ИГРА НА ТРОНОВИ
Сте виделе и подобри денови, кнезу. -Уште една посета?
Изгледа, последен пријател сте ми. -Не, не. Многумина уште ве сакаат.
Санса беше утрово пред дворот и молеше милост за вас.
На колена преколнувала за мене?
Се смеевте ли со останатите? -Ме навредувате.
Не сакам да ја пролеат вашата крв. -Не знам што сакате.
Се откажав од нагаѓање.
Додека бев дете,
пред да ми ги исечат јајцата со вжештен нож,
патував со патувачки театар низ Слободните градови.
Ме научија дека секој човек има улога. Истото важи и на дворот.
Јас сум господарот на шпионите.
Мојата улога е да бидам лукав, покорен и бескрупулозен.
Добар актер сум, кнезу. -Може ли да ме ослободите?
Би можел. Но ќе го направам ли тоа?
Нема. Веќе ви реков дека не сум јунак. -Што сакате? Кажете ми.
Не сакам гатанки и приказни. Кажете ми што сакате.
Мир. Знаете ли дека син ви маршира на југ со војска северњаци?
Верно момче што се бори за татковата слобода. -Роб?
Тој е уште дете. -Имало деца освојувачи и порано.
Но човекот поради кого Керсеј не спие е кралскиот...
Братот на покојниот крал. Станис има најдобри шанси за тронот.
Докажан војсководец е и немилосрден е.
Станис Баратеон е вистинскиот наследник. Има право на тронот.
Санса толку слатко молеше за вашиот живот. Штета да се отфрли.
Керсеј не е глупава. Знае дека питом волк е подобар од мртов.
Сакате да и служам на жената што ги уби мојот крал, моите луѓе
и го осакати мојот син? -Сакам да и служите на земјата!
Признајте го предавството, кажете му на синот да го спушти мечот
и прогласете го Џофри за вистински наследник!
Керсеј ве знае како чесен човек. Ако и го дадете мирот што го сака
и ја однесете нејзината тајна во гроб, ќе ви даде да облечете црно
и да го поминете животот на Ѕидот со братот и копилето.
Мислите, животот ми вреди нешто?
Да ја заменам честа за неколку години... Што?
Сте пораснале со актери. Добро сте го испекле занаетот.
Но јас пораснав со војници.
Одамна научив како се умира.
Штета. Каква штета.
А, што е со животот на ќерка ви? Ви вреди ли нешто?
Роденденска честитка за правнуката Волда.
Кнезот Фреј сака да мислиме така. -Соборувајте ги и понатаму.
Не смее да им јавува на Ланистери за тебе. -Тој му е вазал на дедо.
Не може ли да очекуваме поддршка? -Не очекувајте ништо од Фреј
и нема да се изненадите. -Гледајте!
Татко скапува во зандана. Уште колку додека му ја исечат главата?
Мора да го преминеме Трозабец. -Одиме да му кажеме.
Петпати сме побројни. Ако треба, освој ги Близнаците. -Нема време.
Тивин Ланистер маршира на север.
Фрејови го контролираат мостот веќе 600 години.
И никогаш не пропуштиле да го наплатат тоа. -Оседлајте ми коњ.
Ако отидете сам, ќе ве продаде на Ланистерови -Или ќе ве затвори.
Или ќе ве заколе.
Татко ми би направил се што треба за да поминеме. Се што треба.
Ако водам војска, не може други луѓе да преговараат за мене.
Имаш право.
Јас ќе одам. -Мајко! -Го знам кнезот Волдер уште од малечка.
Не би ме повредил. -Освен ако не би извлекол ќар од тоа.
Што сакаш? -Големо задоволство е да ве видам по толку години.
Поштеди ме! Син ти е премногу горд за да дојде пред мене.
Што да правам со тебе? -Татко, се заборавате.
Кнегињата Старк... -Кој те праша нешто? Уште не си кнез Фреј.
Барем додека сум жив. Изгледам ли мртво? -Татко, ве молам...
Не ми требаат лекции од однесување од тебе, копиле!
Мајка ти уште ќе беше млекарка да не и те штрцнав во мевот.
Добро. Ти, дојди ваму,
Ете. Сега, кога завршив со формалностите,
можеби синовите ќе ме почестат така што ќе ги затнат муцките.
