GRA O TRON
Wybacz, panie.
Wstałbym, ale...
Wiesz, co zrobiła twoja żona?
Działała na mój rozkaz.
- Kto by pomyślał? - Kto kazał jej uwięzić Tyriona?
- Królewski namiestnik. - Były!
Oboje się zamknijcie!
Catelyn wypuści Tyriona, a ty pogodzisz się z Jaimem.
Wyrżnął mi ludzi.
Lord Stark wyszedł pijany z burdelu. Zaatakowali mojego brata.
- Milcz, kobieto. - Jaime uciekł.
Pozwól mi go schwytać.
- Miałam cię za króla. - Zamilcz!
Zaatakował Jaime'a i porwał Tyriona.
Ja powinnam nosić zbroję, a ty suknię.
Tę pamiątkę będę nosić z honorem.
Noś, byle po cichu, bo dostaniesz następną.
Widzisz, jak na mnie działa? Kochana żoneczka.
Niepotrzebnie ją uderzyłem.
Nie zachowałem się... jak król.
Jeśli nic nie zrobimy,
wybuchnie wojna.
Dlatego musisz kazać żonie przywieźć tu tego wypierdka.
Zabawiła się, ale już dość.
Wyślij kruka i każ jej z tym skończyć.
A co z Jaimem?
Co?
Pół królestwa zastawiłem u jego ojca!
Nie wiem i nie chcę wiedzieć, co między wami zaszło.
Zrozum.
Jeśli skoczycie sobie do gardeł, cały kraj stanie w ogniu.
Zakończ to!
Jak każesz, panie.
Wrócę do Winterfell, by wszystko wyjaśnić.
Nie ma mowy. Wystarczy, że wyślesz kruka.
Wykonaj polecenie władcy.
Nie kocham swoich braci.
Przykra to prawda, ale prawda.
To ciebie pokochałem jak brata.
Rozmówimy się, gdy wrócę z polowania.
- Z polowania? - Zabijanie rozjaśnia mi w głowie.
Posiedź sobie na tronie.
Znienawidzisz to cholerstwo.
- A Daenerys? - Na siedem piekieł!
Nie zaczynaj znowu. Ona umrze. Koniec rozmowy.
Weź odznakę. Jeśli znów mi ją oddasz,
przysięgam, że przypnę to cholerstwo Jaimemu.
Khaleesi?
Poparzyłaś się.
Nie tak szybko.
Kiedy mu powiesz?
Nie teraz.
Krew za krew. Lannisterowie muszą zapłacić za śmierć Jory'ego.
- To oznacza wojnę. - Sprawiedliwość.
Tylko lord Winterfell może zwołać chorążych.
Żołdak Lannisterów zranił go w nogę, a Królobójca uciekł!
- Chcesz oblegać Casterly Rock? - Nie jesteś chłopcem.
To Lannisterowie zaczęli wojnę!
Twoim obowiązkiem jest bronić honoru rodu.
Moim, nie twoim. Bo to nie twój ród.
Gdzie jest Bran?
Nie wiem. To nie mój ród.
Całkiem sam w wielkim, ciemnym lesie?
Nie jestem sam, tylko z bratem.
Nie widzę go. Gdzie go ukryłeś?
Piękna zapinka.
Srebrna.
Weźmiemy ją. I konia.
Zejdź.
- Szybciej! - Nie mogę.
Jestem przypięty.
Co z tobą? Jesteś kaleką?
Nazywam się Brandon Stark! Puśćcie mnie, bo każę was zabić!
Utnijmy mu kuśkę i zatkajmy nią dziób.
Na nic nam martwy. To krewniak Benjena Starka!
- Mance nas nagrodzi! - Szczam na jego nagrody!
I szczam na Północ. Uciekam na Południe.
W Dorne nie ma Innych.
Rzuć nóż.
Puśćcie go, to pozwolę wam żyć.
Zamknij się. Rzuć miecz!
- Nie! - Zrób to.
Nic ci nie jest?
Nic. To nie boli.
Na Wyspach stajesz się mężczyzną, dopiero gdy zabijesz wroga.
- Gratuluję. - Zwariowałeś?
- A gdybyś chybił? - Zabiłby was obu!
- Nie miałeś prawa! - Ratować Brana?
