GRA O TRON
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Witaj, lordzie Stark. Maester Pycelle zwołał małą radę.
Zaprasza cię na nią.
Zajmijcie się dziewczynkami. Wrócę na kolację.
- Pilnuj ich, Jory. - Dobrze, panie.
Zdążysz się przebrać, panie.
Dzięki bogom, że się zgodziłeś.
Potrzebny nam stateczny władca z północy.
Wciąż bronisz tronu?
Niewygodne cholerstwo. Wielu królów na nim cierpiało.
Jak to było? "Król sra, namiestnik o jego dupę dba"?
Piękna zbroja.
- Żadnych zadrapań. - Prawda?
Od lat próbują mnie trafić, a jakoś nie mogą.
- Rozważnie dobierasz przeciwników. - Taki mam dar.
Jak się czujesz w tej sali?
Stałem dokładnie tu, gdy to się stało.
Twój brat był bardzo dzielny, ojciec też.
Nie zasłużyli na taką śmierć.
Nikt nie zasłużył.
- A ty się przyglądałeś. - Jak 500 innych osób.
Wszystko dzielni rycerze. Żaden nawet nie kiwnął palcem.
Nie powiedział słowa.
W komnacie byłoby cicho jak w krypcie.
Gdyby nie wrzaski twoich bliskich.
A Szalony Król rechotał.
Nieco później, gdy patrzyłem, jak umiera,
przypomniałem sobie ten moment.
Sprawiedliwości stało się zadość.
Tak uważasz?
Wymierzyłeś sprawiedliwość?
Pomściłeś mego ojca, wbijając Aerysowi miecz w plecy?
Powiedz, czy gdybym wbił mu go w brzuch,
podziwiałbyś mnie?
Służyłeś mu wiernie, dopóki to było bezpieczne.
Varysie.
Z przykrością wysłuchałem wieści o twoich kłopotach w drodze.
Wszyscy modlimy się, by książę szybko wrócił do zdrowia.
Za syna rzeźnika też?
Dobrze wyglądasz, Renly.
A ty jesteś zmęczony. Chciałem zaczekać, ale...
Ale królestwo nie czeka.
Od dawna chciałem cię poznać, lordzie.
- Catelyn o mnie wspominała? - Oczywiście, lordzie Baelish.
- Poznałeś mojego brata? - Aż za dobrze.
Wciąż noszę pamiątkę po spotkaniu z nim.
- Źle wybrałeś przeciwnika. - Mylisz się, panie.
Wybrałem Catelyn Tully.
Zgodzisz się, że o nią warto było walczyć.
- Proszę o wybaczenie, lordzie. - Maestrze.
Ile to lat minęło?
- Byłeś wtedy młodzieńcem. - A ty służyłeś innemu.
Zapomniałem.
To należy do ciebie.
Zaczniemy?
- Bez króla? - Zima nadejdzie szybciej niż on.
Ma mnóstwo obowiązków.
Mniej ważne powierza nam.
Jesteśmy w nich najlepsi.
Mamy zorganizować turniej z okazji objęcia urzędu przez lorda Starka.
- A nagrody? - 40 tys. smoków dla zwycięzcy,
20 tys. dla drugiego
- i 20 dla najlepszego łucznika. - Skarb stać na taki wydatek?
Pożyczę od Lannisterów. I tak jesteśmy im winni 3 miliony.
- Korona ma 3 miliony długu? - 6 milionów.
Król o tym wie?
Skarbnik daje pieniądze, a król i jego namiestnik wydają je.
Nie wierzę, że Jon Arryn godził się na to.
Lord Arryn był mądrym doradcą,
- lecz król nie zawsze go słuchał. - Nie lubi "liczyć miedziaków".
Jutro z nim porozmawiam.
Nie stać nas na ten turniej.
Mimo to, lepiej się przygotujmy.
Nie! Najpierw pomówię z Robertem.
Wybaczcie.
- Przebyłem długą drogę. - Jesteś królewskim namiestnikiem.
My mamy ci służyć.
Jeszcze trochę.
Jest paskudna.
Król musi mieć blizny. Walczyłeś z wilkorem.
