiam antiquis Romanis eveniebat ut, quae nova ipsi sua industria

invenerunt, vel quae per bella et commercia ex aliis gentibus

mutuaverunt, novis nominibus deberent exprimere. Haec nova inventa

tribus, plus minusque, modis significabant.

Ante omnia Romani utebantur circuitionibus verborum seu

circumlocutionibus, ut Latinitatem, quoad fieri posset, incorruptam ser-

varent. Nostro quoque tempore, hic modus optime constat ad res

technicas ac informaticas describendas: exempli gratia, “malleolus ad

discum compactum sonandum” (cfr. paginam 36) vel “scamnum

libramentis sublevandis” (pagina 90). Nonnumquam fit per analogiam

significationis, ut “gryllus” (cfr. paginam 164 et passim), qui proprie est

insectum, translate comica figura depicta, vel “conchae” (cfr. paginam

32 et passim), quae proprie sunt tegmenta animalium marinorum,

translate instrumenta super aures posita quibus musica auditur.

Nonnumquam denique inventio verborum fit per novationem, sicut

“telephonum”, “computatrum” vel “videolusus”.

Etenim si Cicero censet nihil Latine dici non posse, quid tandem

contra eum dicemus?

Neque enim esse possunt rebus ignotis nota nomina,

sed cum verba aut suavitatis aut inopiae causa

transferre soleamus, in omnibus hoc fit artibus, ut, cum

id appellandum sit quod propter rerum ignorationem

ipsarum nullum habuerit ante nomen, necessitas cogat

aut novum facere verbum aut a simili mutuari. (Cicero,

Orator ad M. Brutum, LXII)

Inepte igitur quidam docti saeculi XVI totam Latinitatem ad unum

“Ciceronianum” sermonem perstrinxerunt, sola Ciceronis verba

probantes et sumentes ad quidvis expimendum. Si tamen novae

occurrant res et inventa quae probatis iam linguae Latinae vocabulis

exprimi nequeant, maxima cum prudentia procedamus, indoles, leges

modosque novandi verba Latini sermonis servantes. Altera ex parte,

Latina lingua viva, sicut animans quodvis, non solum conservanda est,

219

sed renovanda; iam inde a principio, cadentia perpetuo refecit

elementa, seu quaedam verba mutavit et sensim amisit ut inutilia et

obsoleta, novaqua continenter ascivit ac veluti animavit.

Hoc igitur in libro scribendo, linguam Latinam haud immutare, sed

eam ad res et cogitationes hodiernas conformare volui. Cum Lingua

Latina solum in paucorum scriptorum consuetudine viva sit, conatus

sum verba ac idiomata ex fontibus antiquis extrahere, quo facilius

perspiciantur auctores praestantes qui animos nostros iam oblectant

quotidieque gaudio perfundunt. Sine tamen reprehensione, ut opinor,

immo laudabiliter nova fingi vocabula possunt, non ex necessitate

tantum, sed etiam ad exornandam orationem.

Notulis igitur sequentibus velim explicare nonnulla nomina et

antiqua et recentiora quae res et cogitationes Gregorii exprimant,

quaeque in aliis locis usurpari possunt si quis loqui vel scribere Latine

velit. Copia enim vocum novarum iam suppetit nobis, si glossaria

Latinitatis hodiernae prudenter et diligenter accedimus.

pagina 9

digitis intertextis. Etiamsi Romani significationem huius dictionis

intellexissent, ratio gestus superimponendi digiti medii super indicem,

ne mala sibi accidant, eos omnino effugisset. Gestus enim, ut videtur,

ortus est de more Christianorum. Romani vero mala vitabant amuletis

gestandis, diebus nuptiarum caute statuendis, liminibus pede sinistro

transgrediendis atque cute post aures digito saliva humectato fricanda.

pagina 19

In mari meri miri mori mus. Siquidem plane apparet difficultas aenig-

matum in aliam linguam ex alia reddere, tanto difficilius videtur

quandocumque sensus iocosus ad ipsum sonum verborum pertinet. Ideo

versio Latina aenigmatis a versione Anglica omnino differt.