Nie było innego wyjścia!
Co z nią?
Daruj mi życie, to będę twoja.
Niech żyje.
Mord!
Turnkey!
Karzeł hałasuje?
Chcesz być bogaty?
Dlaczego hałasuje?
Jestem bogaty! Mam mnóstwo złota!
Dam ci je...
Nie ma!
Nie przy sobie.
Nie ma złota!
Spierdalaj.
Nie chcę dziś ćwiczyć.
Nie?
Jory nie żyje. A ojciec jest ranny.
Po co mi drewniany mieczyk?
- Martwisz się? - Tak.
Świetnie! To najlepszy czas na naukę!
Pląsając z lalkami po łączce nie nauczysz się walczyć.
Nie lubię lalek.
Jesteś nieobecna. Myślisz o kłopotach.
Jeśli to samo będziesz robić walcząc...
kłopotów będzie więcej. Po prostu.
Jak możesz być szybka jak wąż...
czy cicha jak cień...
skoro nie jesteś obecna?
Martwisz się o ojca.
To dobrze.
- Modlisz się do bogów? - Starych i nowych.
Jest tylko jeden bóg.
Nazywa się Śmierć.
A Śmierci mówimy jedno:
"Nie dzisiaj".
Ma zjeść całe serce?
- Oby to nie był mój koń. - Dobrze jej idzie.
Nie zrobi tego.
- Co oni mówią? - Książę nadjeżdża.
Słyszę grzmot jego kopyt.
Jest zwinny jak wiatr.
Wrogowie przed nim pierzchają.
Ich żony płaczą krwawymi łzami.
To będzie chłopiec.
Ale nie Targaryen. Nie smok.
Rumak, który przemierzy świat.
Rumak, czyli khal khalów.
Zjednoczy Dothraków, a ludzie będą jego stadem.
Książę jedzie we mnie!
To mój syn, dlatego dam mu na imię Rhaego!
Oni ją kochają.
Dziś jest prawdziwą królową.
W Vaes Dothrak nie wolno nosić miecza.
Takie jest prawo.
Nie moje.
- Jaja też nie są twoje. - To co jej, to moje.
Tak było.
Za jedno jajo kupię statek.
- Za dwa statek i armię. - Bierzesz trzy.
Kupię wielką armię.
Jestem ostatni z rodu.
Na mnie spoczywa obowiązek odnowienia dynastii.
Nikt nigdy nie dał mi tego, co dostała ona.
Nigdy.
Nikt.
Jak mam zrobić to, co muszę?
Władzę daje bogactwo, strach lub miłość.
Jesteś taki szlachetny.
Widzę, jak na nią patrzysz.
Znam twoje pragnienia.
Nie dbam o nie. Możesz ją mieć.
Królowa dzikusów rozkoszuje się końskimi narządami,
a ty możesz rozkoszować się nią.
Tylko mnie przepuść.
Pozwolę ci odejść, jeśli zostawisz jaja.
Złożyłeś przysięgę. Gdzie twój honor?
- Jest dla mnie najważniejszy. - A jednak tu stoisz.
Owszem, stoję.
Mord!
Co znowu?!
Wracając do złota...
- Nie ma złota! - Posłuchaj mnie!
Posłuchaj.
Własność to pojęcie czysto umowne.
Zabrali mi sakiewkę, ale złoto nadal w niej jest!
Gdzie?
Nie mam pojęcia!
- Kiedy będę wolny... - Wolny?
Skacz.
Słyszałeś powiedzenie: "Tak bogaty jak Lannister."?
Na pewno słyszałeś. Nie jesteś przecież głupcem.
Wiesz, kim są Lannisterowie?
Ja jestem Lannisterem. Tyrion, syn Tywina.
Na pewno obiło ci się też o uszy inne powiedzenie:
"Lannisterowie zawsze płacą długi".
Jeśli przekażesz moją wiadomość lady Arryn, będę twoim dłużnikiem.
Będę ci winien złoto.
O ile zrobisz, o co proszę,
a ja nie stracę głowy, do której jestem mocno przywiązany.
Jaką?
Powiedz, że chcę wyznać winy.
Chcesz wyznać winy?
Tak, pani. Oczywiście.
Podniebna cela spełniła zadanie.