- Jesteś rycerzem, jak ojciec. - Wcale nie.
Wilkor zaatakował, a ja wrzeszczałem.
- A one się przyglądały. - Mylisz się.
Zabiłeś bestię, a je oszczędziłeś, bo wasi ojcowie darzą się miłością.
Gdy Aerys zasiadał na tronie,
twój ojciec był buntownikiem i zdrajcą.
Gdy obejmiesz władzę zdecydujesz, co jest prawdą.
- Muszę poślubić Sansę? - Tak.
Jest piękna i młoda.
Zresztą nie musisz jej widywać, tylko czasem robić jej dzieci.
Nikt ci też nie zabroni zabawiać się z kurwami,
czy też z nietkniętymi szlachciankami.
Jesteś moim synem i świat nagnie się do twojej woli.
Daj coś Starkównie.
- Nie chcę. - Ale musisz.
Uprzejmość może oszczędzić ci wielu trosk.
Daliśmy Starkom władzę, dlatego chcą się z nami równać.
Co byś zrobił?
Podniósł im podatki i wziął 10 tys. ludzi do wojska.
Twojego?
Teraz każdy lord ma własną armię.
To zwyczaje plemienne. Korona musi mieć własne wojsko.
Szkolone przez rycerzy, a nie nieokrzesanych wieśniaków.
- A jeśli północ się zbuntuje? - Zmiażdżę ją.
Zdobędę Winterfell i osadzę tam mojego namiestnika.
- Choćby wuja Kevana. - Dla kogo walczyłoby te 10 tysięcy?
Dla króla.
Poprosiłbyś ich, żeby zabijali własnych braci?
- To nie byłaby prośba. - Nie utrzymasz północy.
Jest zbyt wielka, zbyt dzika.
A gdy nadejdzie zima, zginiesz ty i twoja armia.
Dobry król wie, kiedy zbierać siły
i kiedy uderzyć na wroga.
Zgadzasz się, że Starkowie są naszymi wrogami?
Kto nie jest Lannisterem, jest wrogiem.
Wystarczy. Jedz.
- Dźgam. - Kogo?
- Księcia. - Jak możesz?
To kłamca i tchórz. Zabił mojego przyjaciela.
On?
- Ogar robi, co każe mu książę. - Głupia.
Gdybyś powiedziała prawdę, nie zabiliby Mycaha!
Dość!
- Co się dzieje? - Aryia zachowuje się jak dzikuska.
Idź do pokoju i czekaj na mnie.
Dla ciebie.
Zrobiła ją lalkarka księżniczki Myrcelli.
Brzydka?
Lalkami bawiłam się, gdy miałam 8 lat.
- Mogę odejść? - Nic nie zjadłaś.
Trudno. Idź.
Łatwiej walczyć, niż wychowywać.
Idź sobie!
Otwórz drzwi, córko.
Mogę wejść?
- Czyj to miecz? - Mój.
Pokaż.
Poznaję robotę Mikkena.
Skąd go masz?
To nie zabawka.
- Damie nie przystoi taka zabawa. - Nie bawię się. I nie jestem damą.
Usiądź.
Po co ci on?
Nazywa się Igła.
Tak go nazwałaś? Chcesz nim zadźgać siostrę?
- Znasz najważniejszą zasadę? - Dźgać ostrym końcem.
Lepiej bym tego nie ujął.
Chciałam się uczyć.
Poprosiłam o pomoc Mycaha.
Namówiłam go. To moja wina.
Wcale nie.
Nie ty go zabiłaś.
Nienawidzę ich. Wszystkich!
Ogara, królowej, króla...
- Joffreya, Sansy... - Sansę zaciągnięto przed króla.
I kazano oskarżyć księcia.
Ale to prawda! On kłamał!
Posłuchaj.
Sansa zostanie jego żoną. Nie mogła go zdradzić.
Żona musi zawsze brać stronę męża.
Jak możesz przystać na ten ślub?
Spójrz na mnie.
Jesteś Starkiem. Znasz naszą dewizę.
- Nadchodzi zima. - Ty urodziłaś się latem.