pagina 22

“fatti”. Agnomen, praegressu carens, electum est tantummodo ridendi

causa.

pagina 31

musica metallica gravis. Ioannes Rockwell fuit inter primos qui hoc

genus musicum nutantium seque torquentium descripserunt. Haec

musica “immaniter hostilis”, ut dixit, “plerumque sonatur mentibus

medicamentis toxicis stupefactis” et, ut alibi dixit, “fundamenta musicae

220

rockicae exaggerat atque pubescentibus albicoloribus allicit”. Numquam

antea, nisi fallor, hoc genus musicae Latine denominatum est.

pagina 50

Aut fraus aut frustrum. Haec duo verba coniunguntur per allitera-

tionem. “Frustum” communiter adiicitur verbo “cuppedinis”, quod huic

loco deest.

pagina 52

Serra automata est neologismus.

pagina 56

“nummis centenionalibus”. Consilium cepi usum nummorum Ameri-

canorum ponere potiusquam Romanorum.

pagina 58

ketsupum. Verbum fortasse e radice Sinico exortum est. Utcumque res

se habent, ketsupum differt a iure ex lycopersicis.

pagina 63

Armentarius est qui boves congregat. Verbum apparet etiam in Sacris

Scriptis Christianorum: “Armentarius ego sum,” dicit propheta Amos

(7, 14).

pagina 75

laterculus mulsus. Significatio huius dulcioli sat clare patet, etiamsi

laterculus mulsus Gregorio adamatus est “digitus butyri” (Butterfinger

vulgo dictus).

pagina 79

Yurin Alymus. Discipuli, nomen huius pueri in verba Latina

convertentes, eum eludunt, velut si thesaurum linguae Latinae optime

cognovissent.

pagina 80

Fistucae sunt ingentes mallei automatici cum quibus notissimus

luctationis impetus comparatur.

pagina 81

“cervicem bracchio defigere”, “evertere”, “obsidere”. Haec verba

221

incursibus luctationis specialibus adaequant: videlicet, “half nelson”,

“reversal”, and “takedown”.

pagina 96

“De Mago Oziensis”. Res, personae locique quae ad hanc cele-

berrimam fabulam pertinent Latine dicuntur in libro cui titulus est

Magus Mirabilis in Oz, C. J. Hinke et Gregorio Van Buren interpretibus,

anno MCMLXXXVII edito, qui liber valde lectoribus commendatur.

pagina 97

“Patria Mea De Te Cano”. Hoc carmen, “My Country, ’Tis of Thee” vel

“America” vulgo dictum, etsi non patrius hymnus Civitatum

Foederatarum Americae Septentrionalis (quamquam melodia est

eadem patrii hymni Regni Uniti), tamen persaepe usurpatur in

probationibus canendi. Ideo nec est puer nec puella in Civitatibus

Foederatis Americae Septentrionalis qui id ignoret.

pagina 105

Adeste arbores, ut patet, cantatur iuxta melodiam celebris cantus

Natalicii “Adeste Fideles.” Quam saepe magistri et magistrae in scholis

mediis verba cum verbis substituunt, parentes oblectantes liberosque

vexantes!

pagina 116

“Barbarae Aedes Optimae” exprimit, etsi inepte, domum de qua

puellae pupa “Barbie” ludentes somniant.

pagina 121

Charta emporetica communiter significat chartam fuscam in qua

merces vecturae involvuntur, etiamsi hic significat chartam coloribus

decoratam.

pagina 131

Trirota Magna est euplasticum vehiculum lusorium cuius rota anterior

maior est aliis duabus rotis. Quamobrem Anglice id numero singulari

vocatur.

pagina 136

collineare. Hoc verbum facit perspicuum quam abstractus sit modus

hodiernus cogitandi. Romani antiqui semper collineabant aliquid ali-

222

quo. Exempli gratia, “telum collineare hosti” vel “sagittam collineare

phalangi”. Itaque Gregorius vult pedifollem Trirotae Magnae vel

Rolando collineare.