Може ли да разговараме некаде? -Разговараме и сега.
Добро. Надвор! Сите!
И ти!
Ја гледаш ли? Има петнаесет години. Цветче.
А, нејзиниот мед е само мој.
Сигурна сум дека ќе ви подари многу синови.
Татко ти не дојде на свадбата. -Болен е, кнезу.
Не дојде ни на претходната. Ни на таа пред неа.
Твоите секогаш мочале на мене. -Кнезу! -Не одрекувај. Вистина е.
Добриот кнез Тали никогаш не би венчал свое дете со мое.
Сигурно имало причина... -Не ми требаат причини.
Треба да се ослободам од синовите и ќерките. Гледаш ли колку се?
Зошто си овде? -Да ве замолам да ја отворите вратата.
За да можат син ми и неговите знаменосци да го минат Трозабец.
Зошто да му дозволам? -Ако се качите на ѕидините,
ќе видите дека пред вратата имате 20.000 луѓе.
Ќе бидат 20.000 трупови кога ќе дојде Тивин.
Не заканувај ми се. Мажот ти е во ќелија под Црвената крепост,
а син ти нема крзно да му ги грее јајцата. -Вазал сте на татко ми.
Да, кажав некои зборови.
Но, вазал сум и на круната, ако помнам добро. Сега Џофри е крал.
Тогаш, изгледа дека син ти и неговите трупови се бунтовници.
Да имам малку памет, би ве предал двајцата на Ланистерови.
Зошто не го направите тоа? -Старк, Тали, Ланистер, Баратеон...
Дајте ми добра причина зошто да се мачам со кој било од вас.
Што вели Ејмон, кога ќе ти оздрави раката? -Вели, набрзо.
Добро. Тогаш, ќе бидеш подготвен за ова.
Мислев дека волк е поприкладен за тебе од мечка.
Затоа ми направија ново јаболко на дршката. Се вика Долга канџа.
Името вреди за волците исто како и за мечките.
Ова е валириски челик. -Тоа беше меч на татко ми и на татко му.
Мормонтови го носеа пет века. Беше наменет за син ми Џора.
Тој ја посрами куќата,
но барем беше доволно пристоен да го остави мечот
пред да избега од Вестерос.
Господару, ме чествувате, но не можам... -Можеш и сакаш.
Не ќе стоев овде да не бевте ти и твојата ѕверка.
Мртовец сакаше да ме убие.
Ќе го земеш и нема веќе муабет за тоа. Разбираш? -Да, господару.
Но тоа не значи дека ја одобрувам глупоста со Алисер Торн.
Тоа е меч за маж и само маж може да ракува со него.
Ќе му се извинам на сер Алисер вечерва. -Нема.
Вчера го пратив во Кралебран.
Раката што твојот волк ја истргна од она чудоно...
Му наредив на Торн да ја стави пред момчето крал.
Тоа сигурно ќе го привлече вниманието на Џофри.
А, ти и Торн ќе бидете оддалечени илјада лиги.
Стави го мечот на сигурно место. И донеси ми вечера. -Веднаш.
Честитки. -Го заслужи, Сноу.
Честитки.
Ајде, дај да видиме. -Што? -Мечот! Покажи ни го!
Мечот! -Мечот!
Што се случи? -Јас...
Не можам. -Што не можеш?
Не би требало да кажам. -Но многу сакаш.
Сакаш да кажеш...
Дојде гавран. Ја прочитав пораката за стопанот Ејмон.
Се работи за брат ти Роб. -Што е? Што е со него?
Тргнал на југ. Во војна.
Сите негови знаменосци се со него. Ќе биде безбеден.
Треба да сум таму. Треба да бидам со него.
Ако го направиме тоа, никогаш нема да преминат. -Па? Што рече?
Кнезот Волдер ти дозволи да преминеш.
И неговите луѓе се твои. Освен 400 што ќе го чуваат преминот
за да не те следат. -А, што сака за возврат?
Ќе го земеш син му Оливер за свој личен штитоносец.
Очекува титула на витез. -Добро. Што уште?
Арија ќе се омажи за неговиот син Волдрон кога ќе пораснат.
Нема да биде среќна поради тоа.
Што уште?
И, кога војната ќе заврши,
ти ќе се ожениш за една од неговите ќерки.