Nie znasz zimy.
Ale ona naprawdę nadchodzi.
A zimą trzeba dbać o siebie i innych.
Sansa to twoja siostra.
Nie życzę jej źle.
Naprawdę.
Nie chcę cię straszyć, ale nie będę kłamał.
To niebezpieczne miejsce.
Musimy trzymać się razem.
Weź. Jest twój.
Mogę go zatrzymać?
Tylko nie zrób krzywdy siostrze.
Kto ma miecz, musi umieć się nim posługiwać.
Nie słuchaj go. Kruki to urodzeni kłamcy.
- Opowiem ci o nich. - Nie cierpię opowieści.
Opowiem ci o chłopcu, który nie cierpiał opowieści.
Mogę też opowiedzieć o ser Duncanie. To twoja ulubiona.
Wcale nie.
Najbardziej lubię te straszne.
Co ty wiesz o strachu, letnie dziecko?
Strach przychodzi zimą,
gdy spada śnieg na 100 stóp głęboki.
Strach przychodzi długą nocą,
gdy słońca nie widać latami,
a dzieci rodzą się, żyją i umierają w ciemności.
Wtedy przychodzi strach.
Gdy między drzewami wędrują Inni.
Tysiące lat temu przyszła noc, która trwała wiele dziesiątków lat.
Królowie zamarzali w zamkach, pasterze w chatach.
Matki dusiły dzieci, żeby nie musiały głodować.
Czyniąc to płakały, a łzy zamarzały im na policzkach.
Takie opowieści lubisz?
Wtedy, z ciemności, po raz pierwszy nadeszli Inni.
Na swych martwych koniach przemknęli przez królestwa,
ich śladem szły trupioblade pająki wielkości ogarów.
Znów go straszysz?
Młody lord miał takie życzenie.
Zjedz coś. Ja zostanę.
Kiedyś powiedziała, że niebo jest błękitne, bo żyjemy wewnątrz
niebieskookiego giganta.
Może to prawda.
Jak się czujesz?
Nadal nic nie pamiętasz?
Widziałem, jak się wspinasz.
Na wietrze, w deszczu, wiele razy.
- Nigdy nie spadłeś. - Do czasu.
To prawda?
To, co maester mówił o moich nogach?
Wolałbym umrzeć.
- Nie mów tak. - Wolałbym umrzeć.
Oczu tu mniej, ale wciąż dużo.
Byłam tu 9 lat temu.
Wtedy również nikt nie wiedział, kim jestem.
Witamy w stolicy, lady Stark. Pojedzie pani z nami.
Nie zrobiłam nic złego.
- Mamy panią eskortować. - Eskortować?
- Nie wiem, kto wam rozkazuje... - Proszę z nami.
Cat!
Idźcie na górę.
Ty robaku!
Myślisz, że możesz wlec mnie po mieście jak jakąś...
Nie chciałem cię obrazić.
Nie ciebie.
Dlaczego mnie tu sprowadziłeś? Zwariowałeś?
Tu nikt cię nie znajdzie.
Przykro mi, ale nie mam nic lepszego.
- Skąd wiedziałeś, że przyjeżdżam? - Od przyjaciela.
Lady Stark.
Lord Varys?
Dziękuję bogom, że znów mogłem cię ujrzeć.
Twoje ręce!
A skąd ty wiedziałeś?
To mój obowiązek.
Przywiozłaś sztylet?
Moje ptaszki docierają nawet na północ.
Szepczą mi do ucha przedziwne historie.
- Valyriańska stal. - Wiesz, czyj to sztylet?
Niestety nie.
To wiekopomna chwila.
Nareszcie wiem coś, czego ty nie wiesz.
W Siedmiu Królestwach jest tylko jeden taki sztylet.
- Mój. - Twój?
Był mój. Aż do ostatniego turnieju.
Postawiłem na wygraną Jaime'a, co chyba zrozumiałe.
Rycerz Kwiatów wysadził go z siodła.
- Musiałem oddać broń. - Komu?
Tyrionowi Lannisterowi.
Krasnalowi.
W prawdziwej walce byś zginął.