pagina 143

pannus Gazensis. Urbs Gazae opulens dicitur fuisse huius generis

textilibus, tametsi historici de re inter se dissentiunt.

pagina 145

Studium Liberum. Multum interest inter “Studium Liberum” ac “Artes

Liberales”. Alterum est studium quod neque quisquam dirigit neque

ipsum studium dirigitur, alterum est studium quo liber libere se parat

ad vitam rei publicae participandam.

pagina 182

quod eligimus, sumus. Hoc dictum evadit, meo iudicio, tamquam

fulcrum totius huius libri. Gregorius erit quod eliget. Quamquam multi

sophi eandem sapientiam per saecula expresserunt, nemo eorum

iisdem verbis quam matris Gregorii formulaverunt.

pagina 188

“Sex Vexilli” est societas mercatoria cuius primum consaeptum

recreatorium in civitate Texiana exstructum est anno MCMLX. Nomen

“Sex Vixilli” derivatur e sex vexillis nationum quae Texiae imperaverunt:

Hispania, Gallia, Mexicum, Res Publica Texiana, Civitates Confoederatae

Americae et Civitates Foederatae Americae Septentrionalis.

Si iam miror quod quidam puer ineptus, scholam mediam in Civitatibus

Foederatis Americae Septentrionalis frequens, animos lectorum per

totum terrarum orbem capere potest, eo magis mirandum est mihi quod

eorum permagni interest acta, locos, personas necnon argumenta huius

arcani mundi scholae mediae Americanae perspicere. Quamvis difficile

et non-numquam molestum, perplacuit mihi tempus in aedibus et

conclavibus scholae mediae actum, et ideo maximam gratiam habui

opportunitatem illius temporis, Gregorio adiuvante, denuo agendi hunc

per libellum mihi Latine reddendum. Utinam eo tempore scholae

mediae linguam Latinam scivissem! Tametsi nulla lingua nisi Anglica eo

tempore loquebar, optimos tamen docentes habui qui ardorem omnium

rerum Romanorum in animo meo accenderunt. Fateor me illis

magnopere devinctum esse.

223

Spero hunc libellum utilitati fore non solum peritorum, sed etiam

tironum. Spero fore ut omnes, cuiuslibet aetatis, cachinnet Gregorium

atque cum Gregorio. Tempus non est mihi omnibus quibus debeo gratias

persolvendi. Itaque satis sit ut dilectissimo meo magistro, Patri Reginaldo

Foster, tam docto quam humano, cuius summo ingenio, licet nunquam

adaequo, continenter utor, magnas gratias agam, quod, super omnia quae

me edocuit, unum tantum ad animum meum excitandum indesinenter

teneo: linguam Latinam numquam perficere, sed semper demittere potes.

Fac, Gregori, ne linguam Latinam umquam demittamus!

Admodum Reverendus Daniel B. Gallagher

datum Romae, a.d. XI Kal. Maias,

anno MMDCCLXVIII a.U.c.

224

COMMENT

ARY ON

COMMENTARII DE INEPTO PUERO
(translated from the Latin)

Even though he’s still just a kid, Greg Heffley has made himself a

polyglot. He’s already published his diary in forty-five different

languages. Yet if you were to ask him whether Latin should be one of

them, he’d probably just quote Cicero back to you: Non enim tam

praeclarum est scire Latine quam turpe nescire. “It is not as praise-

worthy to know Latin as it is disgraceful not to know it.”

Nevertheless, some people will think a book like this won’t be of much

use to anyone but the culturally elite. Nothing could be further from the

truth. Some will understand everything written in these pages, some will

understand a good bit, others only a little, but no one, I hope, will be

completely lost. Indeed, Latin is a language for everyone, everywhere. It

is old and new, modern and ancient. Not only can everything be said in

Latin, everything should be said in Latin. Even if not perfectly.