Mów, Krasnalu.
Umrzesz jako człowiek uczciwy.
Od czego by tu zacząć?
Jestem nikczemnikiem, przyznaję.
Ciężko zliczyć me grzechy.
Kłamałem, oszukiwałem,
zabawiałem się kośćmi i kurwami.
Choć przemoc nie jest moją mocną stroną,
potrafię przekonać do niej innych.
Chcecie konkretów?
Gdy miałem 7 lat, ujrzałem kąpiącą się w rzece służkę.
Skradłem jej suknię.
Wracała do zamku naga i cała we łzach.
Wciąż mam przed oczami jej podskakujące cycki.
Mając lat 10 napchałem wujowi gówna do butów.
Gdy mnie oskarżono, zrzuciłem winę na giermka.
On dostał chłostę, ja się wywinąłem.
W wieku 12 lat spuściłem się do potrawki.
Niecnie, bez opamiętania imałem się drąga
i strzeliłem śmietanką,
wprost w potrawkę,
którą, mam nadzieję, zjadła moja starsza siostra.
Raz też sprowadziłem do burdelu osła...
- Milcz! - Co było dalej?
Co ty wyprawiasz?
Wyznaję winy.
Oskarżam cię o wynajęcie zbira, który zaatakował mojego syna.
I o spisek, w wyniku którego zginął lord Jon Arryn,
- królewski namiestnik. - Przykro mi.
Nic mi o tym niewiadomo.
Zakpiłeś z nas.
Ciesz się.
Mord, odprowadź go do celi.
Najlepiej mniejszej.
I bardziej stromej.
Tak wygląda sprawiedliwość w Dolinie Arrynów?
Oskarżacie mnie o zbrodnie, którym zaprzeczam,
więc zamykacie mnie w celi, żebym marzł i głodował?
Gdzie królewska sprawiedliwość?
Domagam się sądu.
Jeśli sąd uzna cię winnym, zapłacisz życiem.
Znam prawo.
W Orlim Gnieździe nie ma kata.
Nie jesteśmy barbarzyńcami. Otwórzcie Księżycowe Drzwi.
Domagasz się sądu, lordzie?
Zgoda.
Mój syn wysłucha cię, a następnie wyda wyrok.
I odejdziesz. Przez jedne drzwi, lub drugie.
Po co kłopotać lorda?
Domagam się próby walki.
Masz do niej prawo.
Dopraszam się zaszczytu.
- Pozwól mi walczyć. - Wybierz mnie, lady.
Kochałem twego męża.
Pozwól mi go pomścić.
Lub mnie!
Niech zły człowiek pofrunie!
Dlaczego milczysz, ser Vardisie?
Ty też chcesz pomścić mego męża?
Z całego serca.
Ale to Krasnal. Zarżnięcie karła trudno nazwać sprawiedliwością.
Zgadzam się.
Domagałeś się próby walki.
A teraz domagam się przedstawiciela.
Chętnie zmierzę się z obrońcą Krasnala. Dla ciebie.
Nie jestem taki pewien.
Wybieram brata, Jaime'a Lannistera.
Królobójca jest setki mil stąd.
Poślij kruka. Zaczekam.
Próba odbędzie się dziś.
Kto chce za mnie walczyć?
Nikt?
Żaden z was?
- Skoro nikt nie obroni Krasnala... - Ja to zrobię.
Wina, panie?
O czym to ja mówiłem?
- Że było łatwiej. - Bo było, tylko ty nie pamiętasz.
Prawda, Selmy?
- Prawda. - Wrogowie się nie czaili,
lecz występowali otwarcie.
Nie kryli swoich zamiarów, jak teraz.
- Było zabawnie. - Owszem.
Nie jak na balach maskowych, które tak uwielbiasz.
- Pieprzyłeś dziewuchy z Dorzecza? - Jedną, chyba.
Chyba?
Chyba byś zapamiętał.
Za moich czasów, żeby stać się mężczyzną,
trzeba było przygwoździć jedną dziewkę z każdego królestwa
i jedną z Dorzecza. Goniliśmy do ośmiu.
- Szczęściary. - Pamiętasz, Barristanie?
Niestety nie.
- Piękne czasy! - Które?