Lord Snow dorastał w zamku.
Pluje na takich jak wy.
Pyp, sądzisz, że bękart Starka krwawi tak samo, jak my?
Następny!
Nie jesteś całkiem bezużyteczny, lordzie Snow.
Umyjcie się.
Dość mam waszego smrodu.
Czarujący człowiek.
Nie ma być czarujący.
Ma zmienić tę bandę złodziei i wyrzutków w strażników.
Jak mu idzie?
Powoli.
Kruk przyniósł wieści o synu Neda Starka.
- Dobre, czy złe? - Zależy.
Chciałem dać ci to wcześniej.
Wciąż o czymś zapominam.
Z Winterfell przyleciał kruk.
Dobre wieści?
Podziel się nimi z żoną.
- Ona jest w Winterfell. - Doprawdy?
Tu jest bezpieczna.
Mam kilka takich przybytków.
Zabawny jesteś.
Bardzo zabawny.
Starkowie.
Harde karki, puste głowy.
Złamałeś mi nos, bękarcie.
Tak ci lepiej.
Chyba wyrzucę cię za Mur.
Nie znajdą cię przed wilkami.
Na co się gapisz, malcze?
Na ciebie.
Masz bardzo ciekawą twarz.
Bardzo charakterystyczną.
- Pozostali też. - Co ci do tego?
Będą pięknie wyglądać nad bramą Królewskiej Przystani.
Chyba napiszę o tym siostrze, królowej.
Jeszcze się spotkamy.
Wszyscy wiedzieli, jak tu jest i nikt nie powiedział. Tylko ty.
Ojciec zostawił mnie, bym tu zgnił.
Grenna też zostawił ojciec. Gdy ten miał 3 lata.
Pypa złapali na kradzieży sera.
Jego mała siostra od 3 dni nic nie jadła.
Mógł stracić dłoń, lub iść na Mur.
Pytałem o nich Lorda Dowódcę.
Nienawidzą mnie, bo jestem lepszy.
Dobrze, że nie szkolił ich twój ser Rodrik.
Nie wiem, czy któryś z nich dotknął wcześniej miecza.
Twój brat, Brann...
obudził się.
Oskarżenie
- brata królowej to zdrada. - Mamy dowód.
- Sztylet. - Tyrion powie, że go skradziono.
Jedyny świadek skończył z przegryzionym gardłem.
Petyr obiecał pomóc nam dojść prawdy.
Jest dla mnie jak brat. Nigdy mnie nie zdradzi.
Dlatego postaram się utrzymać cię przy życiu.
Głupio postępuję, ale twojej żonie odmówić nie mogę.
Nie zapomnę ci tego.
- Przyjacielu. - Nikomu o tym nie mów.
Straciłbym reputację.
- Ty głupcze! - Uspokój się.
To dziesięcioletnie dziecko!
- Jak mogłeś? - Dla nas.
Teraz zaczniesz narzekać?
- Co powiedział mały? - Nic nie pamięta.
To po co te wrzaski?
A jeśli sobie przypomni? Jeśli powie ojcu...
Powiemy, że kłamie, śni, albo cokolwiek innego.
Jesteśmy od niego sprytniejsi.
- A mój mąż? - Będę o ciebie walczyć.
Ułożą o nas balladę. "Wojna o cipę Cersei".
Puść mnie.
Puść.
Mały nic nie powie.
A jeśli nawet, zabiję go.
Jego, Neda, wyrżnę cały cholerny świat,
żebyśmy zostali na nim tylko my.
Chciałabym zobaczyć dziewczynki.
- To zbyt niebezpieczne. - Choćby przez chwilę.
Musimy poznać wrogów.
Wiem, że to Lannisterowie. Czuję to.
Littlefinger ma rację. Bez dowodów wiele nie zdziałam.
A jeśli je znajdziesz?
Pójdę do Roberta i będę się modlił, by nie zabrakło mu odwagi.
Uważaj na siebie.
- Twoja złość bywa niebezpieczna. - Moja?
Na bogów! Wczoraj omal nie zadusiłeś Petyra.