To the contrary, the way we learn, as Greg teaches us, is precisely

by making mistakes. This timeless rule is as true for the practice of

reading Latin as it is for speaking and writing Latin. So if you find any

mistakes in Greg’s diary, or if you have any doubts or problems, talk

about them with your friends and, above all, if you are a teacher, point

them out to your students and discuss them. This book is meant to be

a living specimen of Latinitas that you can use to sharpen your mind,

loosen your tongue, and exercise your brain. It is intended for both

beginners and experts, be they hardworking or lazy, adults or kids. If

we are to “save” the Latin language, we need to learn it. And we will only

learn it well from the same books students once upon a time read if

they wanted to become proficient in the language. At the same time,

nothing should prevent us from translating contemporary works into

Latin by updating the lexicon with a few new words—a practice highly

commended by classical authors. So if this book does nothing but help

promote and spread the study of Latin, both Greg and I will consider

it to have been well worth the effort.

Keep in mind, however, that the language used in this book is not

meant to supplant Cicero’s language but rather to tweak it. It follows in

the orator’s footsteps, but it does not aim to match him. It reveres his way

of speaking but doesn’t dare presume to imitate him. In fact, there have

always been, and will always be, different ways of speaking Latin, even

though it is one and the same language. The style and genre used must

meet the occasion. For this reason, many of Greg’s phrases, especially

his interjections, are drawn from Plautus and Terence. The syntax,

clauses, and word order are chosen to match Greg’s feelings. Sometimes

he writes quickly, and at other times slowly. He is often influenced by the

opinions and decisions of his parents and others around him, and often—

albeit mischievously—he tries to sway the thoughts and feelings of others.

All of this is subtly suggested in the Latin.

It is worth mentioning that in modern Latin there are several

different ways of designating a single item: album televisificum, quadrum

visificum, and album televisicum all mean “television screen.” In my

opinion, we don’t need to settle on just one of them. All of them can and

should be used interchangeably. So in many cases you will find an object

named in several different ways.

Which leads to a few remarks about neologisms: Whenever the

ancient Romans encountered new things, either by invention or by

warring and trading with other nations, they had to find ways of

expressing them. There were basically three ways of doing this.

One way was by circumlocution, to keep the language relatively

pure and intact. Today, we use a similar approach, especially when

naming electronic devices or objects from the world of technology: for

example, malleolus ad discum compactum sonandum (“play button,”

page 36) or scamnum libramentis sublevandis (“weight-lifting bench,”

page 90). Sometimes new objects are named by analogy, such as gryllus,

the primary meaning of which is a cricket or grasshopper, but

secondarily it means a comic depiction of a character (hence, “comic

strip,” page 164 and elsewhere). Another example is conchae (page 32

and elsewhere), which properly refers to seashells but analogously

refers to personal stereo headphones. Sometimes we simply have to

invent a new word, such as telephonum (telephone), computatrum

(computer), or videolusus (video game).

And if Cicero thought that nothing could not be said in Latin, who

are we to disagree?

Neque enim esse possunt rebus ignotis nota nomina,

sed cum verba aut suavitatis aut inopiae causa

transferre soleamus, in omnibus hoc fit artibus, ut, cum

id appellandum sit quod propter rerum ignorationem

ipsarum nullum habuerit ante nomen, necessitas cogat

aut novum facere verbum aut a simili mutuari. (Cicero,

Orator ad M. Brutum, LXII)

226

For there cannot be well-known names given to things

which are not known, but when we use words in a

metaphorical sense, either for the sake of sweetness

or because of the poverty of the language, this result

takes place in every art, that when we have got to

speak of that which, on account of our ignorance of

its existence, had no name at all previously, necessity

compels us either to coin a new word, or to borrow a

name from something resembling it.

Thus it was a mistake of certain scholars, especially in the sixteenth

century, to distill the entire Latin language down to a Ciceronian style by

using only his vocabulary to express everything imaginable. That was going

too far. And yet, it is true that if there are new phenomena that cannot be

expressed by tried-and-true Latin words, we must proceed carefully,

making sure we use good grammar and follow the general rules for coining

new words and expressions. On the other hand, the Latin language is living

and organic, not stale or frozen. Almost from the beginning, some words

fell out of use, some words were changed or had lost their meaning, others

were rendered obsolete, and new words were constantly borrowed from

other languages to keep the language fresh.