Која сакаш. Ги има доволно што ги смета за прикладни. -Сфаќам.
Ги виде ли неговите ќерки? -Да.
И? -Едната беше...
Се согласуваш? -Можам да одбијам? -Не ако сакаш да преминеш.
Тогаш, се согласувам.
Сем рече дека сте сакале да ме видите. -Така е.
Биди добар, помогни ми.
Си се запрашал ли некогаш
зошто мажите од Ноќната стража немаат жени и деца? -Не.
За да не љубат. Љубовта е смрт за должноста.
Ако татко ти некогаш треба да бира меѓу честа од една страна
и неговите сакани, од другата, што ќе направи?
Би го направил вистинското без оглед на се.
Тогаш, кнезот Старк е еден во десет илјади.
Повеќето не сме толку силни. Што е честа наспроти љубовта на жената?
Што е должноста
во споредба со чувството кога го држиш синот в раце?
Или насмевката на братот?
Сем ви кажал. -Сите сме луѓе.
Сите ја извршуваме должноста кога не не чини ништо.
Лесно е да си чесен тогаш.
Но кога-тогаш, во животот на секој човек доаѓа ден кога не е лесно.
Ден кога мора да избере.
А, ова е мојот ден. Тоа сакате да ми го кажете?
Боли, момче. Да, и јас го знам тоа. -Не знаете!
Никој не знае!
Можеби сум копиле, но тој ми е татко, а Роб ми е брат!
Боговите беа сурови кога ми ги ставија заветите на испит.
Чекаа да остарам.
Што можев кога гавраните ги донесоа вестите од југот?
Падот на мојата куќа, смртта на моите. Бев беспомошен, слеп, слаб.
Но кога чув дека го убиле синот на брат ми и неговиот кутар син.
И децата! Дури и дечињата!
Кој сте вие?
Татко ми беше Мејкар, првиот од своето име.
Брат ми Ајгон владееше после него, кога јас го одбив престолот,
а него го наследи син му Ерис, кого го викаа Лудиот крал.
Вие сте Ејмон Таргериен?
Јас сум стопан на Цитаделата, им служам на Црниот замок и Стражата.
Нема да ти кажам да останеш или да одиш. Сам мораш да решиш.
И да живееш со тоа до крајот на својот живот.
Како и јас.
Господару...
Мое сонце и ѕвезди...
Дрого!
Мојот коњ... Крв од мојата крв...
Морам да јавам.
Падна од коњот. Кал што не може да јава не е Кал.
Само е изморен. Му треба одмор.
Доволно јававме денеска. Овде ќе направиме логор.
Ова не е место за логор. И жена не ни наредува. Дури ни Калиса.
Овде ќе направиме логор. Кажи дека Дрого така наредил.
Не ми наредувате, Калиса. -Доведете ми ја Мири Маз Дур.
Вештерката? Ќе ви ја донесам нејзината глава.
Доведи ја неповредена, инаку Кал Дрого ќе чуе за тоа.
Извидувачите јавуваат дека силите на Старк се јужно од Близнаците.
Со нив е и војската на Фреј. На еден ден марш на север се.
Момчето можеби нема искуство и разум,
но има извесна безумна провинцијална храброст.
Продолжете, не сакав да ве прекинам.
Се надевам, дивјаците ќе користат, инаку поарчивме челик за нив.
Големиот влакнест сакаше две бојни секири.
Тежок црн челик, две острици. -Шага сака секири.
Кога ќе почне битката, ти ќе бидеш со нив во претходницата. -Што?
Јас и племенските луѓе? Во првите редови? -Изгледаат жестоки.
Жестоки?
Синоќа Месечев брат прободе Камена чавка поради колбас.
Три Камени чавки го фатија Месечевиот брат и го убија.
Брон, за среќа, го сопре Шага да не му го исече курот на мртвиот,
но Улф и понатаму бара крвав данок, а Шага и Гунтор не плаќаат.
Кога војската нема дисциплина, виновен е заповедникот.
Можеш да ме убиеш и на начин што не и штети на војната. -Толку.
Сепак не сум гладен. Извинете ме, господа.
Каде најде олку убава девојка во ова доба? -Ја зедов.
Ја зеде? Од кого? -Од сер... Како се викаше?