Nadal cię kocha.
Tak?
Jedź.
Minęło wiele czasu,
a ja wciąż pamiętam ich twarze.
A ty, Barristanie?
- Oczywiście. - Kim był pierwszy?
Pochodził z Tyrosh. Imienia nie znam.
Jak zginął?
Przebiłem mu serce.
Szybka śmierć.
Masz szczęście.
Ja zabiłem Tarly'ego w bitwie o Summerhall.
Mój koń dostał strzałę, więc przedzierałem się przez błoto.
Zaatakował mnie.
Głupi paniczyk.
Myślał, że jednym cięciem miecza zakończy bunt.
Mój młot zwalił go z nóg. Byłem wtedy silny.
Przebiłem chłopakowi zbroję.
Połamałem wszystkie żebra.
Stanąłem nad nim, wzniosłem młot,
a wtedy on krzyknął: "Stój! Stój!".
Nikt nie pamięta, że srał po nogach ze strachu.
Pieśni o tym milczą.
Głupiec.
A teraz jego ród klęka przede mną jak cała reszta.
Mógł przeczekać do końca bitwy z innymi paniczami.
Miałby dziś okropną żonę,
niewdzięcznych synów
i trzy razy na noc wstawałby na sikanie. Wina!
Lancel.
Potwornie głupie imię.
Lancel Lannister.
Nadał ci je jąkający się idiota?
Czego stoisz?
Dzban jest pusty.
Jak to?
- Nie ma już wina. - Doprawdy?!
To je przynieś.
Przyślij tu kuzyna.
Chodź tu, Królobójco!
Otaczają mnie Lannisterowie.
Ilekroć zamykam oczy widzę te blond czupryny
i zadowolone gęby.
Uraziłem cię? Stałeś tam jak jakiś strażnik.
Jaime Lannister, syn potężnego Tywina.
Lubisz pilnować drzwi, gdy król je, chla, sra i dupczy?
Opowiadamy o własnych czynach.
Opowiedz o swej pierwszej ofierze, byle nie o staruszku.
To był wyrzutek z Bractwa.
Widziałem to.
Miałeś 16 lat, byłeś giermkiem.
Ty zabiłeś Simona Toyne'a. To był piękny cios.
Dobrze walczył, ale brakowało mu wytrzymałości.
Twój wyrzutek powiedział coś ciekawego?
Uciąłem mu głowę.
A Aerys Targaryen?
Co powiedział, gdy zaatakowałeś go z tyłu?
Nigdy nie spytałem. Nazwał cię zdrajcą?
Błagał o litość?
Powiedział to, co mówił do wielu godzin.
"Spalić ich".
Nic więcej.
Dothrakowie kupują niewolników?
Nie znają pieniędzy. Niewolników otrzymują w darze.
Od kogo?
Władcy miast, widząc hordę, mogą albo walczyć, albo płacić.
Większość wybiera mądrze.
Czasem to za mało.
Czasem khalowie czują się obrażeni ilością darów.
Albo brzydotą niewolnic.
Czasem zaś uważają, że wojownikom przyda się bitwa.
- Każ się zatrzymać. - Wszystkim?
Na długo?
Dopóki nie każę ruszyć.
Mówisz jak królowa.
Nie jak królowa.
Jak khaleesi.
Jak śmiesz?!
Jak śmiesz mi rozkazywać?
Smok nie przyjmuje rozkazów. Jestem władcą Siedmiu Królestw.
Nie słucham dzikusów i ich ladacznic. Słyszysz?
Mam go zabić, khaleesi?
- Pyta, czy ma go zabić. - Nie!
Może bez ucha będzie lepiej słuchać?
Rakharo chce mu uciąć ucho.
Nie róbcie mu krzywdy, proszę!
Powiedz, że nie chcę, by mój brat ucierpiał.
Nie rób mu krzywdy.
Zabij tego psa, Mormont!
Jestem twoim królem!
Wracamy, khaleesi?
Ty... iść.
Chciałem być przy tobie, gdy pierwszy raz spojrzysz w dół.
Wyjeżdżam.