So in translating this book, I didn’t want to change Latin; I simply

wanted to update it with a few new words and phrases. Because so few

people are writing in Latin nowadays, I tried to use words and idioms

common to the ancient sources so that readers might detect the

classical authors they delight in reading every day. But I also didn’t

hesitate to invent new words and phrases when necessary. Sometimes

I did so just to make the language sound better.

In the notes that follow, I explain only some of the words and

phrases—be they ancient or new—that Greg uses to express his

thoughts and feelings, and which readers might like to use in their own

speaking and writing. In fact, if we use the right dictionaries and

glossaries, we already have a wealth of vocabulary at our fingertips.

page 9

digitis intertextis. “fingers crossed.” The Romans might have

understood the meaning of these words, but they wouldn’t have

understood the concept of crossing one’s fingers to ward off evil. In

fact, the gesture seems Christian in origin. The Romans had their own

ways of warding off evil, such as wearing charms and bracelets, making

227

sure you got married on the right day, crossing the threshold of a house

with your left foot first, and rubbing behind your ears after licking your

fingers.

page 19

In mari meri miri mori mus. “For a mouse to die in a sea of fine wine.”

Because they depend on word sounds, knock-knock jokes just don’t

translate into other languages. That is why the joke Rowley tells in Latin

is completely different from the one he tells in English.

page 22

fatti. There is no Latin precedent for this nickname. I chose it merely

for its funny sound, just like “Bubbi” for “brother” in English.

page 31

musica metallica gravis. “heavy metal music.” The journalist John

Rockwell used this term to designate an emerging subgenre of rock

music. This “heavy-metal rock,” he wrote, was “brutally aggressive music

played mostly for minds clouded by drugs” and “a crude exaggeration

of rock basics that appeals to white teenagers.” As far as I know, the

term has not appeared in Latin before.

page 50

Aut fraus aut frustum. “Trick or treat.” These words were chosen

simply for the sake of alliteration. Frustum means a little piece or morsel,

so it should connect with something like “candy” (cuppedinis) in the

genitive case.

page 52

serra automata. “chainsaw.” This also appears in Latin for the first time.

page 56

nummis centenionalibus. I’ve chosen to denote currency in American

dollars rather than in Roman coinage.

page 58

ketsupum. “ketchup.” This word may be Chinese in origin. Whatever the

case may be, in Latin ketsupum is used rather than ius ex lycopersicis, to

distinguish it from “tomato sauce” or “tomato soup.”

228

page 63

armentarius. “cowboy.” We even have a cowboy in the Bible! “Armentarius

ego sum,” says the prophet Amos (7:14).

page 75

laterculus mulsus. A laterculus is a biscuit, and mulsus means “honeyed,”

so this term has commonly been accepted in neo-Latin to designate a

“candy bar.” In the original English, Greg is more specific: He wants to

snitch his mother’s Butterfingers, which in Latin could be rendered as

digiti butyri, but I’m not sure everyone would have understood that.

page 79

Yurin Alymus. I had to use a name that would suggest the Latin words

for “Pee (urina) Mud (limus),” which is this poor lad’s name in the original

English version. Kids would love to show off their Latin vocabulary by

making fun of Yurin in this way.

pages 80 and 81

fistucae. A “hammer” or “mallet.” The original English word is “pile

driver,” a classic pro-wrestling move named after a piece of heavy

machinery. Cervicem bracchio defigere, evertere, and obsidere are used

to designate the more conventional wrestling moves of “half nelson,”

“reversal,” and “takedown.”

page 96

De Mago Oziensis. “The Wizard of Oz.” The names of characters and

places in this classic tale are borrowed from a classical translation of

Dorothy’s adventures into Latin by C. J. Hinke and Gregory Van Buren:

Magus Mirabilis in Oz, published in 1987, which I highly recommend. I

thank Mary Nolan for bringing this little gem to my attention.

page 97

“Patria Mea De Te Cano.” “My Country, ’Tis of Thee” or “America.”