Некоја црвенокоса пичка три шатори подолу. -И не рече ништо?
Рече нешто.
Изгледа, шансите да ми се одмазди се драстично намалени.
Утре сме во претходницата.
Аха.
Одам и јас да си најдам некоја.
Која си ти? -Која сакате да бидам? -Како те викала мајка ти? -Шај.
Како ве викала вас мајка ви? -Умрела кога ме раѓала.
Зошто сум овде? Да разговараме за мајките?
Каков акцент е тоа? -Странски.
Што сакате од мене? -Што сакам од тебе?
Да го делиш шаторот со мене. Да ми тураш вино,
да им се смееш на моите шеги, да ми ги масираш нозете по јавање.
Сакам да не спиеш со никој друг додека сме заедно.
И сакам да ме ебеш како да ми е последна ноќ на светот.
Можеби и е. -А, што добивам јас? -Како прво, безбедност.
Никој нема да те повреди додека си моја.
Како второ, дружење со мене, а сум чул дека сум спектакуларен.
Кој ви го кажал тоа? Жените што сте ги плаќале?
И, трето, повеќе злато одошто би можела да потрошиш за 1000 год.
Го прифаќаш ли мојот предлог?
Да почнеме со последната ноќ на светот.
Калиса. -Влезете.
Многу е силен. Никој не сфаќа колку е силен.
Ќе умре вечерва, Калиса. -Не смее. Нема да му дозволам.
Дури ни една кралица нема таква моќ.
Да бегаме. Има добро пристаниште во Ашаи. -Нема да го оставам!
Веќе е мртов, Калиса.
И да умре, зошто да бегам? Јас сум Калиса!
Син ми ќе биде Кал после Дрого.
Ова не е Вестерос, не се почитува крвното сродство. Само сила.
Ќе има борба кога ќе умре Дрого. Кој ќе победи, ќе биде новиот Кал.
Не ќе сака соперници. Ќе го земе синот, ќе им го фрли на кучињата.
Нема да го оставам.
Раната загноила. -Ти го направи тоа, вештерке.
Престани! Не сакам да биде повредена.
Не? Не сакате да биде повредена?
Молете се вас да не ве повредиме. Вие ја пуштивте кај Калот.
Скроти го тоа јазикот. Уште ти е Калиса.
Само додека живее крвта на мојата крв!
Кога ќе умре тој, таа е ништо.
Никогаш не сум била ништо. Јас сум од аждерска крв!
Сите аждери се мртви, Калиса.
Мислам дека вечерва треба да носите оклоп, сер.
Мислам дека имате право.
Пак ме спасивте. -Сега ти треба да го спасиш него.
Не можам да му помогнам. Можам само да му олеснам.
Спаси го и се колнам дека ќе те ослободам. Сигурно знаеш начин.
Некоја магија.
Има едно баење, но некои велат дека смртта е почиста.
Направи го! Спаси го! -Има цена. -Ќе добиеш злато. Се што сакаш.
Не се работи за злато. Ова е крвава магија.
Само со смрт може да се плати живот.
Со мојата смрт? -Не со вашата, Калиса.
Доведете ми го неговиот коњ.
Калиса, не правете го тоа. Дозволете да ја убијам.
Тогаш, ќе го убиеш својот Кал. -Тоа е крвава магија. Забранета е!
Јас сум ти Калиса. Јас кажувам што е забрането.
Одете. -Земи ја и оди. Води ја!
Одете и вие. Кога ќе почнам да бајам, никој не смее внатре.
Вечерва тука ќе танцуваат мртвите.
Никој нема да влезе.
Доведи ми го назад.
Што направивте? -Морав да го спасам.
Можевме да бидеме 10 милји одовде, на пат за Ашаи, на сигурно.
Ова не смее да се случи. -Мора да се случи! -Вештерка!
Не, не смееш!
Стој, коњски кнезу!
Повредена ли сте? -Бебето доаѓа! -Доведете бабици!
Не сакаат да дојдат. Велат дека е проколната.
Ќе дојдат или ќе им ги исечам главите!
Вештерката знае да породува. Чув дека рече така.
Во агонија ли сте, лаву мој? -Не сум. -Изгледа како да сте.
Огнот ви ја пече убавата мека кожа.