- Wyjeżdżasz? - Jestem pierwszym zwiadowcą.
Moje miejsce jest tam.
- Dostaję niepokojące raporty. - Jakie?
- Takie, w które nie wierzę. - Jestem gotów.
Nie zawiodę cię.
Zostaniesz tutaj.
- Nie jesteś bratem. - Walczę lepiej...
Co z tego?
Tu każdy dostaje na co zasłużył, gdy już zasłuży.
Porozmawiamy, gdy wrócę.
- Niedźwiedzie jaja. - Nie wierzę.
Mózg, flaki, płuca i serce też.
Usmażone na sadle.
Gdy jest się 100 mil od Muru niewiele zostawia się wilkom.
Jak smakowały jaja?
Były twarde.
A co ty jadłeś, lordzie?
Dornijki się liczą?
Jeździsz po całym kraju i zwozisz na Mur koniokradów?
Nie wszyscy są źli.
Niektórzy to biedacy szukający pewnej miski.
Albo paniątka szukające sławy.
Wiele jej tu nie znajdą.
Śmiejesz się ze strażników?
Tym dla ciebie jesteśmy? Armią błaznów w czerni?
Na armię was za mało, śmieszni też nie jesteście.
Przynajmniej będziesz miał co opowiadać.
Ale żebyś miał o czym myśleć
pomiędzy wizytami w burdelach,
wiedz, że połowa z tych chłopaków zginie za Murem.
Może od topora,
może od chorób, a może po prostu z zimna.
Oni zginą...
żeby pulchni lordowie tacy jak ty mogli się cieszyć
ciepłem i spokojem.
Jestem pulchny?
- Benjenie... mogę tak mówić? - Skoro chcesz.
Czym cię uraziłem?
Podziwiam Nocną Straż. I ciebie.
Wiesz, co powiedział mi brat?
Że to, co słyszymy przed "ale" jest nieważne.
Ale...
Nie wierzę, że za Murem czyhają olbrzymi i Inni.
Wierzę za to, że od Dzikich odróżnia nas to,
że nasi przodkowie przypadkiem znaleźli się po tej stronie Muru.
Tak było.
Dzicy nie różnią się od nas. Są nieokrzesani, to wszystko.
Ale składają się z ciała i kości.
Wiem jak ich znaleźć i zabić.
To nie oni spędzają mi sen z powiek.
Nigdy nie byłeś za Murem, dlatego nie mów mi, co tam jest.
Przechodzisz?
Znajdź spokój i ciepło.
- Baw się dobrze. - Zawsze to robię.
Chyba zaczyna mnie lubić.
"Przechodzisz?"
Tunelem, na drugą stronę Muru.
Nie będzie go 2 miesiące.
Wybierasz się do stolicy?
Pojutrze. Tamtejsze lochy dają mi połowę rekrutów.
Jedźmy razem.
Przyda mi się towarzystwo.
- Nocuję w podrzędnych oberżach. - Nie tym razem.
Będziemy spać w zamkach i gospodach.
Nikt nie odmówi Lannisterowi.
Tak, khaleesi.
Co robisz?
Kiedy ostatnio krwawiłaś?
Zmieniłaś się.
Błogosławieństwo rumaka.
To dobre ostrze dla jeźdźca. Łatwo nim władać.
To broń dla Dothraka.
Ale nie dla rycerza w zbroi.
Arakh nie przebije stali.
Do tego lepszy jest miecz.
Zaprojektowany, by przebić zbroję.
- Dothrakowie nie noszą żelaza. - Zbroi.
Zbroja wojownika... spowalnia.
Spowalnia. To prawda.
I chroni przed śmiercią.
Walczyć uczył mnie ojciec.
Szybkość jest ważniejsza od siły.
Twój ojciec był sławny.
Był bratem krwi khala Bharbo.
A twój ojciec, Jorahu z Andalów? Też był sławny?
Jest.
To człowiek honoru.
Zawiodłem go.
Khaleesi chce zjeść coś innego. Zabij zająca.
Tu ich nie ma.
To znajdź kaczkę. Lubi kaczki.
Widziałaś tu gdzieś kaczkę albo zająca?
Gdzie ty masz oczy?
- To psa! Psy widziałam. - Pies jej się nie spodoba.
Khaleesi nosi w sobie dziecko.
Nie kłamię.
Nie krwawi od dwóch księżyców.
Rośnie jej brzuch.
Błogosławieństwo rumaka.
Ona nie chce koniny.
Powiem, żeby zarżnęli kozę.
Muszę jechać do Qohor.
My jedziemy do Vaes Dothrak.
Nie martw się. Dogonię was. Hordę łatwo jest znaleźć.
Ruszaj się.
Trudniej cię będzie trafić.
Ty nie. Ty spokojniej.
Wpadasz na mój miecz, ledwie go wyciągnę.
Ile zim widziałeś, Tyrionie?
Osiem. Nie, dziewięć.
Wszystkie krótkie.
Gdy się rodziłem, zima trwała 3 lata.
Obecne lato trwało 9.
Lecz z Cytadeli donoszą, że dni się kurczą.
Starkowie mają rację. Nadchodzi zima.
Ta będzie długa.
A wraz z zimą nadejdzie zło.
Łapiemy coraz więcej Dzikich.
Uciekają na południe. Przed kim?
Mówią, że widzieli Innych.
U nas rybacy widują syreny.
Jeden strażnik przysięgał, że Inni wybili jego grupę.
Przysięgał do chwili, gdy Ned Stark uciął mu głowę.
Tylko Nocna Straż chroni królestwo przed tym, co nadciąga.
A Nocna Straż to zbieranina chłopców i starców.
Jest nas niecały tysiąc.
Nie możemy obsadzić zamków.
Nie możemy patrolować lasów.
Ledwie starcza nam środków, by wyżywić ludzi.
Twoja siostra jest żoną króla.
- Powiedz, że potrzebna nam pomoc. - A kiedy nadejdzie zima...
Niech bogowie nas mają w opiece, jeśli nie będziemy gotowi.
To chłopiec.
Skąd możesz wiedzieć?
Wiem.
Szkoda, że odjeżdżasz.
Albo ja, albo mróz, a mróz nie ustąpi.
Zajedziesz do Winterfell?
Zamierzam.
Gdzieś muszę się wyspać.
Jeśli zobaczysz Brana, powiedz, że za nim tęsknię.
- Że nie mogę go odwiedzić. - Dobrze.
Nie może chodzić.
Skoro ma być kaleką, dobrze, że jest bogaty.
Żegnaj.
I ty, panie.
Spóźniłeś się, chłopcze.
- Jutro masz być w południe. - Kim jesteś?
Syrio Forel, twój nauczyciel tańca.
Jutro złapiesz.
Teraz podnieś.
Nie tak, chłopcze.
To nie jest wielki, dwuręczny miecz.
- Jest za ciężki. - Musi taki być,
żeby dać ci siłę.
Tak! Jedną ręką! Więcej ci nie trzeba.
Stoisz też źle. Odwróć się bokiem.
Tak.
Chudy. To dobrze. Chudego trudniej trafić.
Pokaż uchwyt.
Ma być delikatny.
- A jeśli upuszczę miecz? - Ma być przedłużeniem ręki!
Nie można upuścić ręki.
Przez 9 lat Syrio Forel był pierwszym mieczem Braavos.
Zna się na rzeczy. Słuchaj mnie, chłopcze.
- Jestem dziewczyną. - Co za różnica?
Jesteś mieczem i więcej nie trzeba.
Tak trzyma się miecz.
- To nie topór, tylko... - Igła.
Czyżby?
Zacznijmy taniec. Pamiętaj, dziecko,
nie uczymy się tańca Westeros,
tańca rycerzy, ciosów, cięć!
Uczymy się tańca Braavos.
Wodnego tańca. Płynnego...
i nieprzewidywalnego.
Ludzie zrobieni są z wody. Wiesz?
Jeśli ich przebić, woda wycieka.
I umierają.
Teraz ty spróbujesz trafić mnie.
Wstawaj!
Martwa.
Kompletnie martwa.
Tekst: Wojtek Stybliński