Even though this song, the melody of which is “God Save the Queen,”

is not the official national anthem of the United States, it is often used

in auditions for school musicals. I don’t think there’s a kid in America

who doesn’t know it.

page 105

Adeste arbores. The melody is from “O Come All Ye Faithful,” or in

229

Latin, “Adeste Fideles.” Music teachers love to write clever lyrics to

traditional songs, much to the delight of parents and the chagrin of kids.

page 116

Barbarae Aedes Optimae. This was a tough one. How do you say

“Barbie Dream House” in Latin? The Latin expression, though clumsy,

denotes the million-dollar-home girls dream of owning one day

whenever they play with Barbie.

page 121

charta emporetica. “wrapping paper.” Granted, this term refers to

brown packaging paper for mailing, but here it means the decorative

paper we use to wrap gifts. I could have added a phrase such as

coloribus decorata, but that would have made it too long.

page 131

Trirota Magna. “Big Wheel.” This is the plastic tricycle we used to ride

as kids with a big wheel in front and two smaller wheels in back. That’s

why it’s in the singular.

page 136

collineare. “to aim.” This is a good example of how modern abstractness

would have been foreign to the ancient Romans. They always thought

in terms of aiming one thing at another, not just “aiming” in general.

They would aim the “spear at the enemy” (telum collineare hosti) or the

“arrow at the phalange” (sagittam collineare phalange), but they would

never just “aim.” So what Greg really wants to do is practice aiming the

football at the moving Big Wheel.

page 143

pannus Gazensis. “gauze.” This word may refer to Gaza, which,

according to some historians, was famous for this type of cloth. Other

historians disagree.

page 145

Studium Liberum. “Independent Study.” There is a big difference

between “Independent Study” and the “liberal arts” (artes liberales).

The former refers to studies directed by no one and, indeed, studies

without direction, and the latter refers to studies by which a free person

prepares herself to participate in public life.

230

page 182

quod eligimus, sumus. “It’s our choices that make us who we are.” This

could very well be the turning point of the entire book. Greg’s choices

will make him the kind of person he will be. Many sages throughout the

centuries thought the same thing, but in this case, Greg’s mother uses

her own words rather than quote some famous philosopher.

page 188

“Sex Vexilli.” “Six Flags.” This company is famous for its amusement

parks, the first of which opened in Texas in 1960. The name comes from

the six different nations that had control over Texas at one time or

another: Spain, France, Mexico, the Republic of Texas, the Confederate

States of America, and the United States of America.

As surprised as I am that a wimpy kid living in the United States would

capture the fascination of people all over the globe, I am even more

surprised that the strange world of middle school would be of any

interest to so many people who never attended an American middle

school. For my own part, though it wasn’t always easy, I have fond

memories of the years I spent in the halls and classrooms of “junior

high,” as it was called back then. So I was delighted to relive those glory

days once more through the eyes of Greg Heffley by translating his

diary. I only wish I had known Latin back then! Even though I spoke

nothing but English, I had really fantastic teachers who instilled in me

a love for all things Roman, a love I was blessed to cultivate later in life

by living and studying in Rome. I owe those teachers an immense debt

of gratitude.

I hope this little diary will be of use to experts and beginners. I

hope everyone, no matter how old, will laugh at Greg and with Greg.

There’s no space to thank everyone, so let me just express my gratitude

to Father Reginald Foster, my beloved magister, who is as human as he

is learned. I will never match his mastery of Latin, but I will always rely

on it. As I stumble in his footsteps, one of his famous quips is a constant

source of consolation for me: “You never finish Latin, you just stop.”

Greg Heffley, my friend, help us never to “stop” with Latin!

Msgr. Daniel B. Gallagher

Written in Rome on its birthday, the 21st of April,

in the 2,768th year since its founding

231

GRATIAE AGENDAE

Quamquam permulti opus et auxilium mihi tulerunt ad hunc librum in

lucem edendum, quattuor tamen hominibus gratias nominatim agere

debeam:

Charlie Kochman, redactori apud domum libris edendis Abrams, qui,

partes optimi suasoris Commentariorum de Puero Inepto sustinens,

multum curavit ut hic liber promoveretur. Fortunatus quidem fuerit

cuicumque Charlie redactor erit.