Бестрага, да не си отпорна на болка? -Само навикната. -Пиј!
Да играме нови игри. -Знам една бравосиска игра со нож.
Има шанса да ги изгубам прстите? -Не ако победите. -Не!
Не сакаме игри со оган или ножеви.
Да правиме нешто во што сум добар јас. -Во што сте добар?
Одлично ги проценувам луѓето! -Тоа е здодевна игра. -Не е.
Вака се игра. Ќе кажам нешто за твоето минато.
Ако имам право, пиеш ти, ако немам, пијам јас. И нема лажење.
Ќе знам дали лажете. -Не сакам да ја играм играта. -Прво Брон.
Татко ти те тепал.
Но мајка ми удираше посилно.
Си го убил првиот човек пред дванаесеттата година. -Жена беше.
Замавна со секира на мене.
Си бил северно од Ѕидот.
Што те одвело таму? -Работа.
И некогаш си љубел некоја, но било лошо и оттогаш не љубиш никоја.
Чекај, тоа сум јас.
Ти си на ред, таинствена странска убавице! -Не сакам да играм.
Забавно е. Види колку се забавуваме!
Мајка ти била курва. -Пиј!
Добро. Татко ти ве оставил кога си била мала и не се вратил.
Пиј. -Го знаеш правилото дека нема лажење? -Пиј!
Си сакала поинаков живот. Си дошла сакајќи да си на друго место.
Цел посран свет би можел да пие на тоа. -Добро, попрезицно.
Си сакала да бидеш на друго место, но како да стигнеш таму?
Тивките сестри не се за тебе. Што да прави ниско родена дева?
Пиј!
Сигурна си? -Пиј!
И не зборувај веќе за мајка ми и татко ми.
Или ќе ти ги искорнам очите.
Мила дамо, се извинувам ако ве навредив.
Јас сум на ред. -Добро. Прашај! Обиди се да ме одгатнеш.
Кого си љубел? -Играта не се игра така! -Гајле ми е како се игра.
Нашиот господар бил женет. -Женет? -Како си го чул тоа?
Сешто може да се чуе кога се коцка со војниците на Ланистер.
Можеби некоја друга ноќ. -Не друга ноќ. Оваа ноќ.
Тоа не е пријатна приказна. -Тогаш, може да се расплачам.
Мислам дека јас и госпоѓата имаме повеќе непријатни приказни од вас.
Значи...
Имав 16 години. Со брат ми Џејми јававме, кога чувме вресок.
Истрча на патот со искинати партали, а двајца ја бркаа.
Џејми ги избрка лесно, а јас ја наметнав со мојот плашт.
Беше исплашена, па додека Џејми ги фаќаше силувачите,
јас ја одведов во меана и ја нахранив. Се викаше Тајша.
Беше сираче на колар. И беше гладна.
Заедно изедовме три пилиња и бокал вино.
Сега изгледа невозможно, но порано не бев навикнат на вино.
Заборавив колку се плашев од девојките.
Чекав или да ми се смеат, или да го тргнат погледот од срам,
или да ме прашуваат за мојот висок, згоден брат.
Заборавив на се, освен на Тајша.
Некако се најдов во нејзиниот кревет. -Па, за три пилиња...
Не траеше долго. Не знаев што правам. Но беше добра со мене.
Ме бакна после тоа и ми испеа песна.
До утрото бев толку вљубен што ја побарав за жена.
Неколку лаги, неколку златници, пијан септон и ете - маж и жена.
За две недели. Додека септонот не се отрезни да му каже на татко ми.
Претпоставувам дека тоа бил крајот. -Не баш.
Првин, татко ми го натера Џејми да ја каже вистината.
Девојката беше курва.
Џејми го договорил сето тоа. Патот, силувачите, се.
Мислел дека е време да бидам со жена.
Откако брат ми призна,
татко ми ја доведе жена ми и им ја даде на стражарите.
И плати добро. По еден сребреник за секој.
Колку курви можат да се пофалат со таква цена?
Ме одведе во касарната и ме натера да гледам.
На крајот имаше толку сребро, што и испаѓаше од рацете на подот.
Би го убил човекот што би ми направил такво нешто.
Требало да знаеш дека е курва. -Навистина?
Имав 16 години, бев пијан и вљубен.