Te, w których szalała wojna domowa,
czy wcześniejsze, gdy Szalony Król mordował, kogo popadnie?
Czy może te, w których smoki paliły całe miasta?
Nie gorączkuj się.
Jesteś moim bratem, ale przemawiasz do króla.
Bohatera, który zalany w trupa dymał kurwy, goniąc do ośmiu.
Wina, panie?
Palą całe Dorzecze.
Pola, spichlerze, domy.
Gwałcą nasze kobiety, bez opamiętania,
a potem zarzynają je jak bydło.
Nurzają nasze dzieci w smole i palą je niczym pochodnie.
Pewnie jacyś zbójcy.
To nie zbójcy. Niczego nie zabierają.
Zostawiają po sobie pamiątki, Wasza Miłość.
Mówisz do namiestnika, nie króla. Król poluje.
Ryby, jak w herbie Tullych.
Czy nie z Tullych wywodzi się twoja żona?
Czy ci ludzie mają jakieś znaki?
- Chorągwie? - Nie... namiestniku.
Ale wiedzie ich rycerz ogromnej postury.
Prawdziwy olbrzym. Widziałem, jak przepołowił kowala.
Jak jednym uderzeniem miecza przeciął koński kark.
Brzmi znajomo. To Góra.
Opisałeś ser Gregora Clegane'a.
Dlaczego pasowany rycerz wiedzie łotrów na rozbój?
Góra to "wściekły pies lorda Tywina". Nie wiedziałeś?
Dlaczego Lannisterowie zapałali nienawiścią do twojej żony?
Złamanie przez Lannisterów
królewskiego pokoju jest równie nierozważne...
Jak napaść na Namiestnika na ulicach stolicy.
Nie odbuduję spalonych domów, nie ożywię poległych,
ale, w imieniu króla, wymierzę sprawiedliwość.
Bericu Dondarrionie.
To twoje zadanie.
Weź stu ludzi i znajdź Gregora Clegana.
Jak każesz.
W imieniu Roberta Baratheona, Pierwszego Tego Imienia,
władcy Andalów i Pierwszych Ludzi, obrońcy Siedmiu Królestw,
nakazuję ci wymierzyć sprawiedliwość Gregorowi Cleganowi
i tym, którym przewodzi.
Pozbawiam go czci i mienia.
Odbieram mu wszelkie tytuły, ziemie i nadania.
- Skazuję go na śmierć. - Panie!
To drastyczne posunięcie.
Zaczekajmy na powrót króla Roberta.
Wielki Maestrze, poślij kruka do Casterly Rock.
Jeśli w ciągu dwóch tygodni lord Tywin Lannister
nie stawi się przed królewskim sądem,
zostanie ogłoszony nieprzyjacielem korony i zdrajcą.
Śmiałe posunięcie, godne podziwu,
ale czy warto drażnić lwa?
Tywin to najbogatszy człowiek w królestwie.
Wojny wygrywa się złotem, nie armią.
To dlaczego królem jest Robert, a nie Tywin Lannister?
Walczcie!
Walcz, tchórzu!
Tak!
Dość tej zabawy! Wykończ go!
Już koniec?
Nie jesteś rycerzem.
Nie.
On nim był.
Teraz malec pofrunie?
Nie sądzę. Ten malec wraca do domu.
Masz coś mojego.
Lannisterowie zawsze spłacają długi.
Czeszesz się jak dama z Południa.
To źle? Jesteśmy na Południu.
Pamiętaj o swoich korzeniach.
To uczesanie nie spodoba się matce.
Ona też nie jest z Północy.
Wiem o tym.
Czemu zajmujesz się moimi włosami? Nie masz swoich?
Oczywiście, że mam.
- Nigdy ich nie widziałam. - Pokazać?
Nie.
Skąd pochodzisz?
- Z małej wioski... - Nie mów.
To też mnie nie obchodzi.
- Sanso... - Septo?
Jesteś niegrzeczna.
Mój książę.
- Mój książę. - Pani.
W ostatnim czasie zachowywałem się okropnie.
Jeśli się zgodzisz...
Jest piękny.
Jak twojej matki.
Będziesz królową, jak ona. To odpowiedni prezent.
Wybaczysz mi moje zachowanie?
Już wybaczyłam.
Jesteś moją damą. Któregoś dnia pobierzemy się.
Na nasz ślub przybędą goście z całego królestwa.
Z najdalszej Północy i najdalszego Południa.
A ty będziesz ich królową.
Nigdy więcej cię nie znieważę.
Nigdy więcej nie będę okrutny.
Rozumiesz?
Jesteś moją damą.
Od dzisiejszego dnia, aż po mój ostatni.
Stój! Zatrzymaj wóz!
- Co robisz? - Jadę do stolicy.
- Wozem pełnym brukwi? - W Białym Porcie wsiądę na statek.
Stać cię?
Mam też szczodrych przyjaciół.
- W stolicy jest wiele kurew. - Nie będę się nudzić.
Jestem pewien.
Dopóki nie odwiedzi cię
spasiony lord, któremu nie stanie i który z zemsty wybije ci zęby.
A co czeka mnie tutaj?
Zostanę lady Greyjoy?
- Panią Żelaznych Wysp? - Nie bądź głupia.
Jaime Lannister zaatakował lorda Starka.
Wkrótce wszyscy mężczyźni ruszą na wojnę.
Większość nie wróci. Tu nie ma dla mnie przyszłości.
Ruszaj.
Chcę je jeszcze zobaczyć!
Co?
Będę tęsknić!
Wiem!
- Odsyłam was do domu. - Co?
- A Joffrey? - To śmiertelna rana?
- Dlatego nas odsyłasz? - Nie!
- Proszę! - Nie możesz.
- A lekcje? Jestem coraz lepsza! - To nie kara.
- Tam będziecie bezpieczne. - Mogę zabrać Syria?
Po co ci nauczyciel? Ja nie jadę.
Mam poślubić księcia. Kocham go.
- Chcę być królową i rodzić dzieci! - Na siedem piekieł!
Gdy będziesz starsza, znajdę ci godnego męża.
Odważnego i prawego.
Nie chcę takiego! Chcę jego!
Będzie wspaniałym królem, złotym lwem,
a ja dam mu synów o złotych włosach!
On nie ma w herbie lwa, kretynko.
- To jeleń, jak jego ojciec. - W niczym go nie przypomina.
Idźcie się pakować.
Zaczekaj! To niesprawiedliwe!
"Lord Orys Baratheon, czarnowłosy.
Axel Baratheon, czarnowłosy.
Lyonel Baratheon, czarnowłosy.
Steffon Baratheon, czarnowłosy.
Robert Baratheon, czarnowłosy.
Joffrey Baratheon, złotowłosy".
Daenerys!
- Gdzie moja siostra? - Powstrzymaj go.
Gdzie?
Gdzie ona jest? Przyszedłem na ucztę.
Ucztę mojej kurwy!
- Chodź. - Zabieraj łapska!
Nikt nie dotyka smoka.
Spójrz. Kulawy król umie chodzić.
Khalu Drogo! Przybyłem na ucztę.
Tam jest twoje miejsce.
Mówi, żebyś zajął należne ci miejsce.
Tam.
To nie miejsce dla króla.
Nie jesteś królem.
Zostaw mnie!
Proszę cię.
Tu jesteś.
Opuść miecz.
- Zabiją nas! - Nie mogą.
W świętym mieście nie wolno im przelać krwi.
A mnie wolno.
Chcę, co mi obiecano.
Chcę moją koronę.
Kupił cię, ale zapomniał zapłacić.
Albo wywiąże się z umowy, albo cię zabiorę.
Bachora może zatrzymać.
Wytnę go z ciebie.
Dostanie, co mu obiecałem.
Dam mu koronę, na widok której zadrżą wrogowie.
Co on powiedział?
Zgodził się.
Dostaniesz złotą koronę,
na widok której zadrżą wrogowie.
Tylko tego chcę.
Obiecał mi.
Bierzcie go.
Nie!
Nie dotykajcie mnie! Jestem smokiem!
Chcę moją koronę!
Opróżnić sagan!
- Odwróć wzrok. - Nie.
Powiedz mu coś.
Rozkaż mu!
Nie możesz!
Proszę!
Korona dla króla.
On nie był smokiem.
Ogień nie zabiłby smoka.
Tekst: Wojtek Stybliński