Jess Brallier, qui bene intellexit vim et occasionem operum per interrete

edendorum atque curavit ut Gregorius Heffley ad plebem adloqueretur.

De amicitia et doctrina tua maximas tibi gratias ago.

Patrick, qui auxilio venit mihi ut librum in meliorem redderem, neque

umquam dubitavit me certiorem facere de quovis ioco foetido.

Coniugi meae Julie, sine cuius incredibili adiumento hic liber numquam

creatus esset.

DE AUCTORE

JEFF KINNEY est auctor librorum qui, latissimam ob eorum vendi-

tionem, inter praecellentissimos adnumerantur in actis diurnis New York

Times. Quater insuper celebratus est tamquam scriptor libri a pueris

praedilecti iuxta opinionum explorationem per intertextum

televisificum Nickelodeon factam. Nomen eius quoque infrascriptum

est inter ea “Centorum Potentissimorum Hominum Totius Orbis” in

ephemeride Time. Interretialem praeterea creavit situm nomine

Poptropica, quem ephemeris Time retulit in indicem quinquaginta

optimorum situum Telae Totius Terrae. Pueritia Vashintoniae in Regione

Columbiae acta, Jeff anno MCMXCV in Novam Angliam migravit. Nunc

habitat cum uxore et duobus filiis in parte meridionali civitatis

Massaciussetae, ubi bibliopolium curat instruendum.

ACKNOWLEDGMENTS

There are many people who helped bring this book to life, but four

individuals deserve special thanks:

Abrams editor Charlie Kochman, whose advocacy for Diary of a Wimpy

Kid has been beyond what I could have hoped for. Any writer would

be lucky to have Charlie as an editor.

Jess Brallier, who understands the power and potential of online

publishing, and helped Greg Heffley reach the masses for the first time.

Thanks especially for your friendship and mentorship.

Patrick, who was instrumental in helping me improve this book, and

who wasn’t afraid to tell me when a joke stunk.

My wife, Julie, without whose incredible support this book would not

have become a reality.

ABOUT THE AUTHOR

JEFF KINNEY is a #1 New York Times bestselling author and five-time

Nickelodeon Kids’ Choice Award winner for Favorite Book. Jeff has

been named one of Time magazine’s 100 Most Influential People in

the World. He is also the creator of Poptropica, which was named one

of Time magazine’s 50 Best Websites. He spent his childhood in the

Washington, D.C., area and moved to New England in 1995. Jeff lives

with his wife and two sons in southern Massachusetts, where he has

a bookstore, An Unlikely Story.

MONSIGNOR DANIEL B. GALLAGHER, a priest of the Diocese of

Gaylord (USA), is currently assigned to the Office of Latin Letters at

the Vatican Secretariat of State. He completed a BS and an MA at the

University of Michigan, an MA at the Catholic University of America,

and an STL at the Pontifical Gregorian University. He formerly taught

philosophy and Latin at Sacred Heart Major Seminary in Detroit,

Michigan. His study of medieval philosophy led to a passion for Latin,

which he now teaches at the Paideia Institute for Humanistic Study.

Monsignor Gallagher is the editor of the Values in Italian Philosophy

book series and a regular contributor to the Philosophy and Popular

Culture series. His articles have appeared in such journals as

Postgraduate Journal of Aesthetics, Josephinum Journal of Theology,

Sacred Architecture Journal, Journal for Christian Theological

Research, Fellowship of Catholic Scholars Quarterly, Maritain Studies,

The Latin Americanist, and Social Justice Review, as well as various

collected volumes. He is the translator of Vittorio Possenti’s Nihilism

and Metaphysics: The Third Voyage. Monsignor Gallagher’s latest

activities focus on teaching and writing Latin according to the method

of his predecessor in the Office of Latin Letters, Fr. Reginald Foster,

OCD, a mission he shares with his colleagues at the Paideia Institute

for Humanistic Study.