Девојка што ќе ја силувале не спие со маж два часа после тоа.
Како што реков, бев млад и глупав.
Уште си млад и глупав.
Што е? Што сакаш? -Ќе ја преспиеш војната! -Што е?
Марширале ноќе. На милја северно од нас се!
Доведи ми ги штитоносецот! -Немаш!
Ако умрам, плачи за мене. -Ќе бидеш мртов, како ќе знаеш?
Ќе знам.
Држи се ниско. -Да се држам ниско?
Ако имаш среќа, никој нема да те забележи. -Роден сум среќен.
Племиња на Долината, соберете се!
Камени чавки! Црни уши! Изгорени! Месечеви браќа!
Обоени кучиња! -И Обоени кучиња!
Вашата власт над Долината почнува сега!
Одете и земете го она што ви припаѓа!
Џуџе! -Џуџе!
Во битка!
Ужасен војник си.
Жив сум?
Жив си.
Победивме ли? -Инаку немаше да разговараме сега.
Какви беа нашите дивјаци? -Добри.
Убаво што се сложуваат. -Ранет си. -Убаво што забележа.
Слушам, сме победиле. -Извидниците згрешиле.
Имаше 2000 Старкови знаменосци, а не 20.000.
Го фативме ли, барем, синот на Старк? -Не беше тука.
Каде е? -Со своите преостанати 18.000 луѓе.
А, каде се тие?
Треба да одиме, госпоѓо. -Не!
Госпоѓо!
Додека сфатија што се случува, веќе се случи.
Кнегињо Старк, би ви го понудил мечот, но го изгубив.
Не го сакам вашиот меч. Вратете ми ги ќерките и мажот ми.
И нив ги изгубив, за жал. -Убиј го, Роб.
Прати му ја главата на татко му. Исече десетмина наши.
Повеќе ни користи жив. -Одведете го и оковајте го!
Овде може да ја завршиме војната, момче. Да спасиме многу животи.
Ти бори се за Старкови, а јас за Ланистерови.
Мечеви, копја, заби или нокти, ти избери оружје
и да го завршиме тоа овде и сега.
Ако направиме по твое, Кралеубиецу, ти ќе победиш.
Нема да направиме по твое.
Ајде, убавецу.
Денес пратив 2000 луѓе во смрт.
Бардовите ќе пеат за жртвата. -Да. Но мртвите нема да ги чујат.
Една победа не не прави освојувачи!
Го ослободивме ли татко ми?
Ги спасивме ли моите сестри од кралицата?
Го спасивме ли Северот од оние што не сакаат на колена?
Војнава е далеку од завршена.
Може да добијам една? Од лимон, или која било? -Три бакреници.
А, што велите на еден убав дебел гулаб? -Море, марш! Оди!
Имате ли вчерашни? Или изгорени? -Марш!
Што се случува? -Го водат во Балоровата септа!
Кого? -Кралскиот Намесник!
Балор!
Јас сум Едард Старк, кнез на Сурозимје и Кралски Намесник.
Дојдов да го признаам предавството пред боговите и луѓето.
Ја предадов довербата на кралот и на мојот пријател Роберт.
Се заколнав дека ќе ги бранам и штитам неговите деца.
Но пред да се излади неговата крв,
планирав да го убијам неговиот син и да го преземам тронот.
Врховниот септон и блажениот Балор нека сведочат
за тоа што имам да го кажам.
Џофри Баратеон е законски наследник на Железниот трон,
по милоста на сите богови господар на Седумте кралства и заштитник.
Кога грешиме, така и страдаме.
Овој човек ги призна своите злодела пред боговите и луѓето.
Боговите се праведни, но саканиот Балор не научи
дека можат да бидат и милозливи.
Што да правиме со овој велепредавник, Милост?
Мајка ми сака да му дозволам на кнезот да оди во Ноќната стража.
Без титула и власт, би и служел на земјата и во прогонство.
А, мојата госпоѓа Санса молеше милост за татка си.
Но тие имаат меки женски срца.
Додека сум јас ваш крал, предавство не минува неказнето.
Сер Илин, донесете ми ја неговата глава!
Спуштете го на колена!
Не гледај! -Пуштете ме! -Молчи! Гледај ме!
Стојте!
Превод: Александар Зафировски